STOP MET DIE SCHAAMTE

Stop met de schaamte en neem het serieus

Dit is het verhaal van Anneke. Een vrouw die haar hele leven wist dat ze een tweelingzusje heeft gehad maar zich nooit heeft gerealiseerd dat dit verlies haar leven zo heeft gekleurd.
We gingen ergens beschut zitten om geen last van de opkomende wind te hebben…., dachten we. Helaas bleek achteraf het tegendeel waar te zijn.
De wind was een extreme stoorzender voor de microfoon geweest gedurende het hele gesprek. Maar juist omdat dit ook weer zo’n mooi verhaal is wil ik het toch heel graag met jullie delen. Daarom heb ik grote delen van het interview hieronder uitgeschreven. 
Als je wilt kun je het interview bekijken met de wind als altijd aanwezige factor en af en toe in de hoofdrol.

Hoe ben jij er ooit achter gekomen?

“Het was bekend. In de placenta zat een tweede kindje ingekapseld. De schatting was dat het zo’n vijf maanden heeft geleefd. Voor mijn moeder was het niet herkenbaar als een kind en daarnaast,  mijn moeder heeft het nooit gezien.”
Zelf heeft ze dus haar hele leven geweten dat ze van oorsprong een tweeling was. Thuis werd er over gesproken alsof ze ooit ziek was geweest, verder werd er geen aandacht aan geschonken. Zij zelf maar ook haar ouders hebben zich nooit gerealiseerd dat aan dit verlies ook iets vast zat. De impact heeft niemand zich ooit maar één moment gerealiseerd.

Een lege plek aan haar rechter kant

Twee jaar geleden las ze het boek ‘Drama in de moederschoot’. Geadviseerd door een therapeut. Ze was stomverbaasd toen ze het las en had geen idee dat alles waar ze al haar hele leven last van had dat dat daar vandaan kwamen.
Het meest herkenbare in dit boek waren voor haar de volgende punten.
Het altijd zoeken en niet vinden, de onrust en  een lege plek aan haar rechter kant ervaren. Niemand mocht rechts van haar lopen. Daarnaast had ze altijd een vieze smaak in haar mond waar ze niet van begreep waar die vandaan kwam. En van alles twee dingen kopen zonder het te snappen, ook dat deed ze altijd.

Op de vraag of ze ook weet of ze één of twee-eiig is geweest zegt Anneke dat ze hier ooit een opstelling op heeft gedaan. En via die opstelling leek het een-eiig te zijn geweest. Maar zeker weet ze dit niet.
Twee jaar geleden viel er veel op z’n plek nadat ze dat boek had gelezen.  Ze is toen terug gegaan naar die therapeut en heeft nogmaals een sessie gedaan. Sindsdien mogen mensen rechts van haar lopen en is die vieze smaak in haar mond verdwenen.

Vriendinnen en het gemis van haar zusje

Wat ze langzaam maar zeker begint te begrijpen is de verlatingsangst die ze haar hele leven al voelt. Dit heeft ze altijd gehad maar ze heeft nooit echt begrepen waar die vandaan kwam. Nu snapt ze de symptomen en hoe dit zit,  met name binnen relaties. Ze is vooral op zoek naar vrouwen en vriendinnen en heeft ook altijd een hartsvriendin gehad. Er zijn zelfs vriendinnen waar ze al 40 jaar mee bevriend is.
De vriendschappen lijken een gat op te vullen, het gemis van haar zusje. En omdat ze alleen maar broers heeft dacht ze dat haar gemis daar door kwam; ze had geen zusje, had die zo graag gehad en zocht dat gemis in vriendinnetjes.

Heb je wel eens het gevoel gehad maar voor de helft te leven?

“Oh ja!! Het gevoel voor de helft te leven. En tegelijk alles dubbel doen. Twee banen willen hebben, twee studies tegelijk willen doen. Tweelingen willen hebben, teleurgesteld zelfs dat ik geen tweelingen kreeg. Twee relaties wilde ik heel graag, maar dat was te ingewikkeld.”
Via de opstelling was ook naar voren gekomen dat ze ook het leven van haar zusje aan het leven was. Dat was heel vermoeiend, twee levens te moeten leven, daar is ze nu dan ook mee gestopt. Dat heeft enorm veel rust gegeven maar ook duidelijkheid.

Sinds kort is ze toe aan het begrijpen én voelen van haar verdriet. Vaak als je er achter komt dat je een alleengeboren tweeling bent, kom je in een rouwproces terecht.  Ik vroeg haar of ze het gevoel heeft dat ze haar verlies nog aan het verwerken is? “Oh ja, ik zit er nog middenin, ik was ook niet meteen aan dat rouwproces begonnen. Eerst ben ik gaan uitzoeken en wilde de dingen rationeel begrijpen.” 

Zijn er nu nog bepaalde therapieën die je doet?

Regressietherapie en ademhalingstherapie. Dat werkt echt heel bijzonder, vooral bij de ademhalingstherapie had ze niet gedacht dat dit zo zou werken.
Tijdens het gesprek word ik afgeleid door haar hondje (Gertruida) die ze bij zich heeft. Een chihuahua die duidelijk haar zusje vervangt aldus Anneke zelf. Zo voelt dat echt voor haar. Ze zijn pas twee maanden samen, ze is heel aanhankelijk en bang om verlaten te worden. “Ze heeft verlatingsangst“, aldus Anneke. Het lijkt erop alsof Gertruida (Truitje) de verlatingsangst van Anneke spiegelt. Voor nu vind ze dat heerlijk, lekker samen zijn, veel knuffelen…

Zoek elkaar en stop met die schaamte

Wat haar heel erg hielp is professionele hulp zoeken. Praten met familie is oké, haar broers hebben meteen van alles herkend toen ze het vertelde. Maar daar blijft het dan bij. Een therapeut helpt je dieper te gaan, een stap te zetten. En die kan je ook weer in contact brengen met ‘lotgenoten’. Hoe gek dat woord ook klinkt. De actieve, besloten faceboek groep is daar een bevestiging van voor haar. Herkenning in je verhaal door anderen is heel fijn.
“Zoek elkaar! Mensen die jou het best begrijpen zijn ook alleengeboren tweeling. Zo merkte ik zelf dat een verhaal van iemand anders mij bekend voor kwam. De angst om van je kleinkind te houden, dat herkende ik zelf ook zo!! (De emotie eronder, de angst om ze te verliezen.) Maar dat zeg je niet hardop, dat doe je niet. Stop met je schaamte en deel je gevoel en ontdek dat we dat allemaal hebben.”

De impact snappen van dit verlies is heel belangrijk

Op de lagere school had ze een klasgenootje die een tweeling was geweest. Haar tweelingzusje was maar een jaar oud geworden. De foto’s aan de muur daar in huis, daar was ze zo van slag van. De foto van dat zusje van maar één jaar oud en dan dit meisje, vele jaren ouder…. Ze snapte totaal niet dat ze hier zo overstuur van was. Het was fijn geweest als haar ouders het hadden begrepen, gesnapt. De impact van haar verlies hadden geweten.

Terugkijken op het leven kunnen we doen maar Anneke zegt heel direct: “Kijk vooral naar de volgende generaties, naar de kinderen van nu. Als je symptomen bij je kind of kleinkind herkent, neem het serieus!”
Vroeger gaf ze zichzelf twee namen als kind. Daar moest ze maar mee stoppen zei de omgeving. Dat is leuk als je klein bent maar als je groter bent dan past dat niet meer.  Niet meer doen! Nogmaals, neem het serieus.”

Een kind geeft zelf aan wat het nodig heeft

Als ouders zijnde mag je het erkennen en tegelijk loslaten. Dat je die ander ook zijn of haar plekje mag gunnen.
“Ja, maar ook.. Wat het kind nodig heeft geeft het zelf wel aan. Bij mij werd het weggelachen terwijl ze het wel wisten. En toch werd die link niet gelegd tussen wat ik deed en het verlies van mijn zusje.
Daarom is het zo belangrijk dat het naar buiten komt en mensen snappen wat dit verlies voor impact op je heeft.” Ook al ben je nog zo klein, het doet iets met je. Je gevoel liegt niet.

Heb je nog een tip of advies?

Een beetje lachend zegt Anneke: “Neem zo’n klein hondje als je nog in de fase zit dat je dat nodig hebt. De aanhankelijkheid is heerlijk. En ach, als je daar doorheen bent zal die aanhankelijkheid vast minder worden.”
Alleengeboren tweelingen hebben de neiging om (veel) dieren om zich heen te verzamelen. Vooral de zielige exemplaren worden met liefde opgevangen (AR).

Ondanks de ruis heb ik het interview toch bewerkt tot video zodat jij als lezer het kunt bekijken.
Streven naar perfectie en dan de dingen moeten loslaten en accepteren zoals ze zijn omdat perfectie niet is gelukt…… Ook voor mij zitten er nog genoeg uitdagingen in de alledaagse dag.

©Aranka Reeuwijk

 

 

Facebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *