VOLG JE HART

Volg je hart

Jarenlang is dit mijn motto geweest en was het ook zelfs mijn twitter en whatsapp naam. Komende vanuit de hartcoherentie was dat natuurlijk niet zo’n hele gekke keuze. Maar zoals dat gaat, bij mij althans, op een goed moment is het tijd om keuzes te maken, een boek te sluiten en een ander open te slaan. In mijn geval het boek van de ‘alleengeboren tweelingen’.

Nu ben ik het van mijzelf gewend dat ik nogal eens twee dingen tegelijk doe. Ik denk altijd weer dat ik dat wel kan. Alleen de vraag is of dat inderdaad mogelijk is en of dat nu wel zo verstandig is. Om je alvast uit de droom te helpen; nee, dat is niet mogelijk en helemaal niet verstandig (beiden zullen dan maar voor de helft aandacht krijgen). Twee stippen op de horizon werkt niet. Dat mocht ik zelf recent maar weer eens aan den lijve ondervinden.

Keuzes maken

Soms lukt het niet, keuzes maken. Dan vind ik twee dingen tegelijk leuk en zet me voor alle twee in en dénk dan dat IK dat best wel kan. Zo ook dit keer.
Een oude hobby van mijzelf en partner werd en wordt steeds serieuzer waarbij het meer nog mijn man is bij wie dit verder gaat dan alleen maar leuk. Diep van binnen zou hij er iedere dag, betaald, mee bezig willen zijn.
En ik, ik vind het leuk en ga er in mee, geloof er ook in. Ik steun en help waar nodig (want helpen kan ik goed) met als gevolg dat ik bijna vergeet wat nu werkelijk mijn eigen keuze is waarin ik helemaal mijn hart kan volgen. Met als gevolg dat mijn eigen bedrijf op een goed moment bijna stilstond.

Ten koste van mijzelf

Ik schreef er al eens eerder een blog over, helpen ten koste van jezelf want dat kunnen alleengeboren tweelingen zo goed. De ander helpen door er desnoods helemaal in op te gaan en zichzelf weg te cijferen en op te offeren. De ander vraagt daar helemaal niet om, dat doe je gewoon. Het is een soort tweede natuur.
En zonder dat je er erg in hebt loop je er helemaal op leeg. Je hebt ongemerkt een energie-lek waardoor je moe wordt en maar niet snapt waardoor dit komt. Want laten we eerlijk zijn, het helpen daar beleef je plezier aan. En in mijn geval vind ik datgene waar hij mee bezig is ook heel erg leuk en heb ik hele goede ideeën (vind ik zelf) en help er graag aan mee om het succesvol te laten worden.

Maar…….

Terwijl ik mij zo had gestort op ‘zijn’ project had ik ongemerkt mijzelf vergeten plus dat waar ik zo warm voor loop; alleengeboren tweelingen. Mijn levensmissie zeg maar.
Het waren een aantal dingetjes die mij m’n ogen opende zodat ik begreep wat er gaande was.
De moeheid nam toe en ik had steeds minder zin en plezier in dagelijkse zaken. En ik kon mijn vinger er niet opleggen waar dat nu door kwam. Het universum gaf mij hint na hint in de hoop dat ik ze doorhad. Tevergeefs. Pas achteraf kon ik het zien en vielen ze op hun plek.
Een vriendin appte mij op een goed moment met de vraag hoe het nu echt met mij ging in alle drukte. Ze voelde me niet meer in alles wat ik deelde op social media, zo schreef ze. Dat zette mij aan het denken. Helemaal toen ik volledig opgeladen na een dag intensief opstellingen te hebben begeleid thuis kwam.
Ineens was het mij pijnlijk duidelijk. Ik mag, en moet, mijn eigen stip aan de horizon in de gaten houden. De stippen van anderen zijn leuk, maar niet voor mij bedoelt. Af en toe mag ik er een scheve blik op werpen maar mijn eigen stip staat pal voor me en die mag door niks of niemand bedekt worden. Een hele uitdaging.

Hoe zit dat met jou?

Ik ken enorm veel alleengeboren tweelingen die altijd maar moe zijn en met diverse lichamelijke klachten kampen. Tegelijk hebben ze in hun hoofd hele mooie (grootse) ideeën en plannen die helaas niet tot uitvoer worden gebracht. Die zijn zo mooi, dat kan bijna niet gaan lukken. Een complete boekenkast met negatieve overtuigingen kunnen ze opentrekken om dit idee maar vooral idee te laten zijn. Bang voor het succes 😉 .
En dat is zonde. Wat ik denk, ben er bijna van overtuigd zelfs, dat wanneer ze die juist wel durven aan te pakken en uit te voeren, dat zij dan in een enorme energie flow gaan komen. Best eng, als je altijd maar op halve kracht hebt geleefd om dan ineens te ervaren hoe het is om ‘alles’ aan te kunnen en er zelfs nog energie van te krijgen. Dat is even schrikken. Maar geloof me, als je er eenmaal aan bent gewend, dan voelt het heerlijk.

Dus, Volg je hart! En vind je passie.

©Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *