JUIST DOOR DE DONKERE KANT ZIE JE OOK HET LICHT

Hoe is het om een alleengeboren één-eiige tweeling te zijn?

“Juist door de donkere kant zie je ook het licht weer beter.”

Eenzaamheid, het gevoel een deel van zichzelf te missen en maar voor de helft te leven, praten tegen een onzichtbaar vriendinnetje en moeite hebben met het aangaan van relaties. Zo maar vier punten die kenmerkend zijn voor een alleengeboren één-eiige tweeling. 
Op een maandagochtend praatte ik met Klasina over haar persoonlijke verlies. Hoe het voor haar is geweest om erachter te komen dat ze ooit een tweelingzusje heeft gehad en hoe dit verlies haar leven heeft bepaald en haar heeft gevormd tot wie ze nu is geworden.

Via een familieopstelling kwam Klasina er een aantal jaren geleden achter dat ze een tweelingzusje heeft gehad. Het gevoel klopte; er mocht een kindje in de kinderrij bij geplaatst worden en zij voelde meteen “dit hoort bij mij”. Zo sterk zelfs dat het direct als een deel van haarzelf voelde. Een deel wat zij haar hele leven al had gemist en een gespleten gevoel had gegeven. Maar ook had gezorgd voor een heel leven eenzaam voelen.

Na deze familieopstelling is ze gaan zoeken op internet en gaan lezen over alleengeboren tweelingen en vielen er heel wat kwartjes op z’n plek. Vele kenmerken die horen bij een alleengeboren tweeling herkende ze en tegelijk wees ze het toentertijd rationeel af. “Dit kan niet, dit is echt onzin..” En terwijl ze deze gedachten had reageerde haar lichaam en liet haar weten dat het absoluut geen onzin was.

Samen, maar dan anders

Klasina heeft gedurende haar leven vaak het gevoel gehad niet thuis te horen op aarde en voelde zich soms gek en anders dan anderen. Lezen over alleengeboren tweelingen en in contact komen met andere alleengeboren tweelingen heeft haar mening veranderd en haar doen inzien dat heel veel gevoelens verklaarbaar zijn vanuit dit prenatale verlies en helemaal niet gek zijn.
Het verlangen om terug te keren naar haar zusje is groot geweest. Zo groot zelfs dat ze het leven op een goed moment niet meer zo zag zitten. Samen begonnen aan deze levensreis en gehoopt het samen te gaan doen stond ze er zomaar alleen voor op aarde. Het inzicht dat ‘samen’ ook op een andere manier kan, kwam op een goed moment en heeft haar manier van hoe ze nu in het leven staat veranderd.

Je hoeft het niet alleen te doen

Het besef dat je als alleengeboren tweeling het niet alleen hoeft te doen was een eyeopener. Klasina heeft veel getekend en geschreven tijdens haar verwerkingsproces om alles op een rijtje te zetten en zichzelf weer uit die diepe put omhoog te worstelen. Durven kijken naar zichzelf, haar partner vragen om te spiegelen en ook om feedback te geven. Maar ook het delen van haar dagboekverhalen met haar partner hebben Klasina geholpen tijdens dit proces. Om samen het gesprek aan te kunnen gaan en zelf stappen te zetten.

Ga het aan!

Klasina heeft haar hele proces middels een sprookje en bijpassende eigen tekeningen vorm gegeven. Een boekje dat midden 2017 uit zal komen en zeker voor mensen die zelf een één-eiige tweeling zijn geweest een aanrader is en heel herkenbaar zal zijn.
“Ga opstellingen doen”, zegt ze. “Ga door de pijn en het verdriet heen. Maar vooral ook, erken je gevoel en ga het aan!”

Of zoals ik zelf eens ergens las. Je kunt blijven worstelen halverwege de put, maar het risico is dan groot dat je verdrinkt. Als je je laat zakken tot de bodem dan kun je je daar uiteindelijk weer afzetten om naar boven terug te keren.

Nieuwsgierig geworden? Beluister dan het hele interview.

©Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *