IN HET OOG VAN DE STORM

Ken je ze, die mensen die ogenschijnlijk de rust zelve zijn als om hun heen de wereld ontploft? Ze stralen een rust uit, laten zich niet uit het veld slaan, hebben misschien zelfs ondanks alle drukte een ontspannen lach op hun gezicht. En jij, jij wordt bijna gek van wat er om jullie heen gebeurd. Jij verliest jezelf in alle indrukken en bent daardoor het contact met jezelf volledig kwijt en wilt bijna schreeuwen tegen die ander: “Hoe kun je zo rustig blijven met die herrie om je heen ?!”
Herkenbaar?

Oog van de storm

Ik kan je een geheimpje vertellen. Deze mensen hebben dit ook moeten leren, ze zijn er niet mee geboren. En net zoals goed leren piano spelen komt de kennis en kunde om bij jezelf te blijven met de jaren. Sommigen hebben het geluk dat ze dit al heel jong hebben aangeleerd. Vaak vanwege de cultuur waarin ze zijn opgegroeid. Anderen hebben gaandeweg hun leven door schade en schande geleerd dat het niet altijd zin heeft om ergens op te reageren. Ze merkte dat ze er zelf aan onderdoor gingen, misschien zelfs een burn-out kregen. En ze realiseerde zich dat ze op een punt waren aangekomen in hun leven waarop ze het anders moesten gaan doen, het handiger was om in het oog van de storm te zijn in plaats van in de storm zelf.

Een zee-anemoon

Ooit was ik iemand die alles om haar heen waarnam en me door veel zaken buiten mijzelf liet afleiden. Ook als het mij dus helemaal niet aanging nam ik het waar en deed ik er wat mee. Tijdens mijn werk als fysiotherapeut, lang geleden, was ik me naast mijn eigen werk ook heel bewust van alles wat er om mij heen gebeurde in het centrum, ook als het mij helemaal niet aanging. Ik hoorde alles, zag alles en reageerde op alles. Een beetje een zee-anemoon die haar tentakels alle kanten op laat waaien.
Niet voor niks dat ik op mijn 30e onderuit ging. Ik had ieder signaal om mij heen opgevangen en iets mee gedaan terwijl ik de signalen van mijn lichaam genegeerd  had. 

Mijzelf voorbij gerend

Ik kon toen even niks meer. Mijn lijf deed pijn en was extreem moe. Maar dat merkte ik pas toen ik een pas op de plaats maakte. Pas toen voelde ik eindelijk hoe moe ik was. Al die jaren was ik me er niet bewust van geweest en had ik maar doorgerend en gelet op mijn omgeving, wat die wilde en nodig had. Hierdoor was ik vergeten te luisteren naar wat ík nodig had.
Een aantal jaren later ging ik diverse trainingen volgen om meer kennis en bewustzijn te ontwikkelen maar ook tijdens deze dagen merkte ik dat ik nog altijd mijn aandacht vooral op de buitenwereld had gericht.

Buitenwereld vs binnenwereld

Tijdens meditatie momenten bij deze trainingen keek ik bij ieder geluidje op terwijl ik net werd uitgedaagd om bij mezelf te blijven. Een zoemende vlieg in de ruimte, pijn in mijn rug door het zitten, slapende voet, een andere deelnemer die zat te huilen…. het leidde mij af van mijzelf. 
Hoe hielden anderen dit vol!? Hoe konden ze onverstoord blijven zitten terwijl er zo veel indrukken waar te nemen waren? En, “hallo!”, moest die persoon die zat te huilen niet getroost worden?! Wat waren dit voor trainers?

Het werd een lange weg voor mij met vallen en opstaan. Een weg waarbij ik eerlijk gezegd na al die jaren soms nog wel eens bijna val omdat ik toch weer te hard aan het rennen ben. Iets met te veel in te korte tijd willen/moeten doen 😉 .
Maar….. als ik dan opmerk dat ik de verkeerde kant aan het op gaan ben, kan ik gelukkig een pas op de plaats maken en heb ik diverse trucjes en oefeningen in huis om weer tot rust te komen in mijzelf en bij mezelf.  Vijf tips deel ik hier graag met jou.

Vijf tips voor jou

  • Allereerst, schrap wat je schrappen kunt als je voelt dat je het te druk hebt. Dus een vette streep door je agenda helpt je om ruimte te maken voor jezelf. Geloof me, niet alles heeft hoge urgentie.
  • Doe wat je leuk vindt. Heel vaak doen we van alles maar diep in ons hart worden we er niet blij van. Vraag jezelf eens af waar jij echt blij van wordt. En dat kan iets heel kleins en simpels zijn. Hiermee laad je je eigen accu weer op.

    En dan zijn er twee punten die elkaar tegen lijken te spreken maar wezenlijk belangrijk zijn.

  • Ga bewegen! Ga wandelen, ga yoga of iets in die richting doen. Als je maar letterijk in beweging komt, maar doe het wel vertraagd. Daarom noem ik bewust geen hardlopen. Wist je dat heel veel alleengeboren tweelingen de neiging hebben om niet te bewegen vanuit een onbewuste overtuiging die voortkomt uit het verlies in de baarmoeder?
  • Maar naast het bewegen ga je juist ook tijd nemen om stil te zijn, stil te zitten en enkel waar te nemen wat er in jou op te merken is. Doe dit vanuit een open mind, zonder oordeel. Dus ga jezelf niet veroordelen (jeetje wat ben ik stijf, het lukt me ook nooit om m’n gedachten stil te leggen, waarom doe ik dit eigenlijk, zonde van mijn tijd…).

  • Terwijl je zo zit of rustig wandelt heb je alle tijd om je eigen ademhaling te volgen.  Verwonder je zelf eens. Alsof je voor het eerst opmerkt dat je uberhaubt ademt.
    Waar adem je (in je borst of in je buik), hoe is het tempo? Neem het alleen maar waar.  Weet je van jezelf dat je moeite hebt om dit vol te houden z
    et dan desnoods een wekkertje zodat je een bepaalde tijd blijft zitten. En wees hierin lief voor jezelf. Verwacht niet dat je meteen een uur als een soort boedha kunt stilzitten. Begin met drie minuten en bouw dit eventueel pas na een week of drie uit naar iets langer.  
    (Eventueel zijn er handige apps voor die je hier bij kunt gebruiken.)

Wist je dat,

als het stormt, het onder water heel rustig is? Kijk maar eens als je misschien nog bij de zee komt deze weken. Een ruige zee kan intense hoge golven geven maar duik je onder water dan zul je merken dat het nog geen meter onder water heel rustig is.
De storm is slechts aan de oppervlakte, in de diepte heerst rust. 
Leer jezelf die rust in jou te vinden.

Mocht je nou willen leren om meer bij jezelf en minder bij jouw omgeving te komen dan ben je van harte welkom om samen een oplossing voor jou te vinden
Of meld je aan voor de meerdaagse workshop in oktober. Een uitgelezen kans om tijdens deze drie dagen een begin te maken met de rust in je zelf te hervinden.

 

©Aranka Reeuwijk

 

 

 

Facebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *