TOT HIER EN NIET VERDER

Tot hier en niet verder!!

Zeg jij dat wel eens tegen anderen? “Ho, stop! Tot hier en niet verder.” Ik wel hoor. Er zijn tegenwoordig steeds vaker momenten waarop ik duidelijk mijn grens aangeef. Doe ik dat niet dan lopen er, voordat ik het in de gaten heb, hele volksstammen over mij heen 🙂 .
Voordat ik weet had van mijn vroege tweeling verlies was ik zelf redelijk grenzeloos en liet alles en iedereen binnenkomen en over mijn grenzen gaan. Ik voelde niet goed waar ik goed aan deed, wat ik wel of niet kon doen, wat binnen de grenzen van normaal lag…. Gelukkig is dat verleden tijd. 

Alleengeboren tweelingen en grenzen

Dat alleengeboren tweelingen over het algemeen moeite hebben met grenzen heb ik al eerder een blog aan gewijd. En eigenlijk zou ik er een heel boek over kunnen schrijven want dit is echt een issue bij velen.
Niet zo gek als je bedenkt dat dit begrip in de buik nog helemaal geen begrip was. Er was enkel gewaarwording van eenheid en ‘samen’. Niet enkel alleen tussen de twee (of meer) kindjes maar ook tussen moeder en kind(eren). Een eenheid, via de navelstreng verbonden. Dat laatste geldt uiteraard voor ieder mens.

Innerlijk geweten

En die band tussen moeder en kind is een gegeven waar al meer over bekend is. De verbinding via de navelstreng mag dan meteen na de geboorte verbroken worden, de energetische band blijft vaak veel langer bestaan. Die heeft aanzienlijk meer tijd nodig om ‘doorgeknipt’ te worden.
Daarnaast hebben jonge kinderen heel duidelijk hun moeder tot op een zekere leeftijd nodig als ‘innerlijk geweten’. Tot een jaar of drie wordt dat innerlijk geweten nog vertolkt door de moeder, dat is nog niet ontwikkeld in het brein van het kind.
Peuter mag iets niet en zal dit ook laten, totdat moeder de kamer verlaat. Dan ineens wordt de verleiding groot en kunnen ze het niet weerstaan.
Als het goed is ontwikkeld een kind uiteindelijk een eigen innerlijk geweten waardoor ‘ie vanaf een zekere leeftijd voelt wat wel of niet toegestaan is in het leven.

Nabootsing

Daarnaast leert een kind in eerste instantie door nabootsing. Naarmate de leeftijd vordert mag dit losgelaten worden en mag er vanuit zichzelf van alles gaan ontstaan. Ook dit stuk is voor veel alleengeboren tweelingen heel lastig. Op zoek naar die spiegel van zichzelf blijven ze soms hun hele leven alles om zich heen spiegelen. Zonder zich hier in eerste instantie bewust van te zijn. Het is een tweede natuur, een onderdeel van zichzelf.

Normen en waarden

Het moeten gaan ervaren van grenzen en zichzelf begrenzen is voor alleengeboren tweelingen een lastig gegeven. Helemaal als er in de baarmoeder sprake is geweest van een ééneiige tweeling.
Vanwege dat gemis van grensgevoel lijkt het wel extra lastig voor hun om bijvoorbeeld goed te voelen wat vanuit een innerlijk moraal gepast is of niet. Iets met ‘normen en waarden’ die niet helemaal goed zijn geland.
Is het tweelingverlies, met behulp van een coach, goed doorwerkt dan gaat dit (grens)besef in de maanden en jaren hierna steeds beter. De persoon in kwestie voelt steeds beter waar zijn of haar eigen grens liggen en kan ook beter waarnemen wat naar de omgeving toe past of uiteindelijk een brug te ver is. Er ontstaat een duidelijk gevoel van ‘ik’ en ‘de buitenwereld’.

Ontwaken met vallen en opstaan

Het ontwaken uit de tweelingdroom gaat alleen niet altijd zonder pijn. Het is een proces van vallen en opstaan waarbij vaak meerdere malen de neus gestoten wordt. Net zoals bij een klein kind dat leert lopen en steeds maar valt en weer opstaat. Er komt een moment dat je blijft staan. Dat je snapt hoe het lopen in z’n werk gaat. Zo is het ook met grenzen ervaren. Er komt een moment waarop je het niet alleen met je hoofd snapt maar met iedere vezel in je lijf voelt.

De één ziet en voelt het alleen iets sneller dan de ander, zoals ook de ene peuter sneller loopt dan de ander. En voor sommigen blijft het begrip ‘grens’ moeilijk en ongrijpbaar. Die zullen misschien nooit leren waar ze moeten stoppen en waar juist doorgaan. Of ze hebben een hele harde les nodig om abrupt te ontwaken uit hun droom.

Ik ben in ieder geval heel blij dat ik me dit wel eigen heb kunnen maken en steeds meer op tijd ‘ho!’ zeg. Tegen mijzelf, dan wel tegen de buitenwereld.

© Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

2 Replies to “TOT HIER EN NIET VERDER”

  1. Lieve Aranka, er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen….😕
    Ondanks dat ik een eeneiig geboren tweeling ben had ik al met 3 jaar door dat mijn moeder geen geweten meer had (incest). Met 5 jaar teste ik haar op haar ethische gevoel en ook hier viel ze bij mij door de mand. Later vrnam ik van haar dat zij zelf met 10 jaar haar geweten al had uitgeschakeld, omdat zij zichzelf de schuld gaf van het seksueel misbruik bij haar i.p.v. de dader.
    Ik ben dus opgegroeid met een grensoverschrijdende moeder, terwijl ik als kind van 1,5 – 3 zelf nog grensloos was. Haar gedrag heeft mij echter hier al vroeg bewust van gemaakt. Dit gun ik niemand. We krijgen allemaal op de ons passende wijze onze levenslessen.

    1. Hallo Margo,
      Ja, uitzonderingen zijn er altijd. In jouw geval helaas, denk ik te kunnen schrijven? Je hebt je al vroeg moeten ontwikkelen en staande moeten houden. Ik had je wat mildere passende levenslessen gegund als klein meisje. Heftig hoor.
      Lieve groeten, Aranka

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *