TRAUMA HERHALING

Trauma herhaling gaat soms een leven lang door

Gedurende ons leven maken we vaak gelijkwaardige situaties mee. Sommige mensen zijn zich daar heel bewust van en roepen dan ook wel eens “waarom overkomt mij dit nu áltijd?!”. Als een soort les van het universum, gezien vanuit een groter geheel, om jou iets te leren? Het blijft gissen of dit werkelijk zo is. Wat mij in ieder geval opvalt is dat veel alleengeboren tweelingen gedurende hun leven in situaties belanden die, zonder dat ze zich daar in eerste instantie bewust van zijn, lijken op stukjes vanuit de ‘baarmoeder film’. 

Droom of nachtmerrie

Althea Hayton benoemde dit al als ‘the dream of the womb’ en dat klopt ook wel als je ziet hoe vredig het kan zijn tussen tweelingen in de buik. Als in een soort droom kun je heerlijk samen zweven in het vruchtwater en op die manier bijna één worden. Er is geen verleden of toekomst, er is alleen maar nu.
De andere kant is ook mogelijk.
Niet bepaald een droom als je juist het einde van deze film blijft naspelen. Ieder contact dat je hebt in je leven eindigt op dezelfde manier als hoe het met je tweelinghelft afliep. Ging die plots dood dan zal dit terug te zien zijn in jouw contact met anderen. Relaties, of werksituaties, zullen dan vrijwel altijd op een abrupte manier eindigen.
Was het een traag proces van loslaten dan zal dít herkenbaar voor je zijn. Vriendschappen zullen op een goed moment verwateren waarna er een moment komt dat er geen contact meer is. Een proces van langzaam afscheid nemen.

Test van hogerhand

Zelf heb ik door de jaren heen veel gedaan om mijn eigen verlies te helen en een plek te geven. En dat is vrij aardig gelukt kan ik zeggen. Kijk ik terug op hoe het ooit was en hoe het nu is dan heeft er werkelijk een grote shift plaatsgevonden. Ik sta met beide benen in het leven, ben meer geaard en heb geen moeite meer met zichtbaar zijn (om maar iets te noemen).
Tot er dan ineens iets kleins gebeurd. Iets waar ik niet op voorbereid was. Alsof ‘zij daarboven’ mij even wilde uitproberen :-), kijken of ze werkelijk klaar is met alles.
Nou, niet dus!
Het was een héél lief klein kuikentje dat mij mocht prikkelen. Hij kwam aan het eind van de nacht uit het ei, we waren er niet bij. Eenmaal uit bed zag ik al snel dat hij anders was dan zijn voorgangers. Er klopte iets niet. Hij was te zwak en ik wist eigenlijk direct al dat hij het niet zou gaan redden (ik schrijf hij omdat ik steeds het gevoel heb gehad dat het een haantje was).

Dilemma. Hoofd zei, laat de natuur z’n gang gaan. De anderen liepen over hem heen, pikte hem, accepteerde hem niet.
Mijn hart kon het niet verdragen en won. Die zette hem beschermd van de anderen zodat hij rustig kon sterven. ‘Hij zou de nacht niet gaan halen’, daar was ik zeker van. Helaas, het ging anders. Dit was er eentje met een enorme wilskracht die het drie dagen heeft volgehouden.

Stijf van de stress

En dat trok ik niet. Iedere keer als ik bij hem ging kijken hoopte ik diep van binnen dat hij dood was. Maar zodra hij mij hoorde of zag kwam hij met al z’n kracht overeind en piepte zo hard ie kon (en dat kon hij het hardst van allemaal). Eten en drinken deed hij niet. Terwijl de rest groeide en steeds schattiger werd verzwakte hij zienderogen. De tips op internet waren barbaars en kon ik niet over mijn hart verkrijgen om uit te voeren zodat hij dood zou gaan.
Maar ondertussen stond ik wel stijf van de stress! Mijn hele lichaam reageerde. En dat wat ik voelde had ik (gelukkig) lang niet meer gevoeld, terwijl ik dat wel heel lang heb meegedragen gedurende mijn leven.
Bibberig, koud, zweethanden, verhoogde hartslag, labiel, schrikkerig, versnelde ademhaling en adem vasthouden, niet helder kunnen denken ….. Gelukkig was ik nog wel nog genoeg helder van geest om te bedenken dat ik wellicht één van mijn essentiële oliën kon inzetten om mij te ondersteunen.
En dat heb ik dan ook gedaan met goed resultaat (had ik veel eerder moeten doen).

Trauma herhaling

Voor mij was dit duidelijk een herhaling van mijn eigen trauma. Ik ben bekend met het feit dat dieren bij mij er over het algemeen lang over doen om afscheid te nemen van het aardse leven. Dat loopt als een rode draad door mijn leven.
En dat levert mij veel spanning op. Hoewel ik niet bang ben voor de dood op zich is dit stervensproces van de ander voor mij een stressvol gebeuren. En zoals ik het heb gevoeld en gezien in regressies, was dit ook het geval in de baarmoeder. Ook daar was het een langzaam proces van afscheid nemen.
De machteloosheid, de angst, hulpeloos moeten toekijken, uiteindelijk boos worden “ga dan!!”, mij terugtrekken. En dan de leegte maar ook opluchting als het dan eenmaal is voltrokken. Rust, zakken in mijn lijf. Adem uit.

Dit piepende wezentje paste precies in mijn handpalm. Het was zijn kleine afmeting die de vergelijking groot maakte. Ieder die mijn boek ‘Ik wou dat ik twee hondjes was‘  heeft gelezen zal dit begrijpen.
Niet veel later is het kuikentje overleden en had ik de uitdaging om alle stress uit mijn lichaam te laten vloeien. En dit verhaal met jou te delen.

© Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *