IK HEB VRIENDEN DUS IK BEN

Ik heb vrienden dus ik ben

Ze kwamen ineens bij bosjes op mijn pad. En dat betekent meestal dat ik er iets over mag gaan schrijven.
Wie ‘ze’ zijn?
Mensen die op een bepaalde manier anderen nodig lijken te hebben om zeker te zijn van hun eigen bestaan.  Alsof de ander en de mening van de ander brandstof is voor ze. 
Het is iets wat mij de laatste tijd opviel en dan vooral bij alleengeboren tweelingen.
Hoe zit dat dan? Zijn die twee met elkaar gelinked?

Social Media

De waarde die vaak wordt gegeven aan het aantal vrienden of volgers op social media is verbazingwekkend in mijn ogen. Alhoewel, dat is niet helemaal waar, dat lieg ik. Een jaar of zes geleden hechtte ik er zelf ook nog veel waarde aan. “Yes, 2000 volgers op twitter, meer dan 1000 connecties op LinkedIn, al 500 likes op mijn facebook pagina….” Ik werd opgemerkt, gezien door de buitenwereld. Op een zekere manier had ik al die likes, volgers en vrienden nodig om zichtbaar te worden en te voelen dat ik er toe deed. Alsof ik mijn eigen bestaansrecht liet afhangen van al die mensen. ‘Ik heb veel volgers dus ik besta.’
Voor mijzelf is daar de afgelopen jaren veel in veranderd en hecht ik eigenlijk niet zo veel waarde meer aan al die virtuele ‘vrienden’ en doe ik wat ik doe omdat ik in mijzelf geloof. Het is fijn dat ik zo veel mensen weet te bereiken, maar ik houd de aantallen op al die media niet meer bij. Sterker nog, ik ben veel kritischer geworden in wie ik accepteer.

Ik herken het dus wel degelijk maar heb het achter me  kunnen laten. Juist omdat ik het ken valt het mij op dat veel alleengeboren tweelingen hun eigenwaarde af lijken te meten aan de mening van een ander. En dat er waarde wordt gehecht aan heel veel vrienden (op social media). Is het omdat die vrienden jou op een bepaalde manier laten voelen dat je zelf belangrijk bent voor de wereld, dat je er toe doet? Want als al die anderen jou(w werk) niet waarderen, wie doet dat dan wel?
Dat je mag beginnen met jezelf te zien en te waarderen vergeet je misschien bijna.

Stel je eens voor: al die mensen om je heen vallen weg. Voor wie doe je het dan nog? Voor wie leef jij dan? Kun je alleen functioneren. Los van de mening van anderen?

Afhankelijk zijn van de mening van een ander

Mensen zijn van nature sociale wezens en hebben de ander nodig om te overleven, maar hoe solitair ben jij binnen de kring waarin je vertoeft? Ga je spreekwoordelijk dood als anderen jou niet zien of waarderen? Hecht je meer waarde aan de mening van de ander dan aan die van jezelf?

Duik eens in je herinnering. Een gebeurtenis waarbij je de mening van de ander belangrijk vond. Je had bijvoorbeeld iets nieuws gekocht en was er blij mee. Je vond het super mooi of handig (afhankelijk wat het was) en iemand die je hoog hebt zitten vroeg je om zijn of haar mening. Die persoon vond het echter minder mooi dan jij.
Dat was een domper op jouw geluk! En ineens begon je zelf ook te twijfelen. Misschien was het inderdaad niet zo mooi/handig als je in eerste instantie zelf vond. De mening van die ander zorgde ervoor dat je het zelf even niet meer wist.

Of die keer dat je een feestje gaf en veel mensen lieten weten het leuk te vinden maar niet te kunnen komen.
Je voelde je afgewezen, niet gezien, haalde meteen allerlei wilde ideeën in je hoofd over dat men jou niet leuk vond.
Het plezier dat je eerst had gevoeld om dit te organiseren was in één klap weg en al die negatieve overtuigingen over jezelf deden hun best je nog verder de put in te praten.

Plaats je een mooi bericht op facebook, vind je zelf, wordt het door niemand gezien en krijg je totaal geen likes of reacties. Onder die 1700 vrienden is er ineens niemand die de tijd neemt om te reageren. Dat facebook hier mogelijk een rol in speelt heb je niet door (een gecompliceerd geheel van algoritmes). Jouw focus ligt te willen worden gezien en op likes en reacties die helaas uitblijven. Van narigheid verwijder je het bericht maar weer.

Bestaansrecht

Als alleengeboren tweeling meet je je bestaansrecht vaak af aan ‘de ander’. De mening van de ander telt zwaarder dan je eigen mening. Pas als anderen jou zien staan en waarderen wat je doet/zegt/draagt/eet… dan ben je gelukkig.
Het heeft voor een deel te maken met je eigen plek innemen hier op aarde met alles erop en eraan. Zelf kunnen inzien dat jij recht hebt op een plek en dat daar ook het hebben van een eigen mening bij hoort. Jouw plek is niet ergens een afgelegen hoekje waarin je je nauwelijks kunt bewegen. Een hoekje in de kamer van waaruit je je best doet om zichtbaar te worden zonder dat je een stap naar voren zet. Af en toe gooi je iets in de groep. Voorzichtig deel je je mening en vlak je die af door er zelf al twijfels bij te laten horen of schrijven. Je dekt je in voor het geval je tegengas krijgt en je je mening moet gaan verdedigen. Op het moment dat het te spannend wordt kun je weer snel wegkruipen in je hoekje. Gordijn er omheen en onzichtbaar ben je.

Je plek innemen heeft ook te maken met het feit dat veel alleengeboren tweelingen systemisch gezien niet (helemaal) op hun eigen plek staan. Onbewust heb je ook het leven van je tweelingbroer of -zus willen invullen. En daar kun je behoorlijk onzeker (en onrustig) van worden: twee levens leven. Je leeft dan vanuit twee energieên waardoor je niet goed voelt wie je nu eigenlijk zelf bent. Daarnaast, daar word je ook niet echt zichtbaar van!
De uitdaging is om volledig vanuit je eigen energie te gaan leven. Maar ik realiseer me heel goed dat dit voor een aantal van jullie lastig is en voor sommigen zelfs niet te doen. Met hulp is er echter veel mogelijk en kun je, mits je dat wilt, bewust een stap zetten richting je eigen plek.

Ik ben

Als je gaat staan voor wie jij bent kies je voor het leven. Plus de verantwoordelijkheden die horen bij het leven. Verantwoording nemen voor het feit dat je je eigen plek inneemt en je eigen keuzes maakt. Een eigen mening vormt, die je vasthoudt omdat je er zelf in gelooft. In plaats van dat je je bij het minste of geringste tegengas omver laat blazen en je eigen mening 180 graden draait omdat die ander dat zo ziet.
Je hoeft niet meteen je hoofd boven het maaiveld uit te steken Meer gaan staan voor wie je bent en wat jij zegt, denkt, doet, voelt, dat mag alleen best.
‘IK BEN’ en ik heb recht op mijn plek hier op aarde, ik heb mijn eigen mening en ik ben niet afhankelijk van (die van) anderen.

©Aranka Reeuwijk

 

Facebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *