IK BEN ER NIET

Ik ben er even niet

Vrijwel alle alleengeboren tweelingen hebben moeite om werkelijk contact te maken met hun eigen lichaam. Alsof ze maar voor een deel hun fysieke jas hebben aangetrokken toen ze werden geboren. Of deze zelfs met groot gemak uit doen als het zo uitkomt. Als een situatie onveilig voelt, bedreigend is, dan vertrekken ze naar bekende plekken:”Ik ben er even niet hoor”.
In hun geval vertrekken ze energetisch naar de plek waar het ooit fijn en veilig was; in de baarmoeder, samen met hun tweelinghelft toen alles nog goed was.

Heb je dit zelf wel eens gehad? Dat een situatie of persoon ineens niet fijn voelde, maar dat je dat eigenlijk niet meteen doorhad. Dat er opeens een moment was waarop je je realiseerde dat je ‘er niet meer was’. Je aandacht was weg, je hoorde niet meer goed wat er werd gezegd, je ademhaling was oppervlakkig, je handen koud…. Zonder dat je er erg in had voelde je je niet meer veilig en was je vertrokken uit je lichaam. Ken je dat?
En kost het jou veel moeite om weer terug te komen in je eigen lichaam?

Draai het om

Om dit terugtrekken om te draaien is het aan te raden om je eigen lichaam als anker te gebruiken. Je lichaam vertrekt tenslotte niet, die is en blijft waar het is. Het is je ziel die zich hier van losmaakt en verdwijnt. Vaak omdat het moment, de trigger, lijkt op het eerste moment waarop het niet meer fijn was voor jou. Levensbedreigend was het misschien wel. Of eng. In ieder geval wilde je één ding; WEG!
En iedere situatie die ook maar een beetje lijkt op deze eerste ervaring zorgt ervoor dat je op dezelfde manier als toen reageert.

Eigen lichaam als anker

Je eigen lichaam als een soort anker dus. Een rots in de branding, een houvast die je uitnodigt om terug te komen. Maar dan moet dat lichaam wel fijn en veilig voelen natuurlijk.
Is dit niet het geval dan is het zaak om hier aan te werken.
Misschien voel je je eigen lichaam niet goed, is je lichaamsbesef, zoals dat heet, niet goed. Dan kan een professionele aanraking in de vorm van bijvoorbeeld massage je helpen om je eigen lichaam (weer) te leren voelen. Om je eigen grens zo te ervaren. Letterlijk voelen waar jij ophoudt aan de buitenkant.

Fysiek contact en de ander

Veel alleengeboren tweelingen hebben moeite om goed te voelen waar ze zelf eindigen en waar de ander begint. Vanuit deze vertekende beleving is het lastig je grenzen aan te geven richting de buitenwereld. Wanneer is het voor jou genoeg, niet meer fijn, is jouw grens bereikt, letterlijk misschien wel.
Vanuit deze wetenschap, deze kennis, is het hopelijk makkelijker te begrijpen dat alleengeboren tweelingen moeite hebben met contact maken met andere mensen. Helemaal als het gaat om een liefdesrelatie. Het gevoel van verliefdheid is een zekere herinnering aan het samenzijn vanuit de baarmoeder. Toen ze nog bijna één waren met hun tweelinghelft. Er was geen ‘jij of ik’ maar alleen maar ‘wij’. Een dans in slowmotion van twee (of meer) zielen die elkaar zonder woorden konden aanvoelen.
Als twee dansers die één worden op het moment dat ze samen dansen. De ene beweging nodigt automatisch de volgende beweging uit…..

Dat samen zijn, zonder woorden nodig te hebben, is waar diep van binnen een verlangen naar zit. En als die ander dit niet snapt, dit niet voelt, dan is er de neiging om zich terug te trekken. Een plotseling wakker schrikken uit een heerlijke droom. Het symbiotische samen zijn is niet meer. Er blijken ineens woorden nodig te zijn om aan te geven wat je graag wilt. Dat kan voelen als ‘een koude kermis’.

Aanraken doet pijn

Herken je dat? Dat een aanraking zelfs pijn kan doen. Er zijn ontzettend veel alleengeboren tweelingen die een hele gevoelige huid hebben. Eigenlijk zijn ze over het geheel genomen heel sensitief. Een gevoelige huid is daar slechts een onderdeel van.
En wat voor de ander als heel zacht kan zijn is voor hun al heel gevoelig. Misschien kun je het voor jezelf vergelijken met hoe bijvoorbeeld bekend is hoe een hond ruikt. Die heeft een zeven keer zo scherpe reukzin als wij.
Dat is nog geen eigen ervaring natuurlijk. Maar misschien heb je ooit wel eens een moment gehad waar je zintuigen op een bepaalde manier minder geprikkeld werden. Een hele donkere ruimte voor lange tijd, intense stilte of het eerste hapje soep nadat je ziek bent geweest en dagenlang niks hebt gegeten……
Als je dan weer in je gewone omgeving komt dan kan deze ineens veel intenser binnenkomen. Je zintuigen nemen veel scherper waar.

Van chronische stress naar ontspanning

Zo is het voor veel alleengeboren tweelingen gewoon. Ze horen, zien, ruiken maar voelen dus ook veel scherper.
Dit stamt vanaf het moment dat de ander overleed. De situatie veranderde, voelde ineens niet meer fijn en veilig. Iedere cel stond op scherp om zo te kunnen waarnemen wat er plaatsvond.
Vanuit deze overalertheid zijn de zintuigen nog altijd overgevoelig. Goed om je hier bewust van te zijn.
Die ander stelt zich niet aan. De beleving is gewoon veel sterker bij hem of haar. En om dit terug te brengen naar een ‘normaal’ niveau is niet zomaar van de ene op de andere dag gebeurd. Daar is veel tijd en geduld voor nodig. Het hele autonome systeem, dat onder andere stress signaleert, mag na jaren actief te zijn geweest eindelijk ontspannen. Geduld, geduld en heel veel rustmomenten inbouwen. Zodat je lichaam weer leert te ontspannen.

 

© Aranka Reeuwijk

 

Facebooktwitterlinkedin

9 gedachten over “IK BEN ER NIET”

    1. Hallo Ellen,
      Die relatie snap ik niet helemaal maar ik wens je veel wijsheid met keuzes maken.
      lieve groeten,
      Aranka

  1. Aranka, geldt ditzelfde ook voor de huid op zich? Inmiddels ben ik door o.a. haptotherapie goed in staat om mijn ziel in mijn lichaam te houden, zover dat past 😉
    Ik heb echter nog steeds een fel blauwe-plekken gevoel als een van onze poezen op mijn been staat, of op mijn arm. Uiterst pijnlijk en het trekt ook niet heel vlot weer weg.
    Ben benieuwd of dit ook hiermee te maken heeft, dank voor je antwoord, Anneke

    1. Hallo Anneke,
      Ik vermoed dat dit net even iets anders is. Ons lichaam kan heel pijnlijk worden bij aanraking als we een trauma hebben meegemaakt op jonge leeftijd. Dit zie je bv ook bij mensen die de diagnose fibromyalgie krijgen. Hun lichaam doet op specifieke plekken pijn en dit kan in bepaalde situaties toenemen.
      Het doorleven van je trauma, het verwerken, zal dit mogelijk minder doen worden.
      Sterkte. En evt. heb ik nog wel een tip voor je wat kan helpen. Maar daar mag je me even een mail voor sturen.
      Lieve groeten,
      Aranka

  2. Ik ben heel snel geïrriteerd als het gaat om geluid:
    – smoezen in sauna
    – tikkend klokje
    – iemands muziek die ik licht door koptelefoon heen hoor
    – iemand die loopt te fluiten

    Kan daar inwendig mega agressief van worden. Kan dat raakvlakken hebben met AT? Hoe kan ik mezelf daarvan af helpen?

    1. Hallo Simone,
      Ja dat kan zeker. De oorzaak is dat je vooral buiten jezelf bent, al je zintuigen op scherp hebt staan. Dat heeft zijn oorzaak in een eerder trauma (in dit geval prenataal). De uitdaging is om bij jezelf te komen én te blijven. Daar zijn verschillende manieren voor om dat voor elkaar te krijgen (een opstelling is er daar eentje van, je bent van harte welkom). Daarna is het oefenen met vallen en opstaan. Als ik zelf niet lekker in mijn vel zit dan heb ik er ook erg last van. Mooie reminder om een tandje terug te nemen.
      Lieve groeten,
      Aranka

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *