HET VEILIGE ACHTERDEURTJE

Het veilige achterdeurtje van menig alleengeboren tweeling

Vrijwel iedere alleengeboren tweeling heeft moeite om voor 100% in zijn of haar eigen energie te staan. Ze houden als het ware een achterdeurtje open naar de andere kant. ‘Voor het geval dat het te spannend wordt op aarde.’ Dat maakt ze echter zwakker en dat hoeft helemaal niet! Maar ik begrijp het heel goed.

Ieder z’n eigen plek

Ieder mens heeft z’n eigen plek binnen het familiesysteem waarin hij of zij wordt geboren.
Echter, om wat voor reden dan ook kan het gebeuren dat je, onbewust, de plek van iemand anders opvult. Dat maakt je zwakker en vaak onzichtbaar voor anderen. Daar hoef je trouwens niet per sé een alleengeboren tweeling voor te zijn. In heel veel families zie je dat mensen systemisch gaten opvullen van familieleden die niet zijn geboren of niet de aandacht krijgen die ze verdienen.
Meer over familiesystemen en opstellingen kun je lezen op de desbetreffende pagina. 

Identificeren en erkennen

Is er sprake van een verloren tweelinghelft dan is het vrij ganbaar dat degene die wel wordt geboren de neiging heeft om de plek van de ander op te vullen. Dat heeft te maken met het feit dat die ander niet wordt erkend (heel vaak wist men niet eens dat ‘ie er was). Maar ook doordat deze persoon zich helemaal identificeert met de niet geboren tweelinghelft. Dit kan in meer of mindere mate en verschilt per persoon.
En afhankelijk van de situatie reageert iemand vanaf z’n eigen plek of vanaf de plek die hoort bij de overleden tweelinghelft.

Plaatsverwisseling

In sommige gevallen is er sprake van verwisseling en zie je dat de plek van de overleden tweelinghelft energetisch volledig wordt ingenomen door de levende tweeling. Dit zorgt er voor dat die persoon niet krachtig in het leven staat, zelf het gevoel heeft in een andere wereld te leven en onzichtbaar is voor de omgeving.

Het ‘plaatsverwisselen’ is het makkelijkst te zien bij alleengeboren tweelingen waarbij sprake is geweest van een twee-eiige tweeling van verschillend geslacht. Een man staat liever op de plek van zijn overleden tweelingzusje en vertoont hierdoor meer vrouwelijke trekken. Andersom geldt dit ook voor vrouwen; die zijn meer manlijk in hun gedrag en uiterlijk. Ingewikkelder (maar niet onmogelijk) wordt het om te achterhalen hoe het zit als er sprake is geweest van gelijk geslacht.

De uitdaging

De grote uitdaging zit hem in het innemen van je eigen plek. Voor HONDERD PROCENT! En dat is moeilijk voor de meesten. Menig alleengeboren tweeling wil er best voor kiezen om op de eigen plek te gaan staan, maar dan graag nog met één voet op de plek van hun tweelingbroer of -zus. Vooruit, één teen is ook goed.
Die plek van die ander volledig loslaten, dat is lastig en pijnlijk. Ook al zeggen ze dat ze gekozen hebben voor het leven en voor hun eigen plek, heel stiekem houden ze een achterdeurtje open ‘voor het geval dat’.
Vanuit bijvoorbeeld schuldgevoelens, verraad of onzekerheid durven ze niet volledig voor het leven te kiezen. Ze hebben het gevoel dat ze, door deze plek vaarwel te zeggen, hiermee de ander in de steek laten of loslaten.
Dat het tegendeel juist waar is dat kunnen en willen ze niet zien. “Nee hoor, het gaat zo heel goed. Ik voel me prima. Heb gewoon veel manlijke/vrouwelijke trekjes. Zo ben ik nu eenmaal.”

Kiezen vergt moed

Het is ook best eng om de stap naar het leven te nemen. De meesten hebben jarenlang maar op halve kracht geleefd. Kiezen om vanaf nu gelukkig, energiek en vrij te zijn is niet makkelijk. Daar is moed voor nodig. En een beetje ervaring. Want als ze af en toe aan de mooie momenten van het leven hebben kunnen ruiken, dan weten ze hoe mooi het kan zijn en wordt de keus om een stap te maken minder eng.
Alleen de diepe overtuiging de ander te verraden of in de steek te laten als ze écht gaan leven, die zit diep. En die heeft tijd nodig om te transformeren.

©Aranka Reeuwijk
Weet jij van jezelf dat je ook zo’n achterdeurtje hebt? En wil je deze graag sluiten? Dan ben je van harte welkom om een afspraak te maken. Kijken we samen wat je nog nodig hebt om dit voor elkaar te krijgen.

 

Facebooktwitterlinkedin

ZONDER JE TWEELINGBROER

Zonder je tweelingbroer in het leven staan

Hoe is het om als jongetje geboren te worden zonder je tweelingbroer? Voor bepaalde tijd samen geweest als een twee-eiige tweeling maar door onbekende reden overlijdt de ander. 
De rest van je leven heb je een diep gemis van binnen, een leegte, die je onbewust probeert op te vullen middels vriendschappen. Een extreem rechtvaardigheidsgevoel is je niet onbekend. Tegelijk zorgt dit gemis ervoor dat je de grens van het leven opzoekt. Een sport of beroep kiest waarbij je je leven op het spel zet. De ander misschien wilt redden ten koste van jezelf vanuit een onbewust ‘survivor guilt’ gevoel. Niet voor niks dat veel alleengeboren twee-eiige tweelingen kiezen voor een beroep als hulpverlener, agent of militair.
Vlak na het overlijden van haar zoon meldde Jintie zich in onze besloten facebook groep. En zo kwam het dat ik met haar op een zonnige dag sprak over William, haar zoon,  die zijn tweelingbroertje voor de geboorte had verloren. En die niet zo lang geleden een bewuste keuze heeft gemaakt om uit het leven te stappen.

Altijd anders gevoeld

Jintie en ik spraken af op een mooie natuurplek. Een plek waar ze vroeger al graag kwam met de kinderen. “William hield erg van de natuur en van deze plek, hij kwam er graag.” aldus zijn moeder.
Jintie heeft zes kinderen en gaf aan dat William eigenlijk altijd al anders dan de andere kinderen was. Als moeder houd je natuurlijk van al je kinderen evenveel maar William had een speciaal plekje in haar hart leek wel. “We hadden dezelfde lach en onze handen leken op elkaar weet je. Hij was daar enorm trots op. Mensen konden zo zien dat we moeder en zoon waren.
En als kind was hij heel vrolijk maar had eigenlijk ook altijd zo’n droevige blik in zijn ogen. Hij is ook altijd zoekende geweest. Alsof hij iets zocht omdat hij onbewust iets kwijt was.”

Op zoek naar verbondenheid

William was zijn hele leven altijd op zoek naar verbondenheid, echte vrienden waren heel belangrijk voor hem. Meer nog dan vriendinnetjes. De verbondenheid met jongens was groter. Als hij moest kiezen tussen zijn vrienden of een meisje dan koos hij voor de kameraadschap.

Ze heeft altijd geweten dat hij van een tweeling was. Het leek op een zeker moment niet goed te gaan tijdens de zwangerschap maar gelukkig was er nog een hartslag te horen. De arts zei toentertijd wel dat als eentje overlijdt de ander er vaak achteraan gaat. Daar wilde ze niks van weten.
De geboorte van William was moeizaam, alsof hij niet wilde komen.

Onrecht versus rechtvaardigheid

Zoals zoveel alleengeboren tweelingen die van oorsprong een twee-eiige tweeling waren vertoonde William een zekere roekeloosheid in zijn doen en laten. Daarnaast wilde hij graag winnen en was hij heel gedreven. Het roekeloos leven uitte zich bij hem onder andere in niet goed uitkijken in het verkeer of te hard rijden.

Hij was een echte onrecht-strijder.
Als klein jongetje wilde hij al soldaat worden. Het was dus niet zo vreemd dat hij zich aanmeldde voor het vreemdelingen legioen en vijf jaar heeft gewerkt als korporaal bij de parachutisten (2nd Foreign Parachute Regiment) in verschillende oorlogsgebieden in Afrika (Mali, Niger, Tsjaad) maar bijvoorbeeld ook aanwezig was bij de aanslagen in Parijs.

Trauma op trauma

De maanden voor zijn overlijden vertoonde hij ander gedrag vertelt Jintie mij. Hij was zwaarmoediger, vond het leven niet meer leuk. Op aandringen van de omgeving heeft hij hulp gezocht maar hij kon het eigenlijk wel allemaal zelf, vond hij.
De trauma’s uit het leger kon hij niet goed over praten, die waren enorm. Toen zijn buddy omkwam in Syrië leek er iets in hem geknapt te zijn. De verbondenheid met deze man was groots. Je zou kunnen zeggen dat deze band wellicht voor William dicht in de buurt kwam van de band die hij zo miste met zijn tweelingbroer. En nu verdween deze persoon ook uit zijn leven.

Beetje bij beetje

William, 18 januari 1993 – 10 februari 2018.

Het verlies, het besef dat William er niet meer is, komt stukje bij beetje binnen. “En dat is fijn, dat het in stukjes gaat. Anders kun je het niet aan om normaal het leven door te laten gaan. Ik heb ook nog de andere kinderen die mij nodig hebben,” aldus Jintie.
Achteraf gezien zou je kunnen zeggen dat hij onbewust de verbinding voelde met zijn tweelingbroer. Dat uitte zich in bepaalde opmerkingen en vragen maar ook in bijvoorbeeld muziekkeuze. (Alan Walker, Alone. Avicii, Hey Brother..).

“De glans is van je leven af. Wordt het ooit wel weer eens leuk denk ik geregeld.” Hoewel ze zeker weet dat William wil dat ze weer gaat genieten van het leven. Als moeder je kind zien worstelen is moeilijk, je voelt je machteloos. Je zou kunnen zeggen dat William een optie als keus heeft gemist omdat hij niet heeft geweten waarom hij zich zo voelde. Als hij dit wel had geweten had hij een keus gehad om hulp te zoeken of niet.

Het is belangrijk dat mensen weten wat de impact is van een tweeling verlies. Hoe het is om zonder je tweelingbroer of -zus te moeten leven.
Als je het namelijk weet dan kan dat een hoop rust geven en voel je je niet meer anders, of gek. Dan weet je de oorzaak van je gevoelens.

Het hele interview met Jintie kun je hier bekijken.

© Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

IK BEN ER NIET

Ik ben er even niet

Vrijwel alle alleengeboren tweelingen hebben moeite om werkelijk contact te maken met hun eigen lichaam. Alsof ze maar voor een deel hun fysieke jas hebben aangetrokken toen ze werden geboren. Of deze zelfs met groot gemak uit doen als het zo uitkomt. Als een situatie onveilig voelt, bedreigend is, dan vertrekken ze naar bekende plekken:”Ik ben er even niet hoor”.
In hun geval vertrekken ze energetisch naar de plek waar het ooit fijn en veilig was; in de baarmoeder, samen met hun tweelinghelft toen alles nog goed was.

Heb je dit zelf wel eens gehad? Dat een situatie of persoon ineens niet fijn voelde, maar dat je dat eigenlijk niet meteen doorhad. Dat er opeens een moment was waarop je je realiseerde dat je ‘er niet meer was’. Je aandacht was weg, je hoorde niet meer goed wat er werd gezegd, je ademhaling was oppervlakkig, je handen koud…. Zonder dat je er erg in had voelde je je niet meer veilig en was je vertrokken uit je lichaam. Ken je dat?
En kost het jou veel moeite om weer terug te komen in je eigen lichaam?

Draai het om

Om dit terugtrekken om te draaien is het aan te raden om je eigen lichaam als anker te gebruiken. Je lichaam vertrekt tenslotte niet, die is en blijft waar het is. Het is je ziel die zich hier van losmaakt en verdwijnt. Vaak omdat het moment, de trigger, lijkt op het eerste moment waarop het niet meer fijn was voor jou. Levensbedreigend was het misschien wel. Of eng. In ieder geval wilde je één ding; WEG!
En iedere situatie die ook maar een beetje lijkt op deze eerste ervaring zorgt ervoor dat je op dezelfde manier als toen reageert.

Eigen lichaam als anker

Je eigen lichaam als een soort anker dus. Een rots in de branding, een houvast die je uitnodigt om terug te komen. Maar dan moet dat lichaam wel fijn en veilig voelen natuurlijk.
Is dit niet het geval dan is het zaak om hier aan te werken.
Misschien voel je je eigen lichaam niet goed, is je lichaamsbesef, zoals dat heet, niet goed. Dan kan een professionele aanraking in de vorm van bijvoorbeeld massage je helpen om je eigen lichaam (weer) te leren voelen. Om je eigen grens zo te ervaren. Letterlijk voelen waar jij ophoudt aan de buitenkant.

Fysiek contact en de ander

Veel alleengeboren tweelingen hebben moeite om goed te voelen waar ze zelf eindigen en waar de ander begint. Vanuit deze vertekende beleving is het lastig je grenzen aan te geven richting de buitenwereld. Wanneer is het voor jou genoeg, niet meer fijn, is jouw grens bereikt, letterlijk misschien wel.
Vanuit deze wetenschap, deze kennis, is het hopelijk makkelijker te begrijpen dat alleengeboren tweelingen moeite hebben met contact maken met andere mensen. Helemaal als het gaat om een liefdesrelatie. Het gevoel van verliefdheid is een zekere herinnering aan het samenzijn vanuit de baarmoeder. Toen ze nog bijna één waren met hun tweelinghelft. Er was geen ‘jij of ik’ maar alleen maar ‘wij’. Een dans in slowmotion van twee (of meer) zielen die elkaar zonder woorden konden aanvoelen.
Als twee dansers die één worden op het moment dat ze samen dansen. De ene beweging nodigt automatisch de volgende beweging uit…..

Dat samen zijn, zonder woorden nodig te hebben, is waar diep van binnen een verlangen naar zit. En als die ander dit niet snapt, dit niet voelt, dan is er de neiging om zich terug te trekken. Een plotseling wakker schrikken uit een heerlijke droom. Het symbiotische samen zijn is niet meer. Er blijken ineens woorden nodig te zijn om aan te geven wat je graag wilt. Dat kan voelen als ‘een koude kermis’.

Aanraken doet pijn

Herken je dat? Dat een aanraking zelfs pijn kan doen. Er zijn ontzettend veel alleengeboren tweelingen die een hele gevoelige huid hebben. Eigenlijk zijn ze over het geheel genomen heel sensitief. Een gevoelige huid is daar slechts een onderdeel van.
En wat voor de ander als heel zacht kan zijn is voor hun al heel gevoelig. Misschien kun je het voor jezelf vergelijken met hoe bijvoorbeeld bekend is hoe een hond ruikt. Die heeft een zeven keer zo scherpe reukzin als wij.
Dat is nog geen eigen ervaring natuurlijk. Maar misschien heb je ooit wel eens een moment gehad waar je zintuigen op een bepaalde manier minder geprikkeld werden. Een hele donkere ruimte voor lange tijd, intense stilte of het eerste hapje soep nadat je ziek bent geweest en dagenlang niks hebt gegeten……
Als je dan weer in je gewone omgeving komt dan kan deze ineens veel intenser binnenkomen. Je zintuigen nemen veel scherper waar.

Van chronische stress naar ontspanning

Zo is het voor veel alleengeboren tweelingen gewoon. Ze horen, zien, ruiken maar voelen dus ook veel scherper.
Dit stamt vanaf het moment dat de ander overleed. De situatie veranderde, voelde ineens niet meer fijn en veilig. Iedere cel stond op scherp om zo te kunnen waarnemen wat er plaatsvond.
Vanuit deze overalertheid zijn de zintuigen nog altijd overgevoelig. Goed om je hier bewust van te zijn.
Die ander stelt zich niet aan. De beleving is gewoon veel sterker bij hem of haar. En om dit terug te brengen naar een ‘normaal’ niveau is niet zomaar van de ene op de andere dag gebeurd. Daar is veel tijd en geduld voor nodig. Het hele autonome systeem, dat onder andere stress signaleert, mag na jaren actief te zijn geweest eindelijk ontspannen. Geduld, geduld en heel veel rustmomenten inbouwen. Zodat je lichaam weer leert te ontspannen.

 

© Aranka Reeuwijk

 

Facebooktwitterlinkedin

TRAUMA HERHALING

Trauma herhaling gaat soms een leven lang door

Gedurende ons leven maken we vaak gelijkwaardige situaties mee. Sommige mensen zijn zich daar heel bewust van en roepen dan ook wel eens “waarom overkomt mij dit nu áltijd?!”. Als een soort les van het universum, gezien vanuit een groter geheel, om jou iets te leren? Het blijft gissen of dit werkelijk zo is. Wat mij in ieder geval opvalt is dat veel alleengeboren tweelingen gedurende hun leven in situaties belanden die, zonder dat ze zich daar in eerste instantie bewust van zijn, lijken op stukjes vanuit de ‘baarmoeder film’. 

Droom of nachtmerrie

Althea Hayton benoemde dit al als ‘the dream of the womb’ en dat klopt ook wel als je ziet hoe vredig het kan zijn tussen tweelingen in de buik. Als in een soort droom kun je heerlijk samen zweven in het vruchtwater en op die manier bijna één worden. Er is geen verleden of toekomst, er is alleen maar nu.
De andere kant is ook mogelijk.
Niet bepaald een droom als je juist het einde van deze film blijft naspelen. Ieder contact dat je hebt in je leven eindigt op dezelfde manier als hoe het met je tweelinghelft afliep. Ging die plots dood dan zal dit terug te zien zijn in jouw contact met anderen. Relaties, of werksituaties, zullen dan vrijwel altijd op een abrupte manier eindigen.
Was het een traag proces van loslaten dan zal dít herkenbaar voor je zijn. Vriendschappen zullen op een goed moment verwateren waarna er een moment komt dat er geen contact meer is. Een proces van langzaam afscheid nemen.

Test van hogerhand

Zelf heb ik door de jaren heen veel gedaan om mijn eigen verlies te helen en een plek te geven. En dat is vrij aardig gelukt kan ik zeggen. Kijk ik terug op hoe het ooit was en hoe het nu is dan heeft er werkelijk een grote shift plaatsgevonden. Ik sta met beide benen in het leven, ben meer geaard en heb geen moeite meer met zichtbaar zijn (om maar iets te noemen).
Tot er dan ineens iets kleins gebeurd. Iets waar ik niet op voorbereid was. Alsof ‘zij daarboven’ mij even wilde uitproberen :-), kijken of ze werkelijk klaar is met alles.
Nou, niet dus!
Het was een héél lief klein kuikentje dat mij mocht prikkelen. Hij kwam aan het eind van de nacht uit het ei, we waren er niet bij. Eenmaal uit bed zag ik al snel dat hij anders was dan zijn voorgangers. Er klopte iets niet. Hij was te zwak en ik wist eigenlijk direct al dat hij het niet zou gaan redden (ik schrijf hij omdat ik steeds het gevoel heb gehad dat het een haantje was).

Dilemma. Hoofd zei, laat de natuur z’n gang gaan. De anderen liepen over hem heen, pikte hem, accepteerde hem niet.
Mijn hart kon het niet verdragen en won. Die zette hem beschermd van de anderen zodat hij rustig kon sterven. ‘Hij zou de nacht niet gaan halen’, daar was ik zeker van. Helaas, het ging anders. Dit was er eentje met een enorme wilskracht die het drie dagen heeft volgehouden.

Stijf van de stress

En dat trok ik niet. Iedere keer als ik bij hem ging kijken hoopte ik diep van binnen dat hij dood was. Maar zodra hij mij hoorde of zag kwam hij met al z’n kracht overeind en piepte zo hard ie kon (en dat kon hij het hardst van allemaal). Eten en drinken deed hij niet. Terwijl de rest groeide en steeds schattiger werd verzwakte hij zienderogen. De tips op internet waren barbaars en kon ik niet over mijn hart verkrijgen om uit te voeren zodat hij dood zou gaan.
Maar ondertussen stond ik wel stijf van de stress! Mijn hele lichaam reageerde. En dat wat ik voelde had ik (gelukkig) lang niet meer gevoeld, terwijl ik dat wel heel lang heb meegedragen gedurende mijn leven.
Bibberig, koud, zweethanden, verhoogde hartslag, labiel, schrikkerig, versnelde ademhaling en adem vasthouden, niet helder kunnen denken ….. Gelukkig was ik nog wel nog genoeg helder van geest om te bedenken dat ik wellicht één van mijn essentiële oliën kon inzetten om mij te ondersteunen.
En dat heb ik dan ook gedaan met goed resultaat (had ik veel eerder moeten doen).

Trauma herhaling

Voor mij was dit duidelijk een herhaling van mijn eigen trauma. Ik ben bekend met het feit dat dieren bij mij er over het algemeen lang over doen om afscheid te nemen van het aardse leven. Dat loopt als een rode draad door mijn leven.
En dat levert mij veel spanning op. Hoewel ik niet bang ben voor de dood op zich is dit stervensproces van de ander voor mij een stressvol gebeuren. En zoals ik het heb gevoeld en gezien in regressies, was dit ook het geval in de baarmoeder. Ook daar was het een langzaam proces van afscheid nemen.
De machteloosheid, de angst, hulpeloos moeten toekijken, uiteindelijk boos worden “ga dan!!”, mij terugtrekken. En dan de leegte maar ook opluchting als het dan eenmaal is voltrokken. Rust, zakken in mijn lijf. Adem uit.

Dit piepende wezentje paste precies in mijn handpalm. Het was zijn kleine afmeting die de vergelijking groot maakte. Ieder die mijn boek ‘Ik wou dat ik twee hondjes was‘  heeft gelezen zal dit begrijpen.
Niet veel later is het kuikentje overleden en had ik de uitdaging om alle stress uit mijn lichaam te laten vloeien. En dit verhaal met jou te delen.

© Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

TOT HIER EN NIET VERDER

Tot hier en niet verder!!

Zeg jij dat wel eens tegen anderen? “Ho, stop! Tot hier en niet verder.” Ik wel hoor. Er zijn tegenwoordig steeds vaker momenten waarop ik duidelijk mijn grens aangeef. Doe ik dat niet dan lopen er, voordat ik het in de gaten heb, hele volksstammen over mij heen 🙂 .
Voordat ik weet had van mijn vroege tweeling verlies was ik zelf redelijk grenzeloos en liet alles en iedereen binnenkomen en over mijn grenzen gaan. Ik voelde niet goed waar ik goed aan deed, wat ik wel of niet kon doen, wat binnen de grenzen van normaal lag…. Gelukkig is dat verleden tijd. 

Alleengeboren tweelingen en grenzen

Dat alleengeboren tweelingen over het algemeen moeite hebben met grenzen heb ik al eerder een blog aan gewijd. En eigenlijk zou ik er een heel boek over kunnen schrijven want dit is echt een issue bij velen.
Niet zo gek als je bedenkt dat dit begrip in de buik nog helemaal geen begrip was. Er was enkel gewaarwording van eenheid en ‘samen’. Niet enkel alleen tussen de twee (of meer) kindjes maar ook tussen moeder en kind(eren). Een eenheid, via de navelstreng verbonden. Dat laatste geldt uiteraard voor ieder mens.

Innerlijk geweten

En die band tussen moeder en kind is een gegeven waar al meer over bekend is. De verbinding via de navelstreng mag dan meteen na de geboorte verbroken worden, de energetische band blijft vaak veel langer bestaan. Die heeft aanzienlijk meer tijd nodig om ‘doorgeknipt’ te worden.
Daarnaast hebben jonge kinderen heel duidelijk hun moeder tot op een zekere leeftijd nodig als ‘innerlijk geweten’. Tot een jaar of drie wordt dat innerlijk geweten nog vertolkt door de moeder, dat is nog niet ontwikkeld in het brein van het kind.
Peuter mag iets niet en zal dit ook laten, totdat moeder de kamer verlaat. Dan ineens wordt de verleiding groot en kunnen ze het niet weerstaan.
Als het goed is ontwikkeld een kind uiteindelijk een eigen innerlijk geweten waardoor ‘ie vanaf een zekere leeftijd voelt wat wel of niet toegestaan is in het leven.

Nabootsing

Daarnaast leert een kind in eerste instantie door nabootsing. Naarmate de leeftijd vordert mag dit losgelaten worden en mag er vanuit zichzelf van alles gaan ontstaan. Ook dit stuk is voor veel alleengeboren tweelingen heel lastig. Op zoek naar die spiegel van zichzelf blijven ze soms hun hele leven alles om zich heen spiegelen. Zonder zich hier in eerste instantie bewust van te zijn. Het is een tweede natuur, een onderdeel van zichzelf.

Normen en waarden

Het moeten gaan ervaren van grenzen en zichzelf begrenzen is voor alleengeboren tweelingen een lastig gegeven. Helemaal als er in de baarmoeder sprake is geweest van een ééneiige tweeling.
Vanwege dat gemis van grensgevoel lijkt het wel extra lastig voor hun om bijvoorbeeld goed te voelen wat vanuit een innerlijk moraal gepast is of niet. Iets met ‘normen en waarden’ die niet helemaal goed zijn geland.
Is het tweelingverlies, met behulp van een coach, goed doorwerkt dan gaat dit (grens)besef in de maanden en jaren hierna steeds beter. De persoon in kwestie voelt steeds beter waar zijn of haar eigen grens liggen en kan ook beter waarnemen wat naar de omgeving toe past of uiteindelijk een brug te ver is. Er ontstaat een duidelijk gevoel van ‘ik’ en ‘de buitenwereld’.

Ontwaken met vallen en opstaan

Het ontwaken uit de tweelingdroom gaat alleen niet altijd zonder pijn. Het is een proces van vallen en opstaan waarbij vaak meerdere malen de neus gestoten wordt. Net zoals bij een klein kind dat leert lopen en steeds maar valt en weer opstaat. Er komt een moment dat je blijft staan. Dat je snapt hoe het lopen in z’n werk gaat. Zo is het ook met grenzen ervaren. Er komt een moment waarop je het niet alleen met je hoofd snapt maar met iedere vezel in je lijf voelt.

De één ziet en voelt het alleen iets sneller dan de ander, zoals ook de ene peuter sneller loopt dan de ander. En voor sommigen blijft het begrip ‘grens’ moeilijk en ongrijpbaar. Die zullen misschien nooit leren waar ze moeten stoppen en waar juist doorgaan. Of ze hebben een hele harde les nodig om abrupt te ontwaken uit hun droom.

Ik ben in ieder geval heel blij dat ik me dit wel eigen heb kunnen maken en steeds meer op tijd ‘ho!’ zeg. Tegen mijzelf, dan wel tegen de buitenwereld.

© Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

VROEGER….

… toen alles anders was

…….en mensen nog trouw zworen ‘voor het leven’ aan een partner, in voor en tegenspoed, tot de dood ons scheidt.
Niet dat mensen altijd even gelukkig waren. Vaak genoeg bleek het huwelijk tegen te vallen en werd de liefde buiten de deur gezocht. Een man die een minna(a)res had, een vrouw die iedere week uitkeek naar de komst van de melkboer 😉 . Ja, ik heb het over lang vervlogen tijden waarin het woord emancipatie nog niet eens bestond, mannen echte mannen moesten zijn en vrouwen thuis bij de kinderen bleven.

Homoseksualiteit als taboe

Een tijd waarin homoseksualiteit nog een groot taboe met zich meedroeg. Daar kwam je niet openlijk voor uit. Als je als man zijnde al gevoelens had voor een andere man dan hield je dat verborgen. Hooguit had je er een keer over gesproken met de pastoor of de dominee. Het advies was waarschijnlijk iets als ‘extra bidden’ of ‘tien wees gegroetjes’ (ik ben niet zo kerkelijk zoals je begrijpt) en er vooral maar niet aan toegeven. Het zou wel weer over gaan…
Maar dat ging het niet.

Verlangens

Zie jij een man of een vrouw?

Net zo min dat het over gaat als je je doodongelukkig voelt als je als meisje liever een jongen was geweest (of andersom natuurlijk). Die gevoelens kunnen intens diep verankerd zitten in je hele systeem. Het verlangen om een ander te mogen en kunnen zijn.
Eeuwenlang zijn er mensen geweest die met deze verlangens hebben geleefd en er niet aan toe konden geven. Ja, er zijn tijden geweest waarin het tot op zekere hoogte geaccepteerd werd dat mannen vrouwelijke neigingen hadden. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de Franse tijd met al z’n pruiken, parfums en tierlantijntjes. Maar geen man die het in z’n hoofd haalde om een jurk aan te trekken. Misschien, heel stiekem, als niemand in de buurt was, dat ze zich aan deze verlangens konden overgeven. Maar er openlijk voor uit komen… vergeet het maar, dat was een doodzonde.

Geduld is een schone zaak

Dan leven we tegenwoordig gelukkig in een geheel andere tijd. Alles kan en alles mag. En alles kan ook meteen. Geduld hoeven we niet meer te hebben. Wil je iets kopen dan bestel je dat op internet en heb je het morgen in huis. Langer wachten kunnen de meeste mensen niet meer aan. ” I want it all, and I want it now!” zong Freddy Mercury al ergens eind jaren tachtig.
En hoe heerlijk die instant bevrediging ook is, het heeft ook een keerzijde want soms is moeten wachten zo erg nog niet en doet het je tot inzichten komen.
Zelf ben ik nog van de generatie die op vakantie een fototoestel bij zich had met een rolletje. Meestal was het maximum 36 foto’s en daar ging je zuinig mee om. Bij thuiskomst het rolletje laten ontwikkelen en dan een week wachten op het resultaat. De herbeleving van alle momenten als je de afdrukken in je handen had; jammer dat nu nét die ene bewogen was.

Waar wil ze nu in Hemelsnaam naar toe vraag je je misschien af?!

Naar aanleiding van een artikel over geslachtsverandering bij kinderen heb ik lang zitten denken. Ik vroeg mij af: in hoeverre kan een kind (en dan heb ik het over kinderen onder de twaalf jaar) bepalen wat voor hem of haar het beste is?
Als ouders worden wij geacht beslissingen te nemen voor ons kroost. We kiezen voor een bepaalde (op)voeding, voor wel of niet vaccineren, naar welke school ze gaan, welke sport het beste bij ze past…
Ooit hoorde ik een verhaal van een moeder wiens dochter zeker wist dat ze geen kinderen wilde en hier al (ze was 15 jaar) een definitieve maatregel voor wilde treffen. De moeder in kwestie was boos op de arts omdat die weigerde. Persoonlijk was ik het met de dokter eens; hoe kan een meisje van vijftien zeker weten dat ze over, zeg tien jaar, nog altijd dezelfde overtuigingen heeft? Wie weet heeft ze straks als ze dertig is wel grote spijt van haar besluit. En dan is de arts de kwaaie pier.

Hoe wijs sommige kinderen ook zijn, in hoeverre laat je ze zo jong al zelf beslissen of ze van geslacht willen veranderen?  Vanuit mijn ervaring met alleengeboren tweelingen heb ik daar namelijk vraagtekens bij. Tenslotte is zeker 75% van de cliënten die bij mij komen verward over wie ze nu werkelijk zijn en dat heeft alles te maken met het verlies van hun tweelinghelft in de baarmoeder.

De een wordt de ander

Ik heb er al vaker over geschreven; tweelingen hebben in de buik een hele symbiotische band. Ze gaan in elkaar op, zijn één geheel en hebben totaal geen besef van begrenzing. Dat ze niet dezelfde persoon als hun tweelinghelft zijn, mogen ze gedurende hun leven ontdekken.
Alleengeboren tweelingen krijgen die kans om dat te ontdekken niet (meer) omdat de ander is overleden. En mede door het vroege overlijden van de ander ontstaat er op energetisch niveau een verwarring waardoor ze niet alleen hun eigen leven, maar ook dat van de ander gaan leven. Of, zoals in sommige gevallen gebeurt, ze leven enkel en alleen het leven van die ander en vóelen zich die ander.

Hoe verwarrend is het als je een meisje bent maar onbewust het leven van je overleden tweelingbroertje leeft (of andersom)?!

Stel dat je je veel meer jongen voelt en graag jongens-dingen doet. En dat je gevoelens hierin zo ver gaan dat je zelfs liever een jongen zou willen zijn!
Veel volwassen alleengeboren tweelingen die ik heb gesproken of heb mogen begeleiden in hun proces, geven aan dat ze zich als jongeren een tijd lang verward hebben gevoeld. Dat ze zich vaak anders voelden dan vriendjes of vriendinnetjes. En dat ze nu snappen waar die verwarring vandaan kwam. Dat ze blij zijn dit nu te weten maar dit zo graag eerder hadden geweten omdat het ontzettend veel onzekerheden had weggehaald.
Eindelijk voelen ze zich na jaren zoeken 100% vrouw, of man. Maar wat een weg was het!

Hoe zou het voor hun zijn geweest als ze nu, in deze tijd, jong waren geweest?

Een tijd waarin alles kan en niks meer gek is. Waar ‘genderneutraal’ een nieuw woord is en mensen steeds minder vaak kleur durven te bekennen.
Een tijd waarin kinderen al de kans krijgen om een geslachtsverandering te ondergaan en niet hoeven te wachten tot ze volwassen zijn.
Wat nu als die kinderen vol overtuiging zeggen zeker te weten dat ze liever als jongetje/meisje verder willen leven. Maar dat ze met deze beslissing mogelijk kiezen om voortaan het leven van hun overleden tweelinghelft te leven. Zouden ze dan werkelijk gelukkiger worden?

Terug draaien is geen optie

Soms is geduld een schone zaak en is het goed om je behoeftes uit te stellen. Daarnaast is het in mijn ogen cruciaal om eerst alle opties te onderzoeken.
Ik wil hier niet mee beweren dat er over één nacht ijs wordt gegaan. Maar geslachtsverandering terugdraaien is niet bepaald een optie. Het is enorm belangrijk om vooraf álle mogelijke redenen van dit verlangen te onderzoeken. En op dit moment wordt de optie van tweelingverlies in de buik niet meegenomen in het voorafgaande traject en dat baart mij zorgen.

Daarnaast ben ik van mening dat een jong kind niet in staat is om de consequenties van zo’n immense ingreep te overzien. Begrijp me niet verkeerd, ik gun deze kinderen alle geluk van de wereld, maar als dit alleengeboren tweelingen zijn dan zullen ze niet gelukkiger worden na zo’n zwaar traject.

© Aranka Reeuwijk

Ps. Een andere blog over transgender schreef ik in 2017.

Pps. Het is goed om je kind de ruimte te geven om zichzelf te ontdekken, dat is alleen maar toe te juichen. Maar wees je als ouder bewust van het bestaan van tweeling verlies in de baarmoeder en dat dit verstrekkende gevolgen kan hebben voor je kind. Ouders die op de hoogte zijn van de gevolgen van dit verlies, kunnen hun kind hopelijk beter begrijpen en begeleiden.
Mocht je het vermoeden hebben dat jullie kind mogelijk een alleengeboren tweeling is neem dan gerust contact met mij op.  Grote kans dat ik wat voor jullie en je kind kan betekenen. Wil je weten wat de meest voorkomende (gedrags)kenmerken zijn na het verlies van je tweelinghelft, dan kun je die op deze plek op de website vinden.
Schrijf je je in voor de nieuwsbrief dan ontvang je het boek ‘Help, mijn kind is een alleengeboren tweeling‘ gratis.

Facebooktwitterlinkedin

ETEN OM TE OVERLEVEN

Eten om te overleven

Wist je dat alleengeboren tweelingen, dat wat zich in de baarmoeder heeft afgespeeld, hun hele leven herhalen? Vaak zijn het de dingen die als ‘een rode draad’ door hun leven lopen en waarvan ze niet begrijpen wat hier nu de reden van is. “Waarom doe ik dit en waarom overkomt mij dit altijd?!”

Eten delen? Echt niet!

Recent had ik een gesprek met iemand waarbij het kwartje na jaren eindelijk viel. Een persoon die nooit of te nimmer haar eten zal delen met een ander. Niet omdat ze egoïstisch is. Integendeel, ergens snapte ze het zelf ook niet. Maar eten delen, háár eten delen, dat doet ze niet vrijwillig. Sowieso is er een bijzondere liefdesverhouding met eten, geen haat, enkel liefde. Eten is heel belangrijk en neemt een centrale rol in binnen haar leven. Het liefst zou ze de hele dag door eten. Zoals een oude Romein; liggend aan tafel en alsmaar eten.
Kom niet aan haar bord met eten, durf er geen grapjes over te maken want ze doet je wat aan 😉 .

De sterkste wint en blijft in leven

Tijdens ons gesprek werd haar langzaam maar zeker iets duidelijk. Want waar kon deze ‘gekke gewoonte’ toch vandaan komen? Ik bedoel maar, iemand die verder heel sociaal is en graag helpt waar nodig is, die heeft dan zoiets bijzonders. Al ga je spreekwoordelijk dood van de honger, ze zal haar laatste hap niet aan jou geven. Daar wilde ze graag het fijne van weten.

We kwamen erachter dat zij, toen ze nog samen was met haar tweelinghelft, alle voeding tot zich heeft genomen. Het was in het hele prille begin waarbij er nog sprake was van innesteling. Mogelijk was het vechten om het beste plekje om zich in te nestelen, was er te weinig voeding, of wie weet wat voor oorzaak er nog meer geweest kan zijn waardoor het van levensbelang was om ‘te vechten’ voor eten.
Het was een wedstrijd, de sterkste zou winnen en het overleven. Zij is als winnaar uit de bus gekomen en heeft deze drive om voor eten te vechten nog altijd in zich. Toen ze dit inzicht helder had en wij ermee hadden gewerkt kon ze het beter begrijpen en hanteren en werd de drang naar eten, en dit voor zichzelf houden, veel minder.

Asociaal gedrag

Het is een issue dat ik vaker tegen kom bij alleengeboren tweelingen. Met eten mag je niet spotten. Dat is een hele serieuze zaak. En als je je realiseert waar dit gevoel, deze overtuiging, vandaan komt dan klopt dat ook. Er was een moment dat het erop of eronder was. Een kwestie van leven of dood. En hoe beschaafd we ook zijn als mens, in ons prille begin spelen er andere instincten een rol en bestaat er niet zoiets als sociaal of empathisch zijn. Het gaat erom dat jij kan gaan groeien tot een volwaardig mens, dat je niet dood gaat, en daar doe je werkelijk alles voor.

Nooit genoeg

Realiseer je dat deze mensen in hun hele leven vaak in tekorten denken. Er is nooit genoeg voor iedereen. Deze gedachte, met alle gevoelens die daarbij horen, komt voort uit een pril moment dat er daadwerkelijk sprake was van een tekort.  Een tekort in een behoefte die van levensbelang was, voedsel. Die overtuiging zit heel diep ingebakken. Hun laatste kruimeltje brood eten ze liever zelf in plaats van het jou te geven. Totdat ze doorhebben waar deze gewoonte vandaan komt, dan ontstaat er ruimte voor verandering.

©Aranka Reeuwijk

 

ps. Er zijn ook alleengeboren tweelingen waarbij dit precies andersom is. Deze mensen geven liever alles weg en geven zichzelf te weinig voeding. Dat is de andere kant van het bijna zelfde verhaal.

 

Facebooktwitterlinkedin

ALLEEN OP DE WERELD

Alleen op de wereld

Jouw uitnodiging, en tegelijk grootste uitdaging, is om op aarde te komen. Alleen, je lijntje met boven is groot en vaak verleidelijker dan de stap naar de aarde. Ergens heb je altijd een gevoel van ‘verlaten en alleen op de wereld te zijn’. Je innerlijke beelden zijn je grote vrienden en die voed je door veel in de natuur te zijn en/of door middel van kunstzinnige uitingen. Daarnaast heb je een heldere geest en flitsen je gedachten van de één naar de ander, inclusief geniale oplossing. 
Als het te spannend wordt trek je je terug in je eigen (droom)wereld. Mensen kunnen dit aan je zien als ze goed opletten. Je blik vervaagt en je kin steek je wat in de lucht. Op die manier zet je je eigen energiestroom op slot en sluit je de deur naar je gevoel. Je kunt niet meer geraakt worden. 

Weerstand tegen terugkomen

Ieder mens heeft aangeboren overlevingsstrategieën voor als een situatie levensbedreigend is. Eén daarvan is dat we uit ons lichaam stappen als het te overweldigend wordt. We maken ons als het ware los van onszelf, dissociëren. Als alleengeboren tweeling was het waarschijnlijk levensbedreigend voor jou op het moment dat je tweelinghelft voor je neus overleed. Om dit trauma psychisch te overleven heb je je op dat moment losgemaakt van je lichaam.
Hoe ingenieus dit overlevingsmechanisme ook is, er zit een risico aan het ‘loskoppelen’. Namelijk dat je de verbinding met je lichaam niet meer durft te herstellen. Omdat je bang bent voor de pijn die vrijkomt. De emoties zitten in al je cellen opgeslagen en dat weet je onbewust. Deze pijn, angst, verdriet…, vertellen je dat het niet fijn is om je weer te verbinden. En ergens klopt dat ook want, op het moment dat je als volwassene de reis terug maakt naar je lichaam zul je hoogstwaarschijnlijk weer die pijn beleven en dat voelt op z’n zachtst gezegd als onplezierig en onveilig. Alleen ditmaal mag je inzien en voelen dat het wél veilig is en dat er opluchting en ruimte ontstaat als je er doorheen bent.

Opnieuw verbinden

Als je iemand verliest door de dood trek je je terug. Je sluit de buitenwereld voor een tijdje buiten en verdwijnt in je eigen wereld van verdriet en pijn en alles wat zich aandient. Het geeft je gelegenheid om het gemis een plek te geven en om genezing voor jezelf te vinden. Dat noemen we rouwen.
Op een goed moment mag je echter de draad weer oppakken. En tegelijk jezelf afvragen of je je weer durft te verbinden met de wereld om je heen, wetende dat dit verbinden, naast zo veel moois, ook risico’s met zich meedraagt. Dat  je de ander(en) kunt kwijtraken.
Bij sommige alleengeboren tweelingen is dit herstel van contact met zichzelf én de ander vaak ontzettend moeilijk en soms bijna niet meer op te brengen. De strijd die ze moeten leveren, iedere dag weer, of ze hier willen blijven of liever teruggaan naar hun ‘eigen’ wereld is groot. Wat ooit begon als een overlevingsmechanisme is een structureel onderdeel van zichzelf geworden.

Iedere dag een keus maken

De uitdaging voor jou is om in de wereld te gaan staan als deelnemer en niet als toeschouwer (dat is iets wat je goed kunt). En ook om uit te reiken naar alles wat zich op jouw pad aandient. Alleen, jij hebt het gevoel dat je telkens voor een keuze wordt gezet. “Stap ik ín of uit het leven? In mijn lichaam of uit mijn lichaam? Begeef ik mij tússen de mensen of bóven de mensen?”
Er zit een heel diep weggestopte levensangst in jou plus een twijfel aan je eigen bestaan. ‘Hoor ik wel te zijn waar ik ben?’ Deze angst blokkeert je levenskracht, maakt je zelfs ziek en houd je tegen om voluit te leven.
Het liefst zou je je onzichtbaar maken maar net niet zo dat er een lege plek ontstaat want dan zou het opvallen. Je bent net genoeg aanwezig om niet te veel op te vallen. Een soort één-worden-met-het-behang.

Een openstaand huis

Door dat terug trekken uit je eigen lichaam bewoon je het niet meer volledig en verzwakken zonder dat je er erg in hebt je grenzen, wat zoveel inhoudt dat anderen gemakkelijk over jouw grenzen heen stappen. Je geeft die grenzen immers niet aan (onder andere omdat je ze zelf niet voelt). Vergelijk het met je huis waar je alle ramen en deuren wagenwijd open hebt staan en zelf druk bezig bent op zolder. Ieder willekeurig persoon kan bij je binnen komen.
Dit maakt je energie zwak, je eigen aura vervuilt zeg maar. Hoog tijd om de trap naar beneden te nemen en ramen en deuren te sluiten.

Herhaling van je trauma

Ironisch genoeg trek je onbewust situaties aan die lijken op je oorspronkelijke trauma waarin je je verlaten voelde door je tweelinghelft waardoor dit eerste trauma zo keer op keer wordt herhaald.
Diep van binnen heb je daarnaast een afspraak met jezelf gemaakt. “Ik hoef me maar gedeeltelijk te verbinden”. En door deze onuitgesproken afspraak nodig je onbewust de ander uit om dit ook naar jou toe te doen. Onbewust zeg je tegen die ander “Jij hoeft je ook niet 100% met mij te verbinden hoor. We houden een achterdeurtje open, voor het geval dat.”
Terwijl je juist een partner nodig hebt die volledig aanwezig is (én blijft), ook als jij in de verte bent! Eentje die jou liefdevol roept als jij je weer eens hebt terug getrokken in jouw eigen wereld, omdat een situatie te bedreigend was.
Hebben jullie beide dezelfde wond (beide AT of mogelijk een andere vroeg kinderlijke oorzaak) dan zullen jullie patronen zich alleen maar versterken.

Vertrouwen en ….

Vertrouwen is een sleutelwoord voor jou. De wereld om je heen mag je gaan vertrouwen en ervaren dat deze veilig genoeg is om binnen te stappen en dat je je ermee kunt verbinden. Maar ook vertrouwen in jezelf en de verbinding aangaan met je eigen lichaam en voelen dat dit veilig is.
En hoe ook jij hier op aarde als mens van vlees en bloed een aandeel mag gaan leveren aan het grote geheel. Dat jij, net als alle andere mensen, je eigen plekje volledig mag innemen.

…bestaansrecht

Jouw basisgevoel is dat je geen bestaansrecht zou hebben. Het gevoel te hebben dat je anders en alleen bent en dat de wereld gevaarlijk is. Dit gevoel zit diep verankerd maar is niet onomkeerbaar. Gun je hier de tijd voor. Wees héél mild naar jezelf toe! En beloon jezelf iedere keer als je een treetje van de ladder bent afgedaald. Het is niet erg als je af en toe weer een stap naar boven zet, als het maar ongeveer in het volgende ritme gaat: twee stappen omlaag, eentje omhoog.
En dan, op een dag, sta je met twee voeten op de grond. Tegelijk met de wetenschap dat je het lijntje naar boven altijd open mag houden…… welkom op aarde.

©Aranka Reeuwijk

ps. Niet enkel alleengeboren tweelingen ontwikkelen dit afweermechanisme agv een trauma om zich staande te houden op de wereld.  Dit kan ook voorkomen bij mensen die ‘gewoon’ alleen worden geboren en in hun jonge jaren trauma meemaken. Meestal vindt die al plaats in de hele vroege jeugd, prenataal of de eerste maanden na de geboorte. 

pps. Hoe is het om niet zozeer als een Remi maar als een soort Pippi Langkous of James Bond door het leven te gaan? Als je al jong hebt besloten niet klein en kwetsbaar te willen zijn.

Geïnspireerd door Handboek chakra psychologie van A. Judith en De Maskermaker van W. Veenbaas.

Facebooktwitterlinkedin

#Metoo

Alleengeboren tweelingen en #Metoo

Een ieder die op social media zit heeft ze zien langskomen. De berichtjes met de hashtack me too. Slaand op het feit of je in je leven op wat voor manier dan ook als vrouw seksueel bent geïntimideerd. Het aantal berichten dat in mijn timeline langskwam was schokkend vond ik. 

De ene na de andere vriendin of kennis had in meer of mindere mate te maken gehad met mannen (soms vrouwen) die hun grenzen hadden overschreden. Ik voelde me een vreemde eend in de bijt omdat ik geen nare ervaringen kon herinneren. In ieder geval niet van dien aard dat ik er op wat voor manier dan ook door beschadigd ben en het vertrouwen in mannen ben verloren. Ik mag mij gelukkig prijzen.

Onverwachte zoen

Tot iemand een berichtje deelde in de besloten groep voor alleengeboren tweelingen. Zij noemde een voorval wat haar ooit was overkomen en ineens herinnerde ik me iets. Een vader van een vriendje die het nodig vond mijn gezicht vast te houden als ik gedag zoende zodat hij mij op mijn mond kon zoenen. Ik was te jong en te verbluft om er iets van te zeggen tegen hem of tegen mijn vriendje. Tegelijk vond ik hem om deze daad nogal triest en had ik medelijden met hem. Dat hij z’n heil moest zoeken bij mij in plaats van zijn vrouw. Een volgende keer was ik op mijn hoede en voor zover ik mij herinner is het niet nog eens gebeurd. Ik was (en ben) nogal goed in ‘praten met mijn ogen’. Ik denk dat ik hem dusdanig heb aangekeken dat hij het niet meer aandurfde 😉 . Het is een incident geweest waar ik gelukkig niks aan over gehouden heb.

Grensoverschrijdend

Maar…. deze herinnering zette mij wel aan het denken. Want, wat had ik mogelijk nog meer weggestopt in de diepste krochten van mijn geheugen? Ik weet tenslotte een beetje hoe ons brein werkt, hoe we selectief onthouden en vergeten. Hoe ons lichaam een veel beter (cel)geheugen heeft dan ons brein.. Tenslotte lag daar ook de herinnering aan het verlies van mijn tweelingbroertje opgeslagen. Maar voor zover ik mij kan herinneren, is er verder niks vervelends gebeurt in mijn leven.
Langzaam maar zeker realiseerde ik me wél dat ik nooit echt goed had geleerd wat mijn eigen grenzen zijn. En dat ik gedurende mijn leven mijn grenzen behoorlijk had opgerekt waardoor ik grensoverschrijdende opmerkingen of acties als normaal was gaan beschouwen (en zelf grenzen overschreed).
Dubbelzinnige opmerkingen van mannen, mopjes, denigrerende uitspraken over vrouwen in het algemeen, vreemde persoonlijke berichtjes op social media …. Van de meesten kijk ik niet eens meer op. Raar toch eigenlijk?

Grenzen overschrijden en alleengeboren tweelingen

Er zit een link met alleengeboren tweelingen. Mensen die hun tweelinghelft al voor hun geboorte hebben verloren, hebben vrijwel altijd moeite met het gegeven ‘grenzen’. Moeite met hun eigen grenzen niet of nauwelijks kunnen voelen en van daaruit kunnen aangeven. Maar ook de grens van een ander niet aanvoelen en er onbewust overheen gaan. In de baarmoeder waren ze tenslotte min of meer één met de ander(en) en bestond het principe grens niet. En op de een of andere manier is het ervaren van grenzen in hun leven nooit echt helemaal gelukt. Of hebben ze ook nog eens de vreselijke pech gehad dat er volwassen mensen waren, die ze vertrouwde!, die finaal over hun grenzen heen zijn gegaan.

Als jij je eigen ruimte niet voelt en van daaruit ook niet weet waar deze eindigt, dan is het niet zo vreemd dat een ander hier op een goed moment over heen gaat. Je weet namelijk niet waar jij zelf begint of eindigt dus hoe kun je dan weten of die ander jouw grens overschrijdt?! Die ander kun je het niet kwalijk nemen. En jezelf eigenlijk ook niet. Je weet niet wat een grens is, hebt dit nooit geleerd. Daar heb je als kind de volwassenen voor nodig om jou dat liefdevol te leren en te laten voelen.

Angst voor verlies

Daarnaast speelt nog een ander belangrijk punt mee. Die alleengeboren tweeling is doodsbang dat, áls hij of zij aangeeft ‘tot hier en niet verder’ dat ze die ander beledigen, pijn doen, boos maken en, het aller ergst, kwijt raken. En niks is zo erg voor ze als weer iemand te moeten verliezen.
Dus staan ze klaar voor de hele wereld ten koste van zichzelf en schuiven zo hun grens op, tot ze helemaal niet meer voelen waar zij eindigen en de ander begint. Samen vervloeien tot één. Een diep verlangen met verstrekkende gevolgen.

Met slechts één been in het leven staan

De uitdaging zit hem in het gaan leren ervaren van je eigen grenzen.
Gelukkig zijn er verschillende mogelijkheden om je dit eigen te maken. In ieder geval kun je gaan oefenen met nee zeggen. En ervaren dat de ander niet meteen vertrekt als je dat doet. Doe het maar eens in de rij van de kassa als iemand achter jou vraagt of hij/zij voor mag. Zeg voor de verandering eens nee en neem waar wat dit allemaal in gang zet. (Kun je het nu al voelen wat dit met je doet nu je dit leest?)

In individuele sessies kom ik bij cliënten vaak tegen dat er onduidelijkheid is over wie nu wie is in relatie tot hun niet geboren tweelinghelft. De cliënt wil vaak niets liever dan in het leven staan vanuit de energie van de niet geboren ander; met alle gevolgen van dien. Alsof ze maar met één been in het leven staan. Of soms zelfs maar met één teen. Dat werkt niet.
Dit gebeurt heel subtiel en is voor een ongeoefend oog niet altijd zichtbaar.
Tijdens een sessie bij mij is er geen ontkomen meer aan (tenzij ze echt niet willen) en nodig ik ze uit om vanaf nu alleen nog maar vanaf hun eigen plek te leven. Dat heeft, naast heel veel andere positieve gevolgen, ook effect op het beleven van je grenzen.

©Aranka Reeuwijk

Een eerdere blog over het ervaren en aangeven van grenzen vind je hier.

 

Facebooktwitterlinkedin

STOP MET DIE SCHAAMTE

Stop met de schaamte en neem het serieus

Dit is het verhaal van Anneke. Een vrouw die haar hele leven wist dat ze een tweelingzusje heeft gehad maar zich nooit heeft gerealiseerd dat dit verlies haar leven zo heeft gekleurd.
We gingen ergens beschut zitten om geen last van de opkomende wind te hebben…., dachten we. Helaas bleek achteraf het tegendeel waar te zijn.
De wind was een extreme stoorzender voor de microfoon geweest gedurende het hele gesprek. Maar juist omdat dit ook weer zo’n mooi verhaal is wil ik het toch heel graag met jullie delen. Daarom heb ik grote delen van het interview hieronder uitgeschreven. 
Als je wilt kun je het interview bekijken met de wind als altijd aanwezige factor en af en toe in de hoofdrol.

Hoe ben jij er ooit achter gekomen?

“Het was bekend. In de placenta zat een tweede kindje ingekapseld. De schatting was dat het zo’n vijf maanden heeft geleefd. Voor mijn moeder was het niet herkenbaar als een kind en daarnaast,  mijn moeder heeft het nooit gezien.”
Zelf heeft ze dus haar hele leven geweten dat ze van oorsprong een tweeling was. Thuis werd er over gesproken alsof ze ooit ziek was geweest, verder werd er geen aandacht aan geschonken. Zij zelf maar ook haar ouders hebben zich nooit gerealiseerd dat aan dit verlies ook iets vast zat. De impact heeft niemand zich ooit maar één moment gerealiseerd.

Een lege plek aan haar rechter kant

Twee jaar geleden las ze het boek ‘Drama in de moederschoot’. Geadviseerd door een therapeut. Ze was stomverbaasd toen ze het las en had geen idee dat alles waar ze al haar hele leven last van had dat dat daar vandaan kwamen.
Het meest herkenbare in dit boek waren voor haar de volgende punten.
Het altijd zoeken en niet vinden, de onrust en  een lege plek aan haar rechter kant ervaren. Niemand mocht rechts van haar lopen. Daarnaast had ze altijd een vieze smaak in haar mond waar ze niet van begreep waar die vandaan kwam. En van alles twee dingen kopen zonder het te snappen, ook dat deed ze altijd.

Op de vraag of ze ook weet of ze één of twee-eiig is geweest zegt Anneke dat ze hier ooit een opstelling op heeft gedaan. En via die opstelling leek het een-eiig te zijn geweest. Maar zeker weet ze dit niet.
Twee jaar geleden viel er veel op z’n plek nadat ze dat boek had gelezen.  Ze is toen terug gegaan naar die therapeut en heeft nogmaals een sessie gedaan. Sindsdien mogen mensen rechts van haar lopen en is die vieze smaak in haar mond verdwenen.

Vriendinnen en het gemis van haar zusje

Wat ze langzaam maar zeker begint te begrijpen is de verlatingsangst die ze haar hele leven al voelt. Dit heeft ze altijd gehad maar ze heeft nooit echt begrepen waar die vandaan kwam. Nu snapt ze de symptomen en hoe dit zit,  met name binnen relaties. Ze is vooral op zoek naar vrouwen en vriendinnen en heeft ook altijd een hartsvriendin gehad. Er zijn zelfs vriendinnen waar ze al 40 jaar mee bevriend is.
De vriendschappen lijken een gat op te vullen, het gemis van haar zusje. En omdat ze alleen maar broers heeft dacht ze dat haar gemis daar door kwam; ze had geen zusje, had die zo graag gehad en zocht dat gemis in vriendinnetjes.

Heb je wel eens het gevoel gehad maar voor de helft te leven?

“Oh ja!! Het gevoel voor de helft te leven. En tegelijk alles dubbel doen. Twee banen willen hebben, twee studies tegelijk willen doen. Tweelingen willen hebben, teleurgesteld zelfs dat ik geen tweelingen kreeg. Twee relaties wilde ik heel graag, maar dat was te ingewikkeld.”
Via de opstelling was ook naar voren gekomen dat ze ook het leven van haar zusje aan het leven was. Dat was heel vermoeiend, twee levens te moeten leven, daar is ze nu dan ook mee gestopt. Dat heeft enorm veel rust gegeven maar ook duidelijkheid.

Sinds kort is ze toe aan het begrijpen én voelen van haar verdriet. Vaak als je er achter komt dat je een alleengeboren tweeling bent, kom je in een rouwproces terecht.  Ik vroeg haar of ze het gevoel heeft dat ze haar verlies nog aan het verwerken is? “Oh ja, ik zit er nog middenin, ik was ook niet meteen aan dat rouwproces begonnen. Eerst ben ik gaan uitzoeken en wilde de dingen rationeel begrijpen.” 

Zijn er nu nog bepaalde therapieën die je doet?

Regressietherapie en ademhalingstherapie. Dat werkt echt heel bijzonder, vooral bij de ademhalingstherapie had ze niet gedacht dat dit zo zou werken.
Tijdens het gesprek word ik afgeleid door haar hondje (Gertruida) die ze bij zich heeft. Een chihuahua die duidelijk haar zusje vervangt aldus Anneke zelf. Zo voelt dat echt voor haar. Ze zijn pas twee maanden samen, ze is heel aanhankelijk en bang om verlaten te worden. “Ze heeft verlatingsangst“, aldus Anneke. Het lijkt erop alsof Gertruida (Truitje) de verlatingsangst van Anneke spiegelt. Voor nu vind ze dat heerlijk, lekker samen zijn, veel knuffelen…

Zoek elkaar en stop met die schaamte

Wat haar heel erg hielp is professionele hulp zoeken. Praten met familie is oké, haar broers hebben meteen van alles herkend toen ze het vertelde. Maar daar blijft het dan bij. Een therapeut helpt je dieper te gaan, een stap te zetten. En die kan je ook weer in contact brengen met ‘lotgenoten’. Hoe gek dat woord ook klinkt. De actieve, besloten faceboek groep is daar een bevestiging van voor haar. Herkenning in je verhaal door anderen is heel fijn.
“Zoek elkaar! Mensen die jou het best begrijpen zijn ook alleengeboren tweeling. Zo merkte ik zelf dat een verhaal van iemand anders mij bekend voor kwam. De angst om van je kleinkind te houden, dat herkende ik zelf ook zo!! (De emotie eronder, de angst om ze te verliezen.) Maar dat zeg je niet hardop, dat doe je niet. Stop met je schaamte en deel je gevoel en ontdek dat we dat allemaal hebben.”

De impact snappen van dit verlies is heel belangrijk

Op de lagere school had ze een klasgenootje die een tweeling was geweest. Haar tweelingzusje was maar een jaar oud geworden. De foto’s aan de muur daar in huis, daar was ze zo van slag van. De foto van dat zusje van maar één jaar oud en dan dit meisje, vele jaren ouder…. Ze snapte totaal niet dat ze hier zo overstuur van was. Het was fijn geweest als haar ouders het hadden begrepen, gesnapt. De impact van haar verlies hadden geweten.

Terugkijken op het leven kunnen we doen maar Anneke zegt heel direct: “Kijk vooral naar de volgende generaties, naar de kinderen van nu. Als je symptomen bij je kind of kleinkind herkent, neem het serieus!”
Vroeger gaf ze zichzelf twee namen als kind. Daar moest ze maar mee stoppen zei de omgeving. Dat is leuk als je klein bent maar als je groter bent dan past dat niet meer.  Niet meer doen! Nogmaals, neem het serieus.”

Een kind geeft zelf aan wat het nodig heeft

Als ouders zijnde mag je het erkennen en tegelijk loslaten. Dat je die ander ook zijn of haar plekje mag gunnen.
“Ja, maar ook.. Wat het kind nodig heeft geeft het zelf wel aan. Bij mij werd het weggelachen terwijl ze het wel wisten. En toch werd die link niet gelegd tussen wat ik deed en het verlies van mijn zusje.
Daarom is het zo belangrijk dat het naar buiten komt en mensen snappen wat dit verlies voor impact op je heeft.” Ook al ben je nog zo klein, het doet iets met je. Je gevoel liegt niet.

Heb je nog een tip of advies?

Een beetje lachend zegt Anneke: “Neem zo’n klein hondje als je nog in de fase zit dat je dat nodig hebt. De aanhankelijkheid is heerlijk. En ach, als je daar doorheen bent zal die aanhankelijkheid vast minder worden.”
Alleengeboren tweelingen hebben de neiging om (veel) dieren om zich heen te verzamelen. Vooral de zielige exemplaren worden met liefde opgevangen (AR).

Ondanks de ruis heb ik het interview toch bewerkt tot video zodat jij als lezer het kunt bekijken.
Streven naar perfectie en dan de dingen moeten loslaten en accepteren zoals ze zijn omdat perfectie niet is gelukt…… Ook voor mij zitten er nog genoeg uitdagingen in de alledaagse dag.

©Aranka Reeuwijk

 

 

Facebooktwitterlinkedin