ETEN OM TE OVERLEVEN

Eten om te overleven

Wist je dat alleengeboren tweelingen, dat wat zich in de baarmoeder heeft afgespeeld, hun hele leven herhalen? Vaak zijn het de dingen die als ‘een rode draad’ door hun leven lopen en waarvan ze niet begrijpen wat hier nu de reden van is. “Waarom doe ik dit en waarom overkomt mij dit altijd?!”

Eten delen? Echt niet!

Recent had ik een gesprek met iemand waarbij het kwartje na jaren eindelijk viel. Een persoon die nooit of te nimmer haar eten zal delen met een ander. Niet omdat ze egoïstisch is. Integendeel, ergens snapte ze het zelf ook niet. Maar eten delen, háár eten delen, dat doet ze niet vrijwillig. Sowieso is er een bijzondere liefdesverhouding met eten, geen haat, enkel liefde. Eten is heel belangrijk en neemt een centrale rol in binnen haar leven. Het liefst zou ze de hele dag door eten. Zoals een oude Romein; liggend aan tafel en alsmaar eten.
Kom niet aan haar bord met eten, durf er geen grapjes over te maken want ze doet je wat aan 😉 .

De sterkste wint en blijft in leven

Tijdens ons gesprek werd haar langzaam maar zeker iets duidelijk. Want waar kon deze ‘gekke gewoonte’ toch vandaan komen? Ik bedoel maar, iemand die verder heel sociaal is en graag helpt waar nodig is, die heeft dan zoiets bijzonders. Al ga je spreekwoordelijk dood van de honger, ze zal haar laatste hap niet aan jou geven. Daar wilde ze graag het fijne van weten.

We kwamen erachter dat zij, toen ze nog samen was met haar tweelinghelft, alle voeding tot zich heeft genomen. Het was in het hele prille begin waarbij er nog sprake was van innesteling. Mogelijk was het vechten om het beste plekje om zich in te nestelen, was er te weinig voeding, of wie weet wat voor oorzaak er nog meer geweest kan zijn waardoor het van levensbelang was om ‘te vechten’ voor eten.
Het was een wedstrijd, de sterkste zou winnen en het overleven. Zij is als winnaar uit de bus gekomen en heeft deze drive om voor eten te vechten nog altijd in zich. Toen ze dit inzicht helder had en wij ermee hadden gewerkt kon ze het beter begrijpen en hanteren en werd de drang naar eten, en dit voor zichzelf houden, veel minder.

Asociaal gedrag

Het is een issue dat ik vaker tegen kom bij alleengeboren tweelingen. Met eten mag je niet spotten. Dat is een hele serieuze zaak. En als je je realiseert waar dit gevoel, deze overtuiging, vandaan komt dan klopt dat ook. Er was een moment dat het erop of eronder was. Een kwestie van leven of dood. En hoe beschaafd we ook zijn als mens, in ons prille begin spelen er andere instincten een rol en bestaat er niet zoiets als sociaal of empathisch zijn. Het gaat erom dat jij kan gaan groeien tot een volwaardig mens, dat je niet dood gaat, en daar doe je werkelijk alles voor.

Nooit genoeg

Realiseer je dat deze mensen in hun hele leven vaak in tekorten denken. Er is nooit genoeg voor iedereen. Deze gedachte, met alle gevoelens die daarbij horen, komt voort uit een pril moment dat er daadwerkelijk sprake was van een tekort.  Een tekort in een behoefte die van levensbelang was, voedsel. Die overtuiging zit heel diep ingebakken. Hun laatste kruimeltje brood eten ze liever zelf in plaats van het jou te geven. Totdat ze doorhebben waar deze gewoonte vandaan komt, dan ontstaat er ruimte voor verandering.

©Aranka Reeuwijk

 

ps. Er zijn ook alleengeboren tweelingen waarbij dit precies andersom is. Deze mensen geven liever alles weg en geven zichzelf te weinig voeding. Dat is de andere kant van het bijna zelfde verhaal.

 

Facebooktwitterlinkedin

2 gedachten over “ETEN OM TE OVERLEVEN”

    1. Hallo Suzanne,
      Dat is zeer passend voor een alleengeboren tweeling. Ik hoop voor jou dat je nu meer vrede hebt met je eigen lichaam.
      Lieve groeten, Aranka

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *