ZONDER JE TWEELINGBROER

Zonder je tweelingbroer in het leven staan

Hoe is het om als jongetje geboren te worden zonder je tweelingbroer? Voor bepaalde tijd samen geweest als een twee-eiige tweeling maar door onbekende reden overlijdt de ander. 
De rest van je leven heb je een diep gemis van binnen, een leegte, die je onbewust probeert op te vullen middels vriendschappen. Een extreem rechtvaardigheidsgevoel is je niet onbekend. Tegelijk zorgt dit gemis ervoor dat je de grens van het leven opzoekt. Een sport of beroep kiest waarbij je je leven op het spel zet. De ander misschien wilt redden ten koste van jezelf vanuit een onbewust ‘survivor guilt’ gevoel. Niet voor niks dat veel alleengeboren twee-eiige tweelingen kiezen voor een beroep als hulpverlener, agent of militair.
Vlak na het overlijden van haar zoon meldde Jintie zich in onze besloten facebook groep. En zo kwam het dat ik met haar op een zonnige dag sprak over William, haar zoon,  die zijn tweelingbroertje voor de geboorte had verloren. En die niet zo lang geleden een bewuste keuze heeft gemaakt om uit het leven te stappen.

Altijd anders gevoeld

Jintie en ik spraken af op een mooie natuurplek. Een plek waar ze vroeger al graag kwam met de kinderen. “William hield erg van de natuur en van deze plek, hij kwam er graag.” aldus zijn moeder.
Jintie heeft zes kinderen en gaf aan dat William eigenlijk altijd al anders dan de andere kinderen was. Als moeder houd je natuurlijk van al je kinderen evenveel maar William had een speciaal plekje in haar hart leek wel. “We hadden dezelfde lach en onze handen leken op elkaar weet je. Hij was daar enorm trots op. Mensen konden zo zien dat we moeder en zoon waren.
En als kind was hij heel vrolijk maar had eigenlijk ook altijd zo’n droevige blik in zijn ogen. Hij is ook altijd zoekende geweest. Alsof hij iets zocht omdat hij onbewust iets kwijt was.”

Op zoek naar verbondenheid

William was zijn hele leven altijd op zoek naar verbondenheid, echte vrienden waren heel belangrijk voor hem. Meer nog dan vriendinnetjes. De verbondenheid met jongens was groter. Als hij moest kiezen tussen zijn vrienden of een meisje dan koos hij voor de kameraadschap.

Ze heeft altijd geweten dat hij van een tweeling was. Het leek op een zeker moment niet goed te gaan tijdens de zwangerschap maar gelukkig was er nog een hartslag te horen. De arts zei toentertijd wel dat als eentje overlijdt de ander er vaak achteraan gaat. Daar wilde ze niks van weten.
De geboorte van William was moeizaam, alsof hij niet wilde komen.

Onrecht versus rechtvaardigheid

Zoals zoveel alleengeboren tweelingen die van oorsprong een twee-eiige tweeling waren vertoonde William een zekere roekeloosheid in zijn doen en laten. Daarnaast wilde hij graag winnen en was hij heel gedreven. Het roekeloos leven uitte zich bij hem onder andere in niet goed uitkijken in het verkeer of te hard rijden.

Hij was een echte onrecht-strijder.
Als klein jongetje wilde hij al soldaat worden. Het was dus niet zo vreemd dat hij zich aanmeldde voor het vreemdelingen legioen en vijf jaar heeft gewerkt als korporaal bij de parachutisten (2nd Foreign Parachute Regiment) in verschillende oorlogsgebieden in Afrika (Mali, Niger, Tsjaad) maar bijvoorbeeld ook aanwezig was bij de aanslagen in Parijs.

Trauma op trauma

De maanden voor zijn overlijden vertoonde hij ander gedrag vertelt Jintie mij. Hij was zwaarmoediger, vond het leven niet meer leuk. Op aandringen van de omgeving heeft hij hulp gezocht maar hij kon het eigenlijk wel allemaal zelf, vond hij.
De trauma’s uit het leger kon hij niet goed over praten, die waren enorm. Toen zijn buddy omkwam in Syrië leek er iets in hem geknapt te zijn. De verbondenheid met deze man was groots. Je zou kunnen zeggen dat deze band wellicht voor William dicht in de buurt kwam van de band die hij zo miste met zijn tweelingbroer. En nu verdween deze persoon ook uit zijn leven.

Beetje bij beetje

William, 18 januari 1993 – 10 februari 2018.

Het verlies, het besef dat William er niet meer is, komt stukje bij beetje binnen. “En dat is fijn, dat het in stukjes gaat. Anders kun je het niet aan om normaal het leven door te laten gaan. Ik heb ook nog de andere kinderen die mij nodig hebben,” aldus Jintie.
Achteraf gezien zou je kunnen zeggen dat hij onbewust de verbinding voelde met zijn tweelingbroer. Dat uitte zich in bepaalde opmerkingen en vragen maar ook in bijvoorbeeld muziekkeuze. (Alan Walker, Alone. Avicii, Hey Brother..).

“De glans is van je leven af. Wordt het ooit wel weer eens leuk denk ik geregeld.” Hoewel ze zeker weet dat William wil dat ze weer gaat genieten van het leven. Als moeder je kind zien worstelen is moeilijk, je voelt je machteloos. Je zou kunnen zeggen dat William een optie als keus heeft gemist omdat hij niet heeft geweten waarom hij zich zo voelde. Als hij dit wel had geweten had hij een keus gehad om hulp te zoeken of niet.

Het is belangrijk dat mensen weten wat de impact is van een tweeling verlies. Hoe het is om zonder je tweelingbroer of -zus te moeten leven.
Als je het namelijk weet dan kan dat een hoop rust geven en voel je je niet meer anders, of gek. Dan weet je de oorzaak van je gevoelens.

Het hele interview met Jintie kun je hier bekijken.

© Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *