VROEGER….

… toen alles anders was

…….en mensen nog trouw zworen ‘voor het leven’ aan een partner, in voor en tegenspoed, tot de dood ons scheidt.
Niet dat mensen altijd even gelukkig waren. Vaak genoeg bleek het huwelijk tegen te vallen en werd de liefde buiten de deur gezocht. Een man die een minna(a)res had, een vrouw die iedere week uitkeek naar de komst van de melkboer 😉 . Ja, ik heb het over lang vervlogen tijden waarin het woord emancipatie nog niet eens bestond, mannen echte mannen moesten zijn en vrouwen thuis bij de kinderen bleven.

Homoseksualiteit als taboe

Een tijd waarin homoseksualiteit nog een groot taboe met zich meedroeg. Daar kwam je niet openlijk voor uit. Als je als man zijnde al gevoelens had voor een andere man dan hield je dat verborgen. Hooguit had je er een keer over gesproken met de pastoor of de dominee. Het advies was waarschijnlijk iets als ‘extra bidden’ of ‘tien wees gegroetjes’ (ik ben niet zo kerkelijk zoals je begrijpt) en er vooral maar niet aan toegeven. Het zou wel weer over gaan…
Maar dat ging het niet.

Verlangens

Zie jij een man of een vrouw?

Net zo min dat het over gaat als je je doodongelukkig voelt als je als meisje liever een jongen was geweest (of andersom natuurlijk). Die gevoelens kunnen intens diep verankerd zitten in je hele systeem. Het verlangen om een ander te mogen en kunnen zijn.
Eeuwenlang zijn er mensen geweest die met deze verlangens hebben geleefd en er niet aan toe konden geven. Ja, er zijn tijden geweest waarin het tot op zekere hoogte geaccepteerd werd dat mannen vrouwelijke neigingen hadden. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de Franse tijd met al z’n pruiken, parfums en tierlantijntjes. Maar geen man die het in z’n hoofd haalde om een jurk aan te trekken. Misschien, heel stiekem, als niemand in de buurt was, dat ze zich aan deze verlangens konden overgeven. Maar er openlijk voor uit komen… vergeet het maar, dat was een doodzonde.

Geduld is een schone zaak

Dan leven we tegenwoordig gelukkig in een geheel andere tijd. Alles kan en alles mag. En alles kan ook meteen. Geduld hoeven we niet meer te hebben. Wil je iets kopen dan bestel je dat op internet en heb je het morgen in huis. Langer wachten kunnen de meeste mensen niet meer aan. ” I want it all, and I want it now!” zong Freddy Mercury al ergens eind jaren tachtig.
En hoe heerlijk die instant bevrediging ook is, het heeft ook een keerzijde want soms is moeten wachten zo erg nog niet en doet het je tot inzichten komen.
Zelf ben ik nog van de generatie die op vakantie een fototoestel bij zich had met een rolletje. Meestal was het maximum 36 foto’s en daar ging je zuinig mee om. Bij thuiskomst het rolletje laten ontwikkelen en dan een week wachten op het resultaat. De herbeleving van alle momenten als je de afdrukken in je handen had; jammer dat nu nét die ene bewogen was.

Waar wil ze nu in Hemelsnaam naar toe vraag je je misschien af?!

Naar aanleiding van een artikel over geslachtsverandering bij kinderen heb ik lang zitten denken. Ik vroeg mij af: in hoeverre kan een kind (en dan heb ik het over kinderen onder de twaalf jaar) bepalen wat voor hem of haar het beste is?
Als ouders worden wij geacht beslissingen te nemen voor ons kroost. We kiezen voor een bepaalde (op)voeding, voor wel of niet vaccineren, naar welke school ze gaan, welke sport het beste bij ze past…
Ooit hoorde ik een verhaal van een moeder wiens dochter zeker wist dat ze geen kinderen wilde en hier al (ze was 15 jaar) een definitieve maatregel voor wilde treffen. De moeder in kwestie was boos op de arts omdat die weigerde. Persoonlijk was ik het met de dokter eens; hoe kan een meisje van vijftien zeker weten dat ze over, zeg tien jaar, nog altijd dezelfde overtuigingen heeft? Wie weet heeft ze straks als ze dertig is wel grote spijt van haar besluit. En dan is de arts de kwaaie pier.

Hoe wijs sommige kinderen ook zijn, in hoeverre laat je ze zo jong al zelf beslissen of ze van geslacht willen veranderen?  Vanuit mijn ervaring met alleengeboren tweelingen heb ik daar namelijk vraagtekens bij. Tenslotte is zeker 75% van de cliënten die bij mij komen verward over wie ze nu werkelijk zijn en dat heeft alles te maken met het verlies van hun tweelinghelft in de baarmoeder.

De een wordt de ander

Ik heb er al vaker over geschreven; tweelingen hebben in de buik een hele symbiotische band. Ze gaan in elkaar op, zijn één geheel en hebben totaal geen besef van begrenzing. Dat ze niet dezelfde persoon als hun tweelinghelft zijn, mogen ze gedurende hun leven ontdekken.
Alleengeboren tweelingen krijgen die kans om dat te ontdekken niet (meer) omdat de ander is overleden. En mede door het vroege overlijden van de ander ontstaat er op energetisch niveau een verwarring waardoor ze niet alleen hun eigen leven, maar ook dat van de ander gaan leven. Of, zoals in sommige gevallen gebeurt, ze leven enkel en alleen het leven van die ander en vóelen zich die ander.

Hoe verwarrend is het als je een meisje bent maar onbewust het leven van je overleden tweelingbroertje leeft (of andersom)?!

Stel dat je je veel meer jongen voelt en graag jongens-dingen doet. En dat je gevoelens hierin zo ver gaan dat je zelfs liever een jongen zou willen zijn!
Veel volwassen alleengeboren tweelingen die ik heb gesproken of heb mogen begeleiden in hun proces, geven aan dat ze zich als jongeren een tijd lang verward hebben gevoeld. Dat ze zich vaak anders voelden dan vriendjes of vriendinnetjes. En dat ze nu snappen waar die verwarring vandaan kwam. Dat ze blij zijn dit nu te weten maar dit zo graag eerder hadden geweten omdat het ontzettend veel onzekerheden had weggehaald.
Eindelijk voelen ze zich na jaren zoeken 100% vrouw, of man. Maar wat een weg was het!

Hoe zou het voor hun zijn geweest als ze nu, in deze tijd, jong waren geweest?

Een tijd waarin alles kan en niks meer gek is. Waar ‘genderneutraal’ een nieuw woord is en mensen steeds minder vaak kleur durven te bekennen.
Een tijd waarin kinderen al de kans krijgen om een geslachtsverandering te ondergaan en niet hoeven te wachten tot ze volwassen zijn.
Wat nu als die kinderen vol overtuiging zeggen zeker te weten dat ze liever als jongetje/meisje verder willen leven. Maar dat ze met deze beslissing mogelijk kiezen om voortaan het leven van hun overleden tweelinghelft te leven. Zouden ze dan werkelijk gelukkiger worden?

Terug draaien is geen optie

Soms is geduld een schone zaak en is het goed om je behoeftes uit te stellen. Daarnaast is het in mijn ogen cruciaal om eerst alle opties te onderzoeken.
Ik wil hier niet mee beweren dat er over één nacht ijs wordt gegaan. Maar geslachtsverandering terugdraaien is niet bepaald een optie. Het is enorm belangrijk om vooraf álle mogelijke redenen van dit verlangen te onderzoeken. En op dit moment wordt de optie van tweelingverlies in de buik niet meegenomen in het voorafgaande traject en dat baart mij zorgen.

Daarnaast ben ik van mening dat een jong kind niet in staat is om de consequenties van zo’n immense ingreep te overzien. Begrijp me niet verkeerd, ik gun deze kinderen alle geluk van de wereld, maar als dit alleengeboren tweelingen zijn dan zullen ze niet gelukkiger worden na zo’n zwaar traject.

© Aranka Reeuwijk

Ps. Een andere blog over transgender schreef ik in 2017.

Pps. Het is goed om je kind de ruimte te geven om zichzelf te ontdekken, dat is alleen maar toe te juichen. Maar wees je als ouder bewust van het bestaan van tweeling verlies in de baarmoeder en dat dit verstrekkende gevolgen kan hebben voor je kind. Ouders die op de hoogte zijn van de gevolgen van dit verlies, kunnen hun kind hopelijk beter begrijpen en begeleiden.
Mocht je het vermoeden hebben dat jullie kind mogelijk een alleengeboren tweeling is neem dan gerust contact met mij op.  Grote kans dat ik wat voor jullie en je kind kan betekenen. Wil je weten wat de meest voorkomende (gedrags)kenmerken zijn na het verlies van je tweelinghelft, dan kun je die op deze plek op de website vinden.
Schrijf je je in voor de nieuwsbrief dan ontvang je het boek ‘Help, mijn kind is een alleengeboren tweeling‘ gratis.

Facebooktwitterlinkedin

2 gedachten over “VROEGER….”

  1. Beste Aranka

    Ik ben Helena, trans*persoon, op zoek naar wat dat betekent voor mijn leven, mijn levensweg en levensenergie. Het idee van alleengeboren tweelingen werd me al vroeg aangedragen, en in mijn zoektocht kwam ik onlangs uit bij dit artikel. Sommige dingen voelen voor mij echter aan als een eerder ‘beperkt’ weten over gender op zichzelf. Graag had ik deze dingen met jou gedeeld.

    Gender op zichzelf is allereerst ruimer dan alleen het geslacht. Het betreft eigenlijk alles wat wij als maatschappij koppelen aan een geslacht. Je verwijst bijvoorbeeld naar de Franse tijd waar zaken die nu voor ons vrouwelijk zijn, toen perfect als mannelijk aanvaard werden, en in die zin dus niet als vrouwelijke neigingen in die tijd. Hetzelfde in deze tijd. Mannelijke schotten dragen een kilt, bij ons noemt dat een rok. Mannelijke indianen hebben lang haar en dragen versieringen, bij ons is dat nu uitsluitend vrouwelijk. Vrouw-zijn in een streng Islamitisch land gaat een andere invulling en aanvoelen hebben dan bij ons. 100 jaar geleden was het ongehoord dat een vrouw een broek zou dragen, vandaag compleet normaal, en niemand die nog zegt dat een broek dragen mannelijk is. Gender evolueert constant, en dat wat vandaag mannelijk of vrouwelijk is, in expressie en rol, kan elders of morgen totaal anders ingevuld worden. Wat typisch voor jongens en meisjes is, is dus iets dat wij als maatschappij mee bepalen. Wat 100% man of 100% vrouw is, of jezelf zo voelen, kan dus ook onderhevig zijn aan maatschappelijke conditionering. Tot op heden heb ik nog niemand een sluitende definitie weten geven van wat het is om jezelf man of vrouw te voelen, alleen dat ze weten hoe ze zichzelf voelen.
    Er zijn ook culturen waar men niet twee maar drie (native americans) tot zelfs vijf (bugis in indonesië) genderidentiteiten heeft. Je niet helemaal man of vrouw voelen, een tussenvorm, een combinatie, is in die culturen volstrekt normaal en krijgt ook alle ruimte tot uitdrukking.

    Trans*gender is van daaruit dan ook meer dan alleen transseksualiteit (zoals onze maatschappij het ooit ‘ongelukkig’ heeft genoemd). Het is maar een klein percentage dat effectief operaties ondergaat. Ik ervaar wel dat onze maatschappij vanuit een binair mensbeeld mensen ‘pusht’ van het ene naar het andere hokje. Operaties worden als heiligmakende oplossingen gezien, terwijl het enkel eventuele kersen op een grote psychologische taart kunnen zijn voor een minderheid. Vaak onderneemt men ook een operatie (op latere leeftijd) om te conformeren aan de binaire maatschappij. Het ‘probleem’ kan zijn oorzaak dus vinden in een beperkt binair mensbeeld dat verwachtingen projecteert op je lichaam, dat dan kan leiden tot persoonlijke verwarring geprojecteerd van buitenaf ipv opgeborreld van binnenuit.

    Vaak weet je inderdaad al heel vroeg dat je ‘anders’ bent als kind, op welke manier dan ook. Je omgeving zal dat snel oppikken en duidelijk maken. Binnen de thematiek van trans*gender zijn er kinderen die al als kleuter duidelijk zeggen/voelen/weten dat hun lichaam niet klopt, maar zeker lang niet allemaal. Het bewandelde pad moet naar mijn gevoel zeker niet automatisch leiden naar operaties, en bij voorkeur pas na de puberteit. En ze zijn zeker niet ‘de oplossing’. Je bent je lichaam niet (hoe graag onze consumptiemaatschappij het ook zo wil verkopen), je hebt een lichaam dat uitdrukking mogelijk maakt van wie je voelt te zijn. Maar ik bedenk me wel dat als je als kind authentiek meer energie in je draagt van wat wij associëren met het andere geslacht of plaatsen in het andere gender, maar de ruimte niet krijgt dat tot uitdrukking te brengen, het misschien psychologisch logisch is dat je een afkeer ontwikkelt voor dat lichaam dat de oorzaak lijkt te zijn waarom je jezelf niet kan zijn, ongeacht waar die ‘andere’ energie nu vandaan komt.

    Zelf heb ik mij nooit ‘man’ gevoeld (binnen deze maatschappij), of toch nooit ‘thuis’ gevoeld bij ‘jongens’. Ik speelde altijd voornamelijk met meisjes, zonder het verlangen te hebben er eentje te zijn, en zonder te vervallen in stereotypes zoals spelen met poppen. Er waren aspecten van wat wij als vrouwelijk beschouwen, die ik ook wilde voor mijzelf, maar ook lang weer niet alles. Ik verlangde bijvoorbeeld zo mooi te zijn als de kleine zeemeermin, verlangde bij haar te zijn, maar nooit om haar te zijn.
Momenteel neem ik hormonen en heb ik een vrouwelijkere/androgyne presentatie aangenomen. Ik voel me thuiskomen bij mijn spiegelbeeld, terwijl er voordien een disassociatie was. Mijn lichaam is in op dit moment ‘dubbel’. Operaties wens ik niet, ze zouden voor mij geen meerwaarde zijn, en brengen een lading aan mogelijke complicaties met zich mee. Maar ik heb wel altijd voornamelijk ‘vrouwelijke’ energie in mij aanwezig gevoeld. Ik voel me ook meer ‘thuis’ tussen ‘vrouwen’. Of dit dan betekent dat ik een overleden tweelingzus heb weet ik niet. Of dit weten en aanvaarden mij plots 100% man zou laten voelen betwijfel ik sterk.
    Naar mijn gevoel en herinnering was er pas verwarring op het moment dat mijn omgeving mij onbewust en subtiel duidelijk maakte dat wat ik als jongen verlangde, niet voor jongens was en dus geen waardering zou opleveren. Sinds ik aanvaard heb dat die ‘energie’ deel van mij uitmaakt, voel ik mij vrijer, heler, en gelukkiger. Ik ‘vecht’ niet meer tegen iets dat om uitdrukking vraagt.

    Ik vind het belangrijk om een onderscheid te maken tussen verwarring die ontstaat omwille van een binair mensbeeld, en verwarring vanuit onszelf. Trans*gender is ook meer dan alleen operaties ondergaan. Ik ben geen voorstander van een automatisch medisch traject. Elke mogelijke oorzaak dient inderdaad onderzocht te worden, anders duw je een kind of een mens alleen verder weg van zichzelf. Maar is een mens in wezen werkelijk ‘binair’, toch qua ‘gevoel’? Hebben we niet allen de twee aspecten in onszelf (cfr. yin yang)?

    Af te ronden, genderneutraal vind ik een draak van een woord. Ik spreek liever over genderdiversiteit. Geef iedereen de ruimte eigen kleur te bekennen. Geen zwart-of-witte wereld, ook geen grijze, maar een hele regenboog. Mens-zijn is voor mij tenslotte op alle vlakken een spectrum, geen opdeling in hokjes.

    1. Hallo Helena,
      Dank je wel voor je mooie uitgebreide reactie. Ik denk dat we op veel punten hetzelfde denken. Alleen soms blijft het lastig om iets op een juiste manier in woorden te vangen.
      Ik sta altijd open voor een gesprek hoor! Zeker wat dit onderwerp betreft. Ik ben namelijk van mening dat er echt mensen rondlopen die hopen met een transitie vanaf dan gelukkig door het leven te kunnen gaan terwijl er een tweelingverlies aan hun gevoelens ten grondslag ligt.
      In dat geval zijn er simpelere oplossingen.
      Maar zoals geschreven, ik ga graag met je in gesprek.
      Lieve groeten,
      Aranka

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *