#Metoo

Alleengeboren tweelingen en #Metoo

Een ieder die op social media zit heeft ze zien langskomen. De berichtjes met de hashtack me too. Slaand op het feit of je in je leven op wat voor manier dan ook als vrouw seksueel bent geïntimideerd. Het aantal berichten dat in mijn timeline langskwam was schokkend vond ik. 

De ene na de andere vriendin of kennis had in meer of mindere mate te maken gehad met mannen (soms vrouwen) die hun grenzen hadden overschreden. Ik voelde me een vreemde eend in de bijt omdat ik geen nare ervaringen kon herinneren. In ieder geval niet van dien aard dat ik er op wat voor manier dan ook door beschadigd ben en het vertrouwen in mannen ben verloren. Ik mag mij gelukkig prijzen.

Onverwachte zoen

Tot iemand een berichtje deelde in de besloten groep voor alleengeboren tweelingen. Zij noemde een voorval wat haar ooit was overkomen en ineens herinnerde ik me iets. Een vader van een vriendje die het nodig vond mijn gezicht vast te houden als ik gedag zoende zodat hij mij op mijn mond kon zoenen. Ik was te jong en te verbluft om er iets van te zeggen tegen hem of tegen mijn vriendje. Tegelijk vond ik hem om deze daad nogal triest en had ik medelijden met hem. Dat hij z’n heil moest zoeken bij mij in plaats van zijn vrouw. Een volgende keer was ik op mijn hoede en voor zover ik mij herinner is het niet nog eens gebeurd. Ik was (en ben) nogal goed in ‘praten met mijn ogen’. Ik denk dat ik hem dusdanig heb aangekeken dat hij het niet meer aandurfde 😉 . Het is een incident geweest waar ik gelukkig niks aan over gehouden heb.

Grensoverschrijdend

Maar…. deze herinnering zette mij wel aan het denken. Want, wat had ik mogelijk nog meer weggestopt in de diepste krochten van mijn geheugen? Ik weet tenslotte een beetje hoe ons brein werkt, hoe we selectief onthouden en vergeten. Hoe ons lichaam een veel beter (cel)geheugen heeft dan ons brein.. Tenslotte lag daar ook de herinnering aan het verlies van mijn tweelingbroertje opgeslagen. Maar voor zover ik mij kan herinneren, is er verder niks vervelends gebeurt in mijn leven.
Langzaam maar zeker realiseerde ik me wél dat ik nooit echt goed had geleerd wat mijn eigen grenzen zijn. En dat ik gedurende mijn leven mijn grenzen behoorlijk had opgerekt waardoor ik grensoverschrijdende opmerkingen of acties als normaal was gaan beschouwen (en zelf grenzen overschreed).
Dubbelzinnige opmerkingen van mannen, mopjes, denigrerende uitspraken over vrouwen in het algemeen, vreemde persoonlijke berichtjes op social media …. Van de meesten kijk ik niet eens meer op. Raar toch eigenlijk?

Grenzen overschrijden en alleengeboren tweelingen

Er zit een link met alleengeboren tweelingen. Mensen die hun tweelinghelft al voor hun geboorte hebben verloren, hebben vrijwel altijd moeite met het gegeven ‘grenzen’. Moeite met hun eigen grenzen niet of nauwelijks kunnen voelen en van daaruit kunnen aangeven. Maar ook de grens van een ander niet aanvoelen en er onbewust overheen gaan. In de baarmoeder waren ze tenslotte min of meer één met de ander(en) en bestond het principe grens niet. En op de een of andere manier is het ervaren van grenzen in hun leven nooit echt helemaal gelukt. Of hebben ze ook nog eens de vreselijke pech gehad dat er volwassen mensen waren, die ze vertrouwde!, die finaal over hun grenzen heen zijn gegaan.

Als jij je eigen ruimte niet voelt en van daaruit ook niet weet waar deze eindigt, dan is het niet zo vreemd dat een ander hier op een goed moment over heen gaat. Je weet namelijk niet waar jij zelf begint of eindigt dus hoe kun je dan weten of die ander jouw grens overschrijdt?! Die ander kun je het niet kwalijk nemen. En jezelf eigenlijk ook niet. Je weet niet wat een grens is, hebt dit nooit geleerd. Daar heb je als kind de volwassenen voor nodig om jou dat liefdevol te leren en te laten voelen.

Angst voor verlies

Daarnaast speelt nog een ander belangrijk punt mee. Die alleengeboren tweeling is doodsbang dat, áls hij of zij aangeeft ‘tot hier en niet verder’ dat ze die ander beledigen, pijn doen, boos maken en, het aller ergst, kwijt raken. En niks is zo erg voor ze als weer iemand te moeten verliezen.
Dus staan ze klaar voor de hele wereld ten koste van zichzelf en schuiven zo hun grens op, tot ze helemaal niet meer voelen waar zij eindigen en de ander begint. Samen vervloeien tot één. Een diep verlangen met verstrekkende gevolgen.

Met slechts één been in het leven staan

De uitdaging zit hem in het gaan leren ervaren van je eigen grenzen.
Gelukkig zijn er verschillende mogelijkheden om je dit eigen te maken. In ieder geval kun je gaan oefenen met nee zeggen. En ervaren dat de ander niet meteen vertrekt als je dat doet. Doe het maar eens in de rij van de kassa als iemand achter jou vraagt of hij/zij voor mag. Zeg voor de verandering eens nee en neem waar wat dit allemaal in gang zet. (Kun je het nu al voelen wat dit met je doet nu je dit leest?)

In individuele sessies kom ik bij cliënten vaak tegen dat er onduidelijkheid is over wie nu wie is in relatie tot hun niet geboren tweelinghelft. De cliënt wil vaak niets liever dan in het leven staan vanuit de energie van de niet geboren ander; met alle gevolgen van dien. Alsof ze maar met één been in het leven staan. Of soms zelfs maar met één teen. Dat werkt niet.
Dit gebeurt heel subtiel en is voor een ongeoefend oog niet altijd zichtbaar.
Tijdens een sessie bij mij is er geen ontkomen meer aan (tenzij ze echt niet willen) en nodig ik ze uit om vanaf nu alleen nog maar vanaf hun eigen plek te leven. Dat heeft, naast heel veel andere positieve gevolgen, ook effect op het beleven van je grenzen.

©Aranka Reeuwijk

Een eerdere blog over het ervaren en aangeven van grenzen vind je hier.

 

Facebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *