Love of my life

Er zijn een aantal artiesten die mij al mijn hele leven intrigeren. In eerste instantie natuurlijk vooral en alleen door hun muziek. Maar naarmate ik ouder werd was het ook iets anders wat mij fascineerde of intrigeerde. Het was vaak hun leefstijl, hun manier hoe ze deelnamen (of nemen) aan het leven. En misschien meer nog de spagaat tussen privé en hun werk. Hoe daar soms twee gezichten zichtbaar waren.
Deze blog zou dus over meerdere artiesten kunnen gaan maar om het jou als lezer niet te ingewikkeld te maken heb ik voor nu duidelijk een keus gemaakt.  “Love of my life” kan maar over één iemand gaan….

Gas of rem erop?

Een alleengeboren tweeling herken je aan de manier waarop deze persoon in het leven staat. Veelal vinden ze het hier op aarde niet echt fijn, voelen zich eenzaam en hebben het gevoel altijd iets te missen. Hierdoor houden ze zichzelf tegen in alles wat ze doen. Een soort autorijden met de handrem erop.
Maar er is ook een groep die werkelijk alles uit het leven lijkt te willen halen wat er in zit en tegelijk houden ze zichzelf toch ook tegen. Dat is soms lastig om goed uit te leggen. Daarom ben ik blij dat er artiesten zijn die in hun gedrag precies laten zien (vaak uitvergroot) hoe zo’n alleengeboren tweeling leeft en zich voelt. Een leven voor twee leven met twee tegengestelde kanten. Heel sensitief zijn maar dit niet laten zien. Roofbouw plegen op eigen lichaam en dat zelf heel goed weten. Doorgaan ten koste van heel veel maar niet anders lijken te kunnen. En daarnaast verwaarlozen ze, naast dat ze zichzelf verwaarlozen, vaak hun dierbaren.

Clark Kent

Ik zat, zoals vele mensen met mij, twee keer in de bioscoop om de film Bohemian Rapsody te gaan kijken. Als Queen fan had ik mijzelf de eerste keer voorgenomen niet te veel verwachtingen te hebben. Dus ik liet mij verrassen.
En dat heeft de film ook gedaan! Vanaf de allereerste minuut tot de allerlaatste aftiteling heb ik bijna met ingehouden adem en tranen in mijn ogen zitten kijken. Want hoe geef je in hemelsnaam een artiest (een legende) als Freddie Mercury weer zonder te veel te verdwijnen in alle grootsheid?! Een man die zowel verlegen als ook een zeer exentrieke kant had en die alles uit het leven leek te willen halen.

Het succes van deze film is mede te danken aan de waanzinnig goede acteur die zich een heel belangrijk punt afvroeg vooraf dat hij er aan begon. Zoals hij zelf zei in een interview: “Achter superman zit altijd een Clark Kent. Ik ben op zoek gegaan naar de Clark Kent in Freddie Mercury.
En dat heeft hij fenomenaal over gebracht!
Want de bijna hysterisch overdreven optredens met extravagante kleding, mantel en kroon, die kennen veel mensen wel en daar ga je in een film niet echt mee raken.
Maar juist het contrast van een sensitieve, verlegen, vaak eenzame jongen die ‘toevallig’ goed kon performen en zingen dat maakte dat ik en vele mensen met mij zo geraakt werden. Mensen die het (zij het in mindere mate) herkennen bij zichzelf. En wat je zelf (her)kent, dat resoneert en raakt je in je hart.

Verkapte eenzaamheid

Het uiterlijk vertoon was een prachtige fascade die hij aan de buitenwereld liet zien. Hij haalde alles uit het leven. Niks was te gek. Feesten die over de top waren en waar drank en drugs rijkelijk vloeide. Mannen, vrouwen, hij heeft ze alle twee gehad.
Had in zijn hoofd vaak precies wat hij wilde, met als gevolg dat hij niet de meest gemakkelijke persoon was om mee samen te leven en te werken. Hij was in zekere zin behoorlijk perfectionistisch.
Hij hield met weinig rekening behalve zichzelf. Hield je hem niet bij dan had je pech en werd je zonder pardon ingeruild voor iemand anders. Hij werkte ergens naar toe, misschien niet eens bewust, en alles wat hem in de weg stond werd aan de kant gemaaid.

Omdat mensen hem soms niet bijhielden, of hij vreselijk bot tegen ze was, raakte hij ook mensen kwijt. Ik vermoed dat hij op zielsniveau behoorlijk eenzaam was. Zijn grootste liefde, daar kon hij niet mee samen leven en moest hij laten gaan.
Er zijn meerdere momenten in de film waarop de eenzaamheid goed voelbaar was. Maar één moment is mij vooral bijgebleven. Het moment dat ze bezig zijn met de opname voor de clip ‘I want to break free’. De overige bandleden zijn op de achtergrond nog in het decor bezig terwijl Freddie, alleen op de voorgrond, met een veelzeggende blik in de spiegel, zijn pruik afzet. Niet verbonden met de rest, een moment in zijn eigen wereld, op zijn eigen eiland, waar niemand anders deel van uitmaakte.

Ben jij een alleengeboren tweeling die alles uit het leven wil halen? Herken je tot op zekere hoogte deze manier van leven, ben je als het ware op zoek naar jouw ‘ love of my life’ en wil je er mee stoppen omdat je ergens wel weet dat dit ongezond voor je is?
Weet dat je welkom bent om hier eens samen naar te kijken.

© Aranka Reeuwijk

Love of my life

Facebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *