DE DOOD VAN JE HUISDIER

De dood van je huisdier

Voor sommige mensen zal het wellicht vreemd of zelfs onvoorstelbaar zijn. Dat iemand ontroostbaar en totaal van de kaart is als zijn of haar huisdier overlijdt. Maar een huisdier moeten missen als gevolg van de dood is voor heel wat mensen een groot verlies. Helemaal als ze hun tweelinghelft al voor hun geboorte hebben verloren. Ongeacht of ze hiervan op de hoogte zijn of niet. Ben je heel vroeg in je jeugd, of zelfs al voor je geboorte, geconfronteerd met de dood dan wordt het overlijden van een huisdier, over het algemeen, als zeer intens ervaren.

Vervanging

Misschien vraag je je af waardoor het komt dat het overlijden van je huisdier zo enorm bij je binnenkomt, terwijl je omgeving hier heel anders over denkt.
Vanuit de wetenschap dat je in eerste instantie met twee of meer bent geweest bij de start van je leven is het logisch te verklaren. Maar ook is het logisch om de link te leggen naar een huisdier die belangrijk voor je is. Het gemis van je tweelinghelft probeer je op verschillende manieren op te vullen. Sommige mensen doen dit door middel van materie; die kopen van alles, verzamelen de gekste dingen of kunnen niks wegdoen.
De plek van de overleden ander kun je ook ongemerkt op (laten) vullen door een persoon of huisdier. Het is vooral de onvoorwaardelijke liefde die je ontvangt van een dier die in de buurt komt van het gevoel dat je hebt ervaren in de baarmoeder. Of je je dit nu herinnert of niet, dat maakt niet uit. Dat gevoel zit opgeslagen in je lichaam en zoek je in alles. En als je het tegenkomt dan herken je het, hoe dan ook.

Ik had liever dat mijn partner was overleden

En zo kan een huisdier ongemerkt belangrijker voor jou worden dan voor de buitenwereld zichtbaar is. Dit dier wordt als het ware jouw tweelinghelft. Je zou bijna kunnen zeggen dat die de plek van de ander inneemt. Samen kunnen jullie lezen en schrijven en zijn onafscheidelijk en het wegvallen van dit dier slaat dan ook een enorm gat in je ziel.
Vanuit de wetenschap dat een dier deze plek makkelijk invult is het een kleine stap om te begrijpen waarom het verlies van dit huisdier zo intens binnenkomt.
Recent las ik een artikel via Blendle (voor €0,39 kun je t hele artikel lezen) uit ‘Het Parool’ over rouwen om een huisdier, waarin een uitspraak van psycholoog Nienke Endenberg mij direct triggerde. Zij wordt in dit artikel geciteerd met de volgende uitspraak:  “Ik heb eens een mevrouw in mijn praktijk gehad die zei: ik had liever dat mijn partner was overleden dan mijn hond.

Meer dan alleen maar een huisdier

Hoe bizar deze uitspraak ook mag klinken, dit is een uitspraak die een alleengeboren tweeling gezegd zou kunnen hebben. Vreemd voor een buitenstaander uiteraard, maar volledig te begrijpen vanuit het idee dat dit huisdier veel meer was dan ‘alleen maar’ Poekie de poes of Wodan de hond. Dit dier, wat er altijd was voor zijn of haar baasje, onvoorwaardelijk, die vulde een hele belangrijke leegte met bijbehorende pijn op. Die was als het ware zijn of haar tweelinghelft geworden.

Denk goed na

De volgende keer als iemand intens verdrietig is om het verlies van zijn of haar huisdier, bedenk dan eens dat dit dier mogelijk een hele belangrijke taak heeft vervult en niet zo maar ook vervangen kan worden door een opvolger. Een mens vervang je tenslotte ook niet binnen een week door een ander persoon als die is overleden. En zo is het voor deze mensen ook. Dit dier was heel bijzonder en het wegvallen van hem of haar laat een groot verdriet en leegte achter. Die hebben tijd nodig om te helen.

Ik heb dit zelf ook gehad met één van mijn katten (ik heb er vijf gehad in mijn leven). Maar deze ene, die was speciaal. Hoe dat komt, ik weet het niet precies. Hij was eigenzinnig, kon uiterst humeurig en beledigd zijn als ik te lang weg was geweest. Maar ook voelde hij mij in alles aan en was zeer gevoelig. Als ik thuis was, was hij meestal aan mijn zijde te vinden. Na zeventien jaar lief en leed te hebben gedeeld is hij op mijn schoot overleden. En ook al is hij al heel wat jaren niet meer bij me, soms kan ik hem zomaar ineens missen. Een opvolger is er nog niet gekomen. Soms, heel soms, kriebelt het wel maar ik wil het een eventuele opvolger niet aandoen dat hij vergeleken gaat worden.

©Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

2 gedachten over “DE DOOD VAN JE HUISDIER”

  1. Toen Balou mijn hond 4 jaar geleden overleed,viel ik in een zware depressie. Dat heeft een jaar geduurd, kon niet meer werken niet goed functioneren en wilde me laten opnemen op de paasafdeling MST. Nu bijna 5 jaar verder mis ik hem nog steeds. Ook ik ben een alleen geboren tweeling en hsp, manisch-depressief verklaard en stond altijd met 1 been in het leven…begrijp mezelf nu steeds beter en heb mijn zusje ‘Isa,voor altijd in mijn hart gesloten. Ik heb haar gezien,ze is mijn gids vanaf mijn geboorte en beschermengel van mijn jongste kind oa…en wie weet nog meer.

    1. Hallo Suzanne,

      Wat een herkenbaar verhaal. Een dier kan zo ontzettend belangrijk voor je zijn. Echt een vervanging zijn van je tweelinghelft.
      Ik hoop van harte dat het steeds een beetje beter met je gaat. Maar mocht je nog hulp kunnen gebruiken om weer een tipje van de sluier verder op te lichten, dan ben je van harte welkom hoor!
      Lieve groeten, Aranka

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *