TOT HIER EN NIET VERDER

Tot hier en niet verder!!

Zeg jij dat wel eens tegen anderen? “Ho, stop! Tot hier en niet verder.” Ik wel hoor. Er zijn tegenwoordig steeds vaker momenten waarop ik duidelijk mijn grens aangeef. Doe ik dat niet dan lopen er, voordat ik het in de gaten heb, hele volksstammen over mij heen 🙂 .
Voordat ik weet had van mijn vroege tweeling verlies was ik zelf redelijk grenzeloos en liet alles en iedereen binnenkomen en over mijn grenzen gaan. Ik voelde niet goed waar ik goed aan deed, wat ik wel of niet kon doen, wat binnen de grenzen van normaal lag…. Gelukkig is dat verleden tijd. 

Alleengeboren tweelingen en grenzen

Dat alleengeboren tweelingen over het algemeen moeite hebben met grenzen heb ik al eerder een blog aan gewijd. En eigenlijk zou ik er een heel boek over kunnen schrijven want dit is echt een issue bij velen.
Niet zo gek als je bedenkt dat dit begrip in de buik nog helemaal geen begrip was. Er was enkel gewaarwording van eenheid en ‘samen’. Niet enkel alleen tussen de twee (of meer) kindjes maar ook tussen moeder en kind(eren). Een eenheid, via de navelstreng verbonden. Dat laatste geldt uiteraard voor ieder mens.

Innerlijk geweten

En die band tussen moeder en kind is een gegeven waar al meer over bekend is. De verbinding via de navelstreng mag dan meteen na de geboorte verbroken worden, de energetische band blijft vaak veel langer bestaan. Die heeft aanzienlijk meer tijd nodig om ‘doorgeknipt’ te worden.
Daarnaast hebben jonge kinderen heel duidelijk hun moeder tot op een zekere leeftijd nodig als ‘innerlijk geweten’. Tot een jaar of drie wordt dat innerlijk geweten nog vertolkt door de moeder, dat is nog niet ontwikkeld in het brein van het kind.
Peuter mag iets niet en zal dit ook laten, totdat moeder de kamer verlaat. Dan ineens wordt de verleiding groot en kunnen ze het niet weerstaan.
Als het goed is ontwikkeld een kind uiteindelijk een eigen innerlijk geweten waardoor ‘ie vanaf een zekere leeftijd voelt wat wel of niet toegestaan is in het leven.

Nabootsing

Daarnaast leert een kind in eerste instantie door nabootsing. Naarmate de leeftijd vordert mag dit losgelaten worden en mag er vanuit zichzelf van alles gaan ontstaan. Ook dit stuk is voor veel alleengeboren tweelingen heel lastig. Op zoek naar die spiegel van zichzelf blijven ze soms hun hele leven alles om zich heen spiegelen. Zonder zich hier in eerste instantie bewust van te zijn. Het is een tweede natuur, een onderdeel van zichzelf.

Normen en waarden

Het moeten gaan ervaren van grenzen en zichzelf begrenzen is voor alleengeboren tweelingen een lastig gegeven. Helemaal als er in de baarmoeder sprake is geweest van een ééneiige tweeling.
Vanwege dat gemis van grensgevoel lijkt het wel extra lastig voor hun om bijvoorbeeld goed te voelen wat vanuit een innerlijk moraal gepast is of niet. Iets met ‘normen en waarden’ die niet helemaal goed zijn geland.
Is het tweelingverlies, met behulp van een coach, goed doorwerkt dan gaat dit (grens)besef in de maanden en jaren hierna steeds beter. De persoon in kwestie voelt steeds beter waar zijn of haar eigen grens liggen en kan ook beter waarnemen wat naar de omgeving toe past of uiteindelijk een brug te ver is. Er ontstaat een duidelijk gevoel van ‘ik’ en ‘de buitenwereld’.

Ontwaken met vallen en opstaan

Het ontwaken uit de tweelingdroom gaat alleen niet altijd zonder pijn. Het is een proces van vallen en opstaan waarbij vaak meerdere malen de neus gestoten wordt. Net zoals bij een klein kind dat leert lopen en steeds maar valt en weer opstaat. Er komt een moment dat je blijft staan. Dat je snapt hoe het lopen in z’n werk gaat. Zo is het ook met grenzen ervaren. Er komt een moment waarop je het niet alleen met je hoofd snapt maar met iedere vezel in je lijf voelt.

De één ziet en voelt het alleen iets sneller dan de ander, zoals ook de ene peuter sneller loopt dan de ander. En voor sommigen blijft het begrip ‘grens’ moeilijk en ongrijpbaar. Die zullen misschien nooit leren waar ze moeten stoppen en waar juist doorgaan. Of ze hebben een hele harde les nodig om abrupt te ontwaken uit hun droom.

Ik ben in ieder geval heel blij dat ik me dit wel eigen heb kunnen maken en steeds meer op tijd ‘ho!’ zeg. Tegen mijzelf, dan wel tegen de buitenwereld.

© Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

VROEGER….

… toen alles anders was

…….en mensen nog trouw zworen ‘voor het leven’ aan een partner, in voor en tegenspoed, tot de dood ons scheidt.
Niet dat mensen altijd even gelukkig waren. Vaak genoeg bleek het huwelijk tegen te vallen en werd de liefde buiten de deur gezocht. Een man die een minna(a)res had, een vrouw die iedere week uitkeek naar de komst van de melkboer 😉 . Ja, ik heb het over lang vervlogen tijden waarin het woord emancipatie nog niet eens bestond, mannen echte mannen moesten zijn en vrouwen thuis bij de kinderen bleven.

Homoseksualiteit als taboe

Een tijd waarin homoseksualiteit nog een groot taboe met zich meedroeg. Daar kwam je niet openlijk voor uit. Als je als man zijnde al gevoelens had voor een andere man dan hield je dat verborgen. Hooguit had je er een keer over gesproken met de pastoor of de dominee. Het advies was waarschijnlijk iets als ‘extra bidden’ of ‘tien wees gegroetjes’ (ik ben niet zo kerkelijk zoals je begrijpt) en er vooral maar niet aan toegeven. Het zou wel weer over gaan…
Maar dat ging het niet.

Verlangens

Zie jij een man of een vrouw?

Net zo min dat het over gaat als je je doodongelukkig voelt als je als meisje liever een jongen was geweest (of andersom natuurlijk). Die gevoelens kunnen intens diep verankerd zitten in je hele systeem. Het verlangen om een ander te mogen en kunnen zijn.
Eeuwenlang zijn er mensen geweest die met deze verlangens hebben geleefd en er niet aan toe konden geven. Ja, er zijn tijden geweest waarin het tot op zekere hoogte geaccepteerd werd dat mannen vrouwelijke neigingen hadden. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de Franse tijd met al z’n pruiken, parfums en tierlantijntjes. Maar geen man die het in z’n hoofd haalde om een jurk aan te trekken. Misschien, heel stiekem, als niemand in de buurt was, dat ze zich aan deze verlangens konden overgeven. Maar er openlijk voor uit komen… vergeet het maar, dat was een doodzonde.

Geduld is een schone zaak

Dan leven we tegenwoordig gelukkig in een geheel andere tijd. Alles kan en alles mag. En alles kan ook meteen. Geduld hoeven we niet meer te hebben. Wil je iets kopen dan bestel je dat op internet en heb je het morgen in huis. Langer wachten kunnen de meeste mensen niet meer aan. ” I want it all, and I want it now!” zong Freddy Mercury al ergens eind jaren tachtig.
En hoe heerlijk die instant bevrediging ook is, het heeft ook een keerzijde want soms is moeten wachten zo erg nog niet en doet het je tot inzichten komen.
Zelf ben ik nog van de generatie die op vakantie een fototoestel bij zich had met een rolletje. Meestal was het maximum 36 foto’s en daar ging je zuinig mee om. Bij thuiskomst het rolletje laten ontwikkelen en dan een week wachten op het resultaat. De herbeleving van alle momenten als je de afdrukken in je handen had; jammer dat nu nét die ene bewogen was.

Waar wil ze nu in Hemelsnaam naar toe vraag je je misschien af?!

Naar aanleiding van een artikel over geslachtsverandering bij kinderen heb ik lang zitten denken. Ik vroeg mij af: in hoeverre kan een kind (en dan heb ik het over kinderen onder de twaalf jaar) bepalen wat voor hem of haar het beste is?
Als ouders worden wij geacht beslissingen te nemen voor ons kroost. We kiezen voor een bepaalde (op)voeding, voor wel of niet vaccineren, naar welke school ze gaan, welke sport het beste bij ze past…
Ooit hoorde ik een verhaal van een moeder wiens dochter zeker wist dat ze geen kinderen wilde en hier al (ze was 15 jaar) een definitieve maatregel voor wilde treffen. De moeder in kwestie was boos op de arts omdat die weigerde. Persoonlijk was ik het met de dokter eens; hoe kan een meisje van vijftien zeker weten dat ze over, zeg tien jaar, nog altijd dezelfde overtuigingen heeft? Wie weet heeft ze straks als ze dertig is wel grote spijt van haar besluit. En dan is de arts de kwaaie pier.

Hoe wijs sommige kinderen ook zijn, in hoeverre laat je ze zo jong al zelf beslissen of ze van geslacht willen veranderen?  Vanuit mijn ervaring met alleengeboren tweelingen heb ik daar namelijk vraagtekens bij. Tenslotte is zeker 75% van de cliënten die bij mij komen verward over wie ze nu werkelijk zijn en dat heeft alles te maken met het verlies van hun tweelinghelft in de baarmoeder.

De een wordt de ander

Ik heb er al vaker over geschreven; tweelingen hebben in de buik een hele symbiotische band. Ze gaan in elkaar op, zijn één geheel en hebben totaal geen besef van begrenzing. Dat ze niet dezelfde persoon als hun tweelinghelft zijn, mogen ze gedurende hun leven ontdekken.
Alleengeboren tweelingen krijgen die kans om dat te ontdekken niet (meer) omdat de ander is overleden. En mede door het vroege overlijden van de ander ontstaat er op energetisch niveau een verwarring waardoor ze niet alleen hun eigen leven, maar ook dat van de ander gaan leven. Of, zoals in sommige gevallen gebeurt, ze leven enkel en alleen het leven van die ander en vóelen zich die ander.

Hoe verwarrend is het als je een meisje bent maar onbewust het leven van je overleden tweelingbroertje leeft (of andersom)?!

Stel dat je je veel meer jongen voelt en graag jongens-dingen doet. En dat je gevoelens hierin zo ver gaan dat je zelfs liever een jongen zou willen zijn!
Veel volwassen alleengeboren tweelingen die ik heb gesproken of heb mogen begeleiden in hun proces, geven aan dat ze zich als jongeren een tijd lang verward hebben gevoeld. Dat ze zich vaak anders voelden dan vriendjes of vriendinnetjes. En dat ze nu snappen waar die verwarring vandaan kwam. Dat ze blij zijn dit nu te weten maar dit zo graag eerder hadden geweten omdat het ontzettend veel onzekerheden had weggehaald.
Eindelijk voelen ze zich na jaren zoeken 100% vrouw, of man. Maar wat een weg was het!

Hoe zou het voor hun zijn geweest als ze nu, in deze tijd, jong waren geweest?

Een tijd waarin alles kan en niks meer gek is. Waar ‘genderneutraal’ een nieuw woord is en mensen steeds minder vaak kleur durven te bekennen.
Een tijd waarin kinderen al de kans krijgen om een geslachtsverandering te ondergaan en niet hoeven te wachten tot ze volwassen zijn.
Wat nu als die kinderen vol overtuiging zeggen zeker te weten dat ze liever als jongetje/meisje verder willen leven. Maar dat ze met deze beslissing mogelijk kiezen om voortaan het leven van hun overleden tweelinghelft te leven. Zouden ze dan werkelijk gelukkiger worden?

Terug draaien is geen optie

Soms is geduld een schone zaak en is het goed om je behoeftes uit te stellen. Daarnaast is het in mijn ogen cruciaal om eerst alle opties te onderzoeken.
Ik wil hier niet mee beweren dat er over één nacht ijs wordt gegaan. Maar geslachtsverandering terugdraaien is niet bepaald een optie. Het is enorm belangrijk om vooraf álle mogelijke redenen van dit verlangen te onderzoeken. En op dit moment wordt de optie van tweelingverlies in de buik niet meegenomen in het voorafgaande traject en dat baart mij zorgen.

Daarnaast ben ik van mening dat een jong kind niet in staat is om de consequenties van zo’n immense ingreep te overzien. Begrijp me niet verkeerd, ik gun deze kinderen alle geluk van de wereld, maar als dit alleengeboren tweelingen zijn dan zullen ze niet gelukkiger worden na zo’n zwaar traject.

© Aranka Reeuwijk

Ps. Een andere blog over transgender schreef ik in 2017.

Pps. Het is goed om je kind de ruimte te geven om zichzelf te ontdekken, dat is alleen maar toe te juichen. Maar wees je als ouder bewust van het bestaan van tweeling verlies in de baarmoeder en dat dit verstrekkende gevolgen kan hebben voor je kind. Ouders die op de hoogte zijn van de gevolgen van dit verlies, kunnen hun kind hopelijk beter begrijpen en begeleiden.
Mocht je het vermoeden hebben dat jullie kind mogelijk een alleengeboren tweeling is neem dan gerust contact met mij op.  Grote kans dat ik wat voor jullie en je kind kan betekenen. Wil je weten wat de meest voorkomende (gedrags)kenmerken zijn na het verlies van je tweelinghelft, dan kun je die op deze plek op de website vinden.
Schrijf je je in voor de nieuwsbrief dan ontvang je het boek ‘Help, mijn kind is een alleengeboren tweeling‘ gratis.

Facebooktwitterlinkedin

ETEN OM TE OVERLEVEN

Eten om te overleven

Wist je dat alleengeboren tweelingen, dat wat zich in de baarmoeder heeft afgespeeld, hun hele leven herhalen? Vaak zijn het de dingen die als ‘een rode draad’ door hun leven lopen en waarvan ze niet begrijpen wat hier nu de reden van is. “Waarom doe ik dit en waarom overkomt mij dit altijd?!”

Eten delen? Echt niet!

Recent had ik een gesprek met iemand waarbij het kwartje na jaren eindelijk viel. Een persoon die nooit of te nimmer haar eten zal delen met een ander. Niet omdat ze egoïstisch is. Integendeel, ergens snapte ze het zelf ook niet. Maar eten delen, háár eten delen, dat doet ze niet vrijwillig. Sowieso is er een bijzondere liefdesverhouding met eten, geen haat, enkel liefde. Eten is heel belangrijk en neemt een centrale rol in binnen haar leven. Het liefst zou ze de hele dag door eten. Zoals een oude Romein; liggend aan tafel en alsmaar eten.
Kom niet aan haar bord met eten, durf er geen grapjes over te maken want ze doet je wat aan 😉 .

De sterkste wint en blijft in leven

Tijdens ons gesprek werd haar langzaam maar zeker iets duidelijk. Want waar kon deze ‘gekke gewoonte’ toch vandaan komen? Ik bedoel maar, iemand die verder heel sociaal is en graag helpt waar nodig is, die heeft dan zoiets bijzonders. Al ga je spreekwoordelijk dood van de honger, ze zal haar laatste hap niet aan jou geven. Daar wilde ze graag het fijne van weten.

We kwamen erachter dat zij, toen ze nog samen was met haar tweelinghelft, alle voeding tot zich heeft genomen. Het was in het hele prille begin waarbij er nog sprake was van innesteling. Mogelijk was het vechten om het beste plekje om zich in te nestelen, was er te weinig voeding, of wie weet wat voor oorzaak er nog meer geweest kan zijn waardoor het van levensbelang was om ‘te vechten’ voor eten.
Het was een wedstrijd, de sterkste zou winnen en het overleven. Zij is als winnaar uit de bus gekomen en heeft deze drive om voor eten te vechten nog altijd in zich. Toen ze dit inzicht helder had en wij ermee hadden gewerkt kon ze het beter begrijpen en hanteren en werd de drang naar eten, en dit voor zichzelf houden, veel minder.

Asociaal gedrag

Het is een issue dat ik vaker tegen kom bij alleengeboren tweelingen. Met eten mag je niet spotten. Dat is een hele serieuze zaak. En als je je realiseert waar dit gevoel, deze overtuiging, vandaan komt dan klopt dat ook. Er was een moment dat het erop of eronder was. Een kwestie van leven of dood. En hoe beschaafd we ook zijn als mens, in ons prille begin spelen er andere instincten een rol en bestaat er niet zoiets als sociaal of empathisch zijn. Het gaat erom dat jij kan gaan groeien tot een volwaardig mens, dat je niet dood gaat, en daar doe je werkelijk alles voor.

Nooit genoeg

Realiseer je dat deze mensen in hun hele leven vaak in tekorten denken. Er is nooit genoeg voor iedereen. Deze gedachte, met alle gevoelens die daarbij horen, komt voort uit een pril moment dat er daadwerkelijk sprake was van een tekort.  Een tekort in een behoefte die van levensbelang was, voedsel. Die overtuiging zit heel diep ingebakken. Hun laatste kruimeltje brood eten ze liever zelf in plaats van het jou te geven. Totdat ze doorhebben waar deze gewoonte vandaan komt, dan ontstaat er ruimte voor verandering.

©Aranka Reeuwijk

 

ps. Er zijn ook alleengeboren tweelingen waarbij dit precies andersom is. Deze mensen geven liever alles weg en geven zichzelf te weinig voeding. Dat is de andere kant van het bijna zelfde verhaal.

 

Facebooktwitterlinkedin

ALLEEN OP DE WERELD

Alleen op de wereld

Jouw uitnodiging, en tegelijk grootste uitdaging, is om op aarde te komen. Alleen, je lijntje met boven is groot en vaak verleidelijker dan de stap naar de aarde. Ergens heb je altijd een gevoel van ‘verlaten en alleen op de wereld te zijn’. Je innerlijke beelden zijn je grote vrienden en die voed je door veel in de natuur te zijn en/of door middel van kunstzinnige uitingen. Daarnaast heb je een heldere geest en flitsen je gedachten van de één naar de ander, inclusief geniale oplossing. 
Als het te spannend wordt trek je je terug in je eigen (droom)wereld. Mensen kunnen dit aan je zien als ze goed opletten. Je blik vervaagt en je kin steek je wat in de lucht. Op die manier zet je je eigen energiestroom op slot en sluit je de deur naar je gevoel. Je kunt niet meer geraakt worden. 

Weerstand tegen terugkomen

Ieder mens heeft aangeboren overlevingsstrategieën voor als een situatie levensbedreigend is. Eén daarvan is dat we uit ons lichaam stappen als het te overweldigend wordt. We maken ons als het ware los van onszelf, dissociëren. Als alleengeboren tweeling was het waarschijnlijk levensbedreigend voor jou op het moment dat je tweelinghelft voor je neus overleed. Om dit trauma psychisch te overleven heb je je op dat moment losgemaakt van je lichaam.
Hoe ingenieus dit overlevingsmechanisme ook is, er zit een risico aan het ‘loskoppelen’. Namelijk dat je de verbinding met je lichaam niet meer durft te herstellen. Omdat je bang bent voor de pijn die vrijkomt. De emoties zitten in al je cellen opgeslagen en dat weet je onbewust. Deze pijn, angst, verdriet…, vertellen je dat het niet fijn is om je weer te verbinden. En ergens klopt dat ook want, op het moment dat je als volwassene de reis terug maakt naar je lichaam zul je hoogstwaarschijnlijk weer die pijn beleven en dat voelt op z’n zachtst gezegd als onplezierig en onveilig. Alleen ditmaal mag je inzien en voelen dat het wél veilig is en dat er opluchting en ruimte ontstaat als je er doorheen bent.

Opnieuw verbinden

Als je iemand verliest door de dood trek je je terug. Je sluit de buitenwereld voor een tijdje buiten en verdwijnt in je eigen wereld van verdriet en pijn en alles wat zich aandient. Het geeft je gelegenheid om het gemis een plek te geven en om genezing voor jezelf te vinden. Dat noemen we rouwen.
Op een goed moment mag je echter de draad weer oppakken. En tegelijk jezelf afvragen of je je weer durft te verbinden met de wereld om je heen, wetende dat dit verbinden, naast zo veel moois, ook risico’s met zich meedraagt. Dat  je de ander(en) kunt kwijtraken.
Bij sommige alleengeboren tweelingen is dit herstel van contact met zichzelf én de ander vaak ontzettend moeilijk en soms bijna niet meer op te brengen. De strijd die ze moeten leveren, iedere dag weer, of ze hier willen blijven of liever teruggaan naar hun ‘eigen’ wereld is groot. Wat ooit begon als een overlevingsmechanisme is een structureel onderdeel van zichzelf geworden.

Iedere dag een keus maken

De uitdaging voor jou is om in de wereld te gaan staan als deelnemer en niet als toeschouwer (dat is iets wat je goed kunt). En ook om uit te reiken naar alles wat zich op jouw pad aandient. Alleen, jij hebt het gevoel dat je telkens voor een keuze wordt gezet. “Stap ik ín of uit het leven? In mijn lichaam of uit mijn lichaam? Begeef ik mij tússen de mensen of bóven de mensen?”
Er zit een heel diep weggestopte levensangst in jou plus een twijfel aan je eigen bestaan. ‘Hoor ik wel te zijn waar ik ben?’ Deze angst blokkeert je levenskracht, maakt je zelfs ziek en houd je tegen om voluit te leven.
Het liefst zou je je onzichtbaar maken maar net niet zo dat er een lege plek ontstaat want dan zou het opvallen. Je bent net genoeg aanwezig om niet te veel op te vallen. Een soort één-worden-met-het-behang.

Een openstaand huis

Door dat terug trekken uit je eigen lichaam bewoon je het niet meer volledig en verzwakken zonder dat je er erg in hebt je grenzen, wat zoveel inhoudt dat anderen gemakkelijk over jouw grenzen heen stappen. Je geeft die grenzen immers niet aan (onder andere omdat je ze zelf niet voelt). Vergelijk het met je huis waar je alle ramen en deuren wagenwijd open hebt staan en zelf druk bezig bent op zolder. Ieder willekeurig persoon kan bij je binnen komen.
Dit maakt je energie zwak, je eigen aura vervuilt zeg maar. Hoog tijd om de trap naar beneden te nemen en ramen en deuren te sluiten.

Herhaling van je trauma

Ironisch genoeg trek je onbewust situaties aan die lijken op je oorspronkelijke trauma waarin je je verlaten voelde door je tweelinghelft waardoor dit eerste trauma zo keer op keer wordt herhaald.
Diep van binnen heb je daarnaast een afspraak met jezelf gemaakt. “Ik hoef me maar gedeeltelijk te verbinden”. En door deze onuitgesproken afspraak nodig je onbewust de ander uit om dit ook naar jou toe te doen. Onbewust zeg je tegen die ander “Jij hoeft je ook niet 100% met mij te verbinden hoor. We houden een achterdeurtje open, voor het geval dat.”
Terwijl je juist een partner nodig hebt die volledig aanwezig is (én blijft), ook als jij in de verte bent! Eentje die jou liefdevol roept als jij je weer eens hebt terug getrokken in jouw eigen wereld, omdat een situatie te bedreigend was.
Hebben jullie beide dezelfde wond (beide AT of mogelijk een andere vroeg kinderlijke oorzaak) dan zullen jullie patronen zich alleen maar versterken.

Vertrouwen en ….

Vertrouwen is een sleutelwoord voor jou. De wereld om je heen mag je gaan vertrouwen en ervaren dat deze veilig genoeg is om binnen te stappen en dat je je ermee kunt verbinden. Maar ook vertrouwen in jezelf en de verbinding aangaan met je eigen lichaam en voelen dat dit veilig is.
En hoe ook jij hier op aarde als mens van vlees en bloed een aandeel mag gaan leveren aan het grote geheel. Dat jij, net als alle andere mensen, je eigen plekje volledig mag innemen.

…bestaansrecht

Jouw basisgevoel is dat je geen bestaansrecht zou hebben. Het gevoel te hebben dat je anders en alleen bent en dat de wereld gevaarlijk is. Dit gevoel zit diep verankerd maar is niet onomkeerbaar. Gun je hier de tijd voor. Wees héél mild naar jezelf toe! En beloon jezelf iedere keer als je een treetje van de ladder bent afgedaald. Het is niet erg als je af en toe weer een stap naar boven zet, als het maar ongeveer in het volgende ritme gaat: twee stappen omlaag, eentje omhoog.
En dan, op een dag, sta je met twee voeten op de grond. Tegelijk met de wetenschap dat je het lijntje naar boven altijd open mag houden…… welkom op aarde.

©Aranka Reeuwijk

ps. Niet enkel alleengeboren tweelingen ontwikkelen dit afweermechanisme agv een trauma om zich staande te houden op de wereld.  Dit kan ook voorkomen bij mensen die ‘gewoon’ alleen worden geboren en in hun jonge jaren trauma meemaken. Meestal vindt die al plaats in de hele vroege jeugd, prenataal of de eerste maanden na de geboorte. 

pps. Hoe is het om niet zozeer als een Remi maar als een soort Pippi Langkous of James Bond door het leven te gaan? Als je al jong hebt besloten niet klein en kwetsbaar te willen zijn.

Geïnspireerd door Handboek chakra psychologie van A. Judith en De Maskermaker van W. Veenbaas.

Facebooktwitterlinkedin

#Metoo

Alleengeboren tweelingen en #Metoo

Een ieder die op social media zit heeft ze zien langskomen. De berichtjes met de hashtack me too. Slaand op het feit of je in je leven op wat voor manier dan ook als vrouw seksueel bent geïntimideerd. Het aantal berichten dat in mijn timeline langskwam was schokkend vond ik. 

De ene na de andere vriendin of kennis had in meer of mindere mate te maken gehad met mannen (soms vrouwen) die hun grenzen hadden overschreden. Ik voelde me een vreemde eend in de bijt omdat ik geen nare ervaringen kon herinneren. In ieder geval niet van dien aard dat ik er op wat voor manier dan ook door beschadigd ben en het vertrouwen in mannen ben verloren. Ik mag mij gelukkig prijzen.

Onverwachte zoen

Tot iemand een berichtje deelde in de besloten groep voor alleengeboren tweelingen. Zij noemde een voorval wat haar ooit was overkomen en ineens herinnerde ik me iets. Een vader van een vriendje die het nodig vond mijn gezicht vast te houden als ik gedag zoende zodat hij mij op mijn mond kon zoenen. Ik was te jong en te verbluft om er iets van te zeggen tegen hem of tegen mijn vriendje. Tegelijk vond ik hem om deze daad nogal triest en had ik medelijden met hem. Dat hij z’n heil moest zoeken bij mij in plaats van zijn vrouw. Een volgende keer was ik op mijn hoede en voor zover ik mij herinner is het niet nog eens gebeurd. Ik was (en ben) nogal goed in ‘praten met mijn ogen’. Ik denk dat ik hem dusdanig heb aangekeken dat hij het niet meer aandurfde 😉 . Het is een incident geweest waar ik gelukkig niks aan over gehouden heb.

Grensoverschrijdend

Maar…. deze herinnering zette mij wel aan het denken. Want, wat had ik mogelijk nog meer weggestopt in de diepste krochten van mijn geheugen? Ik weet tenslotte een beetje hoe ons brein werkt, hoe we selectief onthouden en vergeten. Hoe ons lichaam een veel beter (cel)geheugen heeft dan ons brein.. Tenslotte lag daar ook de herinnering aan het verlies van mijn tweelingbroertje opgeslagen. Maar voor zover ik mij kan herinneren, is er verder niks vervelends gebeurt in mijn leven.
Langzaam maar zeker realiseerde ik me wél dat ik nooit echt goed had geleerd wat mijn eigen grenzen zijn. En dat ik gedurende mijn leven mijn grenzen behoorlijk had opgerekt waardoor ik grensoverschrijdende opmerkingen of acties als normaal was gaan beschouwen (en zelf grenzen overschreed).
Dubbelzinnige opmerkingen van mannen, mopjes, denigrerende uitspraken over vrouwen in het algemeen, vreemde persoonlijke berichtjes op social media …. Van de meesten kijk ik niet eens meer op. Raar toch eigenlijk?

Grenzen overschrijden en alleengeboren tweelingen

Er zit een link met alleengeboren tweelingen. Mensen die hun tweelinghelft al voor hun geboorte hebben verloren, hebben vrijwel altijd moeite met het gegeven ‘grenzen’. Moeite met hun eigen grenzen niet of nauwelijks kunnen voelen en van daaruit kunnen aangeven. Maar ook de grens van een ander niet aanvoelen en er onbewust overheen gaan. In de baarmoeder waren ze tenslotte min of meer één met de ander(en) en bestond het principe grens niet. En op de een of andere manier is het ervaren van grenzen in hun leven nooit echt helemaal gelukt. Of hebben ze ook nog eens de vreselijke pech gehad dat er volwassen mensen waren, die ze vertrouwde!, die finaal over hun grenzen heen zijn gegaan.

Als jij je eigen ruimte niet voelt en van daaruit ook niet weet waar deze eindigt, dan is het niet zo vreemd dat een ander hier op een goed moment over heen gaat. Je weet namelijk niet waar jij zelf begint of eindigt dus hoe kun je dan weten of die ander jouw grens overschrijdt?! Die ander kun je het niet kwalijk nemen. En jezelf eigenlijk ook niet. Je weet niet wat een grens is, hebt dit nooit geleerd. Daar heb je als kind de volwassenen voor nodig om jou dat liefdevol te leren en te laten voelen.

Angst voor verlies

Daarnaast speelt nog een ander belangrijk punt mee. Die alleengeboren tweeling is doodsbang dat, áls hij of zij aangeeft ‘tot hier en niet verder’ dat ze die ander beledigen, pijn doen, boos maken en, het aller ergst, kwijt raken. En niks is zo erg voor ze als weer iemand te moeten verliezen.
Dus staan ze klaar voor de hele wereld ten koste van zichzelf en schuiven zo hun grens op, tot ze helemaal niet meer voelen waar zij eindigen en de ander begint. Samen vervloeien tot één. Een diep verlangen met verstrekkende gevolgen.

Met slechts één been in het leven staan

De uitdaging zit hem in het gaan leren ervaren van je eigen grenzen.
Gelukkig zijn er verschillende mogelijkheden om je dit eigen te maken. In ieder geval kun je gaan oefenen met nee zeggen. En ervaren dat de ander niet meteen vertrekt als je dat doet. Doe het maar eens in de rij van de kassa als iemand achter jou vraagt of hij/zij voor mag. Zeg voor de verandering eens nee en neem waar wat dit allemaal in gang zet. (Kun je het nu al voelen wat dit met je doet nu je dit leest?)

In individuele sessies kom ik bij cliënten vaak tegen dat er onduidelijkheid is over wie nu wie is in relatie tot hun niet geboren tweelinghelft. De cliënt wil vaak niets liever dan in het leven staan vanuit de energie van de niet geboren ander; met alle gevolgen van dien. Alsof ze maar met één been in het leven staan. Of soms zelfs maar met één teen. Dat werkt niet.
Dit gebeurt heel subtiel en is voor een ongeoefend oog niet altijd zichtbaar.
Tijdens een sessie bij mij is er geen ontkomen meer aan (tenzij ze echt niet willen) en nodig ik ze uit om vanaf nu alleen nog maar vanaf hun eigen plek te leven. Dat heeft, naast heel veel andere positieve gevolgen, ook effect op het beleven van je grenzen.

©Aranka Reeuwijk

Een eerdere blog over het ervaren en aangeven van grenzen vind je hier.

 

Facebooktwitterlinkedin

STOP MET DIE SCHAAMTE

Stop met de schaamte en neem het serieus

Dit is het verhaal van Anneke. Een vrouw die haar hele leven wist dat ze een tweelingzusje heeft gehad maar zich nooit heeft gerealiseerd dat dit verlies haar leven zo heeft gekleurd.
We gingen ergens beschut zitten om geen last van de opkomende wind te hebben…., dachten we. Helaas bleek achteraf het tegendeel waar te zijn.
De wind was een extreme stoorzender voor de microfoon geweest gedurende het hele gesprek. Maar juist omdat dit ook weer zo’n mooi verhaal is wil ik het toch heel graag met jullie delen. Daarom heb ik grote delen van het interview hieronder uitgeschreven. 
Als je wilt kun je het interview bekijken met de wind als altijd aanwezige factor en af en toe in de hoofdrol.

Hoe ben jij er ooit achter gekomen?

“Het was bekend. In de placenta zat een tweede kindje ingekapseld. De schatting was dat het zo’n vijf maanden heeft geleefd. Voor mijn moeder was het niet herkenbaar als een kind en daarnaast,  mijn moeder heeft het nooit gezien.”
Zelf heeft ze dus haar hele leven geweten dat ze van oorsprong een tweeling was. Thuis werd er over gesproken alsof ze ooit ziek was geweest, verder werd er geen aandacht aan geschonken. Zij zelf maar ook haar ouders hebben zich nooit gerealiseerd dat aan dit verlies ook iets vast zat. De impact heeft niemand zich ooit maar één moment gerealiseerd.

Een lege plek aan haar rechter kant

Twee jaar geleden las ze het boek ‘Drama in de moederschoot’. Geadviseerd door een therapeut. Ze was stomverbaasd toen ze het las en had geen idee dat alles waar ze al haar hele leven last van had dat dat daar vandaan kwamen.
Het meest herkenbare in dit boek waren voor haar de volgende punten.
Het altijd zoeken en niet vinden, de onrust en  een lege plek aan haar rechter kant ervaren. Niemand mocht rechts van haar lopen. Daarnaast had ze altijd een vieze smaak in haar mond waar ze niet van begreep waar die vandaan kwam. En van alles twee dingen kopen zonder het te snappen, ook dat deed ze altijd.

Op de vraag of ze ook weet of ze één of twee-eiig is geweest zegt Anneke dat ze hier ooit een opstelling op heeft gedaan. En via die opstelling leek het een-eiig te zijn geweest. Maar zeker weet ze dit niet.
Twee jaar geleden viel er veel op z’n plek nadat ze dat boek had gelezen.  Ze is toen terug gegaan naar die therapeut en heeft nogmaals een sessie gedaan. Sindsdien mogen mensen rechts van haar lopen en is die vieze smaak in haar mond verdwenen.

Vriendinnen en het gemis van haar zusje

Wat ze langzaam maar zeker begint te begrijpen is de verlatingsangst die ze haar hele leven al voelt. Dit heeft ze altijd gehad maar ze heeft nooit echt begrepen waar die vandaan kwam. Nu snapt ze de symptomen en hoe dit zit,  met name binnen relaties. Ze is vooral op zoek naar vrouwen en vriendinnen en heeft ook altijd een hartsvriendin gehad. Er zijn zelfs vriendinnen waar ze al 40 jaar mee bevriend is.
De vriendschappen lijken een gat op te vullen, het gemis van haar zusje. En omdat ze alleen maar broers heeft dacht ze dat haar gemis daar door kwam; ze had geen zusje, had die zo graag gehad en zocht dat gemis in vriendinnetjes.

Heb je wel eens het gevoel gehad maar voor de helft te leven?

“Oh ja!! Het gevoel voor de helft te leven. En tegelijk alles dubbel doen. Twee banen willen hebben, twee studies tegelijk willen doen. Tweelingen willen hebben, teleurgesteld zelfs dat ik geen tweelingen kreeg. Twee relaties wilde ik heel graag, maar dat was te ingewikkeld.”
Via de opstelling was ook naar voren gekomen dat ze ook het leven van haar zusje aan het leven was. Dat was heel vermoeiend, twee levens te moeten leven, daar is ze nu dan ook mee gestopt. Dat heeft enorm veel rust gegeven maar ook duidelijkheid.

Sinds kort is ze toe aan het begrijpen én voelen van haar verdriet. Vaak als je er achter komt dat je een alleengeboren tweeling bent, kom je in een rouwproces terecht.  Ik vroeg haar of ze het gevoel heeft dat ze haar verlies nog aan het verwerken is? “Oh ja, ik zit er nog middenin, ik was ook niet meteen aan dat rouwproces begonnen. Eerst ben ik gaan uitzoeken en wilde de dingen rationeel begrijpen.” 

Zijn er nu nog bepaalde therapieën die je doet?

Regressietherapie en ademhalingstherapie. Dat werkt echt heel bijzonder, vooral bij de ademhalingstherapie had ze niet gedacht dat dit zo zou werken.
Tijdens het gesprek word ik afgeleid door haar hondje (Gertruida) die ze bij zich heeft. Een chihuahua die duidelijk haar zusje vervangt aldus Anneke zelf. Zo voelt dat echt voor haar. Ze zijn pas twee maanden samen, ze is heel aanhankelijk en bang om verlaten te worden. “Ze heeft verlatingsangst“, aldus Anneke. Het lijkt erop alsof Gertruida (Truitje) de verlatingsangst van Anneke spiegelt. Voor nu vind ze dat heerlijk, lekker samen zijn, veel knuffelen…

Zoek elkaar en stop met die schaamte

Wat haar heel erg hielp is professionele hulp zoeken. Praten met familie is oké, haar broers hebben meteen van alles herkend toen ze het vertelde. Maar daar blijft het dan bij. Een therapeut helpt je dieper te gaan, een stap te zetten. En die kan je ook weer in contact brengen met ‘lotgenoten’. Hoe gek dat woord ook klinkt. De actieve, besloten faceboek groep is daar een bevestiging van voor haar. Herkenning in je verhaal door anderen is heel fijn.
“Zoek elkaar! Mensen die jou het best begrijpen zijn ook alleengeboren tweeling. Zo merkte ik zelf dat een verhaal van iemand anders mij bekend voor kwam. De angst om van je kleinkind te houden, dat herkende ik zelf ook zo!! (De emotie eronder, de angst om ze te verliezen.) Maar dat zeg je niet hardop, dat doe je niet. Stop met je schaamte en deel je gevoel en ontdek dat we dat allemaal hebben.”

De impact snappen van dit verlies is heel belangrijk

Op de lagere school had ze een klasgenootje die een tweeling was geweest. Haar tweelingzusje was maar een jaar oud geworden. De foto’s aan de muur daar in huis, daar was ze zo van slag van. De foto van dat zusje van maar één jaar oud en dan dit meisje, vele jaren ouder…. Ze snapte totaal niet dat ze hier zo overstuur van was. Het was fijn geweest als haar ouders het hadden begrepen, gesnapt. De impact van haar verlies hadden geweten.

Terugkijken op het leven kunnen we doen maar Anneke zegt heel direct: “Kijk vooral naar de volgende generaties, naar de kinderen van nu. Als je symptomen bij je kind of kleinkind herkent, neem het serieus!”
Vroeger gaf ze zichzelf twee namen als kind. Daar moest ze maar mee stoppen zei de omgeving. Dat is leuk als je klein bent maar als je groter bent dan past dat niet meer.  Niet meer doen! Nogmaals, neem het serieus.”

Een kind geeft zelf aan wat het nodig heeft

Als ouders zijnde mag je het erkennen en tegelijk loslaten. Dat je die ander ook zijn of haar plekje mag gunnen.
“Ja, maar ook.. Wat het kind nodig heeft geeft het zelf wel aan. Bij mij werd het weggelachen terwijl ze het wel wisten. En toch werd die link niet gelegd tussen wat ik deed en het verlies van mijn zusje.
Daarom is het zo belangrijk dat het naar buiten komt en mensen snappen wat dit verlies voor impact op je heeft.” Ook al ben je nog zo klein, het doet iets met je. Je gevoel liegt niet.

Heb je nog een tip of advies?

Een beetje lachend zegt Anneke: “Neem zo’n klein hondje als je nog in de fase zit dat je dat nodig hebt. De aanhankelijkheid is heerlijk. En ach, als je daar doorheen bent zal die aanhankelijkheid vast minder worden.”
Alleengeboren tweelingen hebben de neiging om (veel) dieren om zich heen te verzamelen. Vooral de zielige exemplaren worden met liefde opgevangen (AR).

Ondanks de ruis heb ik het interview toch bewerkt tot video zodat jij als lezer het kunt bekijken.
Streven naar perfectie en dan de dingen moeten loslaten en accepteren zoals ze zijn omdat perfectie niet is gelukt…… Ook voor mij zitten er nog genoeg uitdagingen in de alledaagse dag.

©Aranka Reeuwijk

 

 

Facebooktwitterlinkedin

BLIJF JEZELF SERIEUS NEMEN

Neem jezelf serieus in de dingen die zich aandienen

Ken je dat? De angst om teleurgesteld of gekwetst te worden. Maar ook de angst dat mensen niet meer terugkomen als ze weg zijn gegaan. Emotionele en fysieke reacties die niet lijken te kloppen bij de situatie. ‘Overtrokken’ zal een buitenstaander zeggen. En zelf snap je het eerlijk gezegd eigenlijk ook niet goed.
Herkenbare punten voor veel alleengeboren tweelingen. Zo ook voor Babs met wie ik een mooi gesprek had deze zomer onder de schaduw van een grote, oude, wijze boom. Een gesprek over haar verlies, hoe ze erachter kwam en hoe dit ongemerkt haar leven heeft gekleurd. 

Die ene bewuste documentaire

Babs weet nog heel goed wanneer ze er achter kwam dat ze van een tweeling is geweest. Augustus 2015 werd ze opgenomen in het ziekenhuis vanwege ernstige hartkloppingen. Ze moest een nachtje blijven en had gehoord dat die avond Annejet van der Zijl bij het programma ‘Zomergasten’ kwam. Ergens voelde ze dat ze moest kijken, had geen idee waarom, maar deed er alles aan om dit voor elkaar te krijgen.
Die avond, terwijl ze zat te kijken, gebeurde er niet veel zegt ze zelf, maar de volgende morgen werd ze van uit het niets verdrietig en moest heel erg huilen. Langzaam maar zeker kwamen een aantal links vanuit het verleden naar boven en begon ze dit verdriet te begrijpen.

Een droom, een workshop, een bloeding

Haar moeder had een heftige bloeding in het begin van de zwangerschap gehad. Ze dachten dat ze een miskraam had en haar moeder was dan ook behoorlijk ondersteboven. Het was net na de oorlog, een tijd waarin haar moeder al veel spanning en verdriet had meegemaakt. En dan ook nog een miskraam…
“De emoties van mijn moeder uit die tijd heb ik in mijn eigen lichaam opgeslagen denk ik. De relatie met mijn moeder was mogelijk ook hierdoor altijd een beetje lastig; we begrepen elkaar niet”, aldus Babs.
Ooit in een workshop kreeg ze een opdracht om een steen uit te zoeken en te bevoelen of er een boodschap in zat. Zelf voelde ze helemaal niks. Maar de cursusleider zag in de steen een manlijk embryo. Pas jaren later, in dat ziekenhuisbed, viel het voor haar op z’n plek.
Tijdens psychosynthese had ze eens een droom. Een droom over een huis met een kamer waar iets bijzonders op de grond lag. Pas na het zien van het interview met Annejet kon ze deze droom plaatsen. Wil je weten wat dit voor een droom was, bekijk dan het interview.

Dit heb ik eerder meegemaakt!

Het uitgaan van haar eerste vriendje weet ze nog heel goed. Dat hij haar vertelde niet meer samen verder te willen en een ander had, dat kwam binnen recht in haar hart. En meteen de gedachte ‘ik heb dit eerder meegemaakt!’. De vraag was alleen, wanneer?!
Het feit dat haar ex man op een dag vanuit het buitenland liet weten terug te komen naar Nederland, dat zette haar verdriet en besef aan dat ze zo ontzettend verlangde naar het feit dat iemand naar haar terug zou keren. Als een rode draad verdwenen mensen altijd en kwamen niet meer terug.

De oorzaak weten scheelt zó veel

Het worstelen met verdriet dat groter is dan bij de situatie lijkt te horen kent ze heel goed. Alsof je reactie tien keer vergroot is.
Een therapeut vertelde haar ooit eens dat ze een niet verwerkt trauma heeft; het verlies van haar tweelingbroertje. En juist doordat dit verlies zó vaag is, is het zo heftig. Helemaal door meerdere verliezen die ze in haar leven heeft geleden op relationeel gebied die als het ware bovenop dit eerste verlies zijn komen te liggen.
Nu ze weet wat de oorzaak is van heel veel dingen kan ze het makkelijker plaatsen en is er al veel opgelost. Alleen de lichamelijke ongemakken probeert ze nu nog aan te pakken. De hartkloppingen die ze al langere tijd heeft worden nu langzaam maar zeker minder.

Tips?

“Neem jezelf serieus in de dingen die zich aandienen. Hoe vaag het ook is, ga het aan en onderzoek het. Het was veel heftiger dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Het heeft mijn leven enorm bepaald en vormgegeven. Tegelijk heeft het me ook veel gebracht.” 
“Zie dat het iets is dat op een bepaalde manier zich kan voordoen in je leven. Iets wat je in het begin eigenlijk niet begrijpt. Maar geloof maar, het komt op het juiste moment! Onderneem actie, ga met jezelf aan de slag en zoek een goede begeleider. Alleen doen is niet verstandig. Dingen zoals dit zitten zo diep, daar heb je iemand anders bij nodig om het zichtbaar te krijgen.”

Babs heeft nog veel meer mooie dingen gezegd. In het onderstaande filmpje kun je het hele interview bekijken.

©Aranka Reeuwijk

 

Facebooktwitterlinkedin

SOMS MAG IETS OOK GEHEIM BLIJVEN

Soms mag iets ook geheim blijven

Een diep verlangen naar een soulmate of maatje, het liefst van het andere geslacht.  Eigen gevoelens richting mensen van het andere geslacht zorgen voor verwarring met het verlangen naar de niet geboren tweelinghelft, dit kan voor problemen in diverse relaties zorgen.
Zomaar weer twee punten die kenmerkend zijn voor alleengeboren tweelingen die een tweelinghelft van het andere geslacht hebben verloren. Op een snikhete dag sprak ik Annebel, onder een prachtige oude beuk. Een dag, zo warm dat mijn camera het begaf en we met kunst en vliegwerk op een andere manier moesten opnemen. 

Hoe lang weet je al dat je van een tweeling bent

Zo’n drie, vier jaar geleden kwam Annebel iets op het spoor over alleengeboren tweelingen omdat ze op zoek was naar kenmerken die horen bij een vitamine B12 tekort. Ze werd meteen getriggerd door wat ze las en was geïnteresseerd. Deed wat testjes en scoorde op heel veel dingen positief. Alles viel eigenlijk op z’n plek leek wel en gaandeweg denkt ze dat het haast wel zo moet zijn. Maar ergens zit er nog een soort twijfel, ongeloof.

Jeugdervaringen irt verlaten worden en andere kenmerken

Annebel vertelt mij dat ze via een stuitligging is geboren. Daarnaast is ze linkshandig en het gevoel van gemis is heel herkenbaar voor haar. Maar het zijn vooral jeugdervaringen die voor haar een link leggen met het verlies van een tweelingbroertje. Als kind vond ze het altijd vreselijk als haar vader wegging. Ze had enorme moeite met alleen zijn en verlaten worden.  Ze was dan ook heel blij toen haar broertje werd geboren. Vierenhalf jaar oud was ze en heel trots op hem. Daarnaast voelde ze zich heel verantwoordelijk voor haar kleine broertje.
Toen hij een half jaar was ging Annebel met haar ouders naar Engeland, toen is hij niet meegegaan. Ze vond dit vreselijk. En dat ze hem zo maar afgaven aan ‘vreemden’!
Vaak fantaseerde ze dat ze een grote broer had en gelukkig had ze in die tijd een buurjongen die af en toe fungeerde als broer.
Eens zag ze een fototentoonstelling over tweelingen en die boeide haar vreselijk, toen wist ze nog niet van het bestaan van alleengeboren tweelingen. Daarnaast hebben symmetrie, gezichten en spiegelingen haar altijd al veel gedaan.

Het idee dat er een wereld onder ons is

Een soort spiegelwereld, daar fantaseerde ik wel eens over. Het idee dat er onder onze wereld een andere wereld is. Vroeger was dat een scene in een sprookje dat mij heel erg boeide. Net zoals Mozes in het bieze mandje, dat vond ik prachtig, maar ook het verhaal ‘Broertje en zusje’… Gevoelsmatig zeg ik dat het een broertje is geweest.
Zelf heeft ze één kind, een zoon. Het duurde lang voor ze een kind wilde waarna het heel lang duurde voor ze een kind kreeg. Een helderziende had haar al gezegd dat er iets in de weg zat, daarom lukte het niet goed om kinderen te krijgen. “Er staat iemand voor je”, zei deze persoon. Geen idee wat die bedoelde. Nu kan ze zich voorstellen wat hij toen zag.
Tijdens de zwangerschap voelde ze zich heerlijk, ‘compleet’. Na de geboorte werd haar zoontje in de couveuse van haar weggereden. Dat moment herinnert ze zich nog goed.  Ze heeft zich nog nooit zó beroofd gevoeld.

Begrip en inzicht

Dat ik erachter ben gekomen dat ik een tweelingbroer heb gehad heeft voor mij voor begrip en inzicht gezorgd. Dingen vielen op z’n plek. Voorheen snapte ik vaak niet waar bepaalde gevoelens vandaan kwamen. Het voelt soms als een oplossing voor problemen die ik heb.”

Hulp gezocht bij therapeuten?

Op een goed moment is ze, eerder vanuit nieuwsgierigheid dan vanuit noodzaak, bij een therapeut geweest waar ze haar eigen geboorte, middels een regressie, heeft over gedaan. Dat hielp haar om het verlies serieus te nemen.
Annebel heeft ook familieopstellingen gedaan en die zijn voor haar heel helder qua informatie. Die zorgen ervoor dat ze dingen beter begrijpt.

Haar hoofd en hart zitten nog niet helemaal op één lijn. “Mijn inbeeldingskracht is heel groot maar tegelijk wil ik de dingen wel rationeel begrijpen. Aantoonbare bewijzen zouden zo mooi zijn maar die zullen er niet komen.”
In 2006 liep zij een heftige hersenschudding op waardoor ze een tijdje bij een psycholoog is geweest. Tijdens een sessie zag ze in een visualisatie een soort kolkend donker water waar iets in bewoog. De psycholoog dacht toen aan een mogelijke miskraam van haar moeder vóór Annebel’s geboorte. In de loop der jaren is dit beeld regelmatig teruggekomen en is ze het in relatie gaan brengen met het verlies van haar tweelingbroer. De angst voor donker water en kolken is er nog steeds.

Nog adviezen?

Familieopstellingen heb ik heel veel aan gehad. Ook de opstellingen van anderen zien heeft mij veel geholpen. Ik laat het rustig in mijzelf naar boven komen om te kijken wat ik hier mee in verband kan brengen. Ik heb gemerkt dat dingen op z’n plaats kunnen vallen na een opstelling en dat geeft helderheid en rust. Sprookjesboeken kunnen heel helend zijn, vooral de boeken die je als kind al raakte. Mogelijk valt dan het kwartje voor jezelf.
Maar ook dingen die je graag deed. Zo keek ik vroeger altijd veel in de spiegel en snapte niet goed hoe dat zat; dat ik dan mijzelf zag, hoe dat kon. Dat intrigeerde me enorm.”

Het is moeilijk iets te geloven en voor waar aan te nemen wat je niet zeker weet. Maar van de andere kant is het goed om dingen onder ogen te zien, vertelt ze mij. Dat heeft ze vooral geleerd tijdens haar laatste familieopstelling. De representant die stond voor haar broer die duidelijk zei “zie me nou eens“.

“Ik ben mijn hele leven geïntrigeerd geweest door onbereikbaarheid. Ik was gefascineerd door de afstand, de kloof, maar wilde die tegelijkertijd oplossen, er bij kunnen komen. Tegenwoordig vraag ik me af, mag iets soms niet gewoon geheim blijven? Ik heb niet meer zo de behoefte om alles te weten.”

In het onderstaande filmpje kun je het interview met Annebel en mij bekijken.

© Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

THE DANISH GIRL

The Danish Girl, het leven van Lily Elbe

Lily zat al die tijd al in hem verborgen, maar had tot nu toe niet de kans gekregen zich te laten zien. Het was Gerda, Einar’s eigen vrouw, die Lily wakker maakte. Niet wetende wat de consequenties hier van zouden zijn.
The Danish Girl is een prachtige film gebaseerd op het leven van Lily Elbe, voorheen Einar Wagener, en Gerda Wagener die leefde in Kopenhagen in de vroege jaren ’20. Een verhaal over de eerste transgender die bekend is in de geschiedenis.

Krankzinnig

Hoe is het om je van binnen vrouw te voelen terwijl je uiterlijk een mannenlichaam hebt? Om te horen te  krijgen van artsen dat je krankzinnig bent, leidt aan persoonsverwarring, waarschijnlijk homoseksueel bent, of zelfs schizofreen. Daarnaast beschuldigd wordt van waanideeën en pervers gedrag? Zeker in die tijd (jaren twintig begin vorige eeuw) zal het zeker niet gemakkelijk zijn geweest om voor dit soort gevoelens uit te komen.

Spiegelingen

De makers van deze film hebben ontzettend goed hun best gedaan om die tweestrijd, die gespletenheid die Einar waarschijnlijk voelde, gedurende de hele film in beeld te brengen. Misschien dat niet iedere kijker het opvalt maar de film begint al met spiegelingen in het water, een donkere, melancholische sfeer en een obsessie van Einar voor een moeras om dat perfect weer te geven op het doek. Zelf zegt hij tegen zijn vrouw op een goed moment: ‘Ik verdwijn niet in het moeras, het moeras zit in mij.’
De spiegelingen zetten zich voort in ramen, in water en spiegels. Soms is alleen het spiegelbeeld zichtbaar, dan weer de persoon zelf plus reflectie.

Een bijzonder mooi gefilmde scene is als hij in Parijs naar een peepshow gaat en je de reflectie van de danseres in zijn ruit ziet terwijl hijzelf ook zichtbaar is. De kijker wordt meegenomen in haar bewegingen terwijl je in de reflectie Einar ziet die haar bewegingen nadoet. Dan weer gefilmd uit zijn standpunt, dan weer vanuit haar standpunt. De wisseling tussen man-vrouw. Prachtig. En tegelijk heel verdrietig.

En symmetrie

Daarnaast lijkt de regisseur wel een fascinatie te hebben voor symmetrieën. De minimalistische inrichting van hun huis geeft prachtige doorkijkjes en symmetrische beelden. Maar ook een klassieke woonwijk voor die tijd die perfect vanuit het midden van de straat is gefilmd en zo links rechts hetzelfde is. Er lijkt bewust gekozen te zijn voor inrichtingen waarbij de ruimtes in balans zijn. Het zorgt op een bepaalde manier voor rust binnen de hele film maar voor mij gaf het nog een extra dimensie.

Einar wordt Lily

In onze tijd is soms lastig aan kleding of haardracht te zien of iemand man of vrouw is. Begin vorige eeuw was dat duidelijk anders. Zo droegen mannen hun scheiding in het haar rechts en vrouwen links. Daar hebben ze in deze film ook aandacht aan besteedt. Want na de operatie heeft zij de scheiding in het haar ineens links in plaats van zoals Einar had rechts.

Eén van de mooiste scenes vind ik als Lily en Gerda samen in bed liggen. Het waarom wordt niet duidelijk in de film maar tussen hun in hebben ze een vitrage opgehangen zodat ze elkaar nog enkel door een waas kunnen zien. Door deze vitrage heen maken ze contact met hun handen, heel subtiel in beeld gebracht. Een prachtig beeld.
Het feit dat zij op het laatst droomt van haar moeder met haar als baby in haar armen en dan de naam ‘Lily’ noemt is een bevestiging van zijn/haar gevoelens.
Zelfs haar moeder heeft geaccepteerd dat ze Lily is en niet Einar.

Relatie met alleengeboren tweelingen

Je vrouw voelen terwijl je als man bent geboren is geen vreemd gegeven binnen het fenomeen alleengeboren tweelingen. Vooral alleengeboren tweelingen die een tweelinghelft van het andere geslacht hebben gehad kunnen verwarring ervaren binnen in zichzelf.
Over Lily/Einar werd beweerd dat hij/zij interseksueel was met mogelijk het syndroom van Klinefelter als oorzaak (hierbij heeft een man een extra X chromosoom). De oorzaak van dit syndroom is vooralsnog niet bekend maar mij zou het niks verbazen als het te maken heeft met een verdwenen tweelinghelft.

Einar zegt op een goed moment tegen zijn vrouw dat hij niet in het openbaar wil verschijnen als zichzelf. Meer en meer Lily wordt.  En dat als hij droomt het Lily’s dromen zijn. Hij zou zo graag Einar willen doden, hij voelt niks meer bij Einar, maar als hij dat doet dood hij ook Lily mee. Een enorme worsteling en tweestrijd die ik vaker bij cliënten tegenkom. Energetisch lijkt er verwarring te zijn over wie nu wie is.

Chimera

Uit onderzoek is gekomen dat chimera een kenmerk kan zijn bij alleengeboren tweelingen. Is het een bewuste keuze van de makers geweest om te kiezen voor een jack russel wiens vacht op de kop precies in het midden van kleur verandert? (Dit zie je wel eens bij zoogdieren als er sprake is van chimera.)
En is het toeval dat ze in de film Einar/Lily laten zeggen dat hij/zij op zoek gaat naar een antwoord terwijl hij achter een geschilderd paneel staat met twee engeltjes? Ik heb wel eens begrepen dat er in films eigenlijk nooit iets bij toeval wordt gedaan maar altijd alles een reden heeft. Dus waarom die twee engeltjes?

In ieder geval geeft deze film prachtig weer hoe je gevoelens volledig in de war geschopt kunnen worden als het gaat over je geaardheid en tegelijk deze gevoelens niet liegen. Maar wel voor een hoop vragen zorgen! Wie ben ik eigenlijk?!
De film is via Netflix te bekijken.
Mocht je naar aanleiding van deze blog (of de film) vragen hebben, stel die dan gerust via het contactformulier.

©Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

PIPPI LANGKOUS of JAMES BOND

Voor de Pippi’s en James Bond’s onder ons

Al vroeg in je leven besloot je dat ‘je klein en kwetsbaar opstellen’ je niet zouden gaan redden om te overleven. Sterk zou je moeten zijn.
De ander die je zo nodig dacht te hebben, je tweelinghelft in jouw geval, die is overleden en is er niet meer om je liefde en steun te geven. Die heeft jou in de steek gelaten. Althans, zo voelt het voor jou; je voelt je verraden en vreselijk alleen.

Eeuwige eenzame strijd

Als je al vroeg in je leven de ervaring hebt dat je het alleen moet doen en je schrap moet zetten om te blijven leven, zonder rugdekking, dan geeft dat jou de overtuiging dat je zult moeten overleven op eigen kracht. Zo mooi verbeeld in de karakters Pipi Langkous en James Bond.
‘De anderen’ geloof je niet meer en het grote geheel, waarin jij geboren mocht worden, vertrouw je al helemaal niet meer. Zo is de toon gezet voor de strijd vóór en met jezelf. Eeuwige prestatie naar de buitenwereld toe met als prijs verlies van contact met jezelf en uiteindelijk ook je omgeving.

Jij met je bang?! Ik ben nieuwsgierig!

Net als Pippi Langkous ben je meestal niet bang maar is het juist je durf die je stuurt om nieuwe stappen te zetten. Focus op waar je naar toe wilt is een kwaliteit van je en zorgt er voor dat je beslissingen durft te nemen. Zoals een boogschutter zijn pijl richt op het doel, zo hou jij ook je doel voor ogen. Dit maakt dat je doortastend en niet bang bent om tot actie over te gaan, in wezen ben je een geboren leider. Waar een ander bang is voor iets nieuws zijn nieuwe situaties voor jou juist een uitdaging.
Je eigen autonomie hierin is belangrijk, die is je dierbaar. En van daaruit ben je heel goed in leiding nemen en anderen veiligheid en zekerheid bieden, twee dingen die je zelf zo mist. Je eigen gemis is in die zin je kracht geworden.

Vechten of bevriezen

Sommige alleengeboren tweelingen hebben de neiging om zich terug te trekken als het spannend wordt. De Pippi’s en James Bond’s (veel vaker zijn dit de twee-eiige alleengeboren tweelingen, waarbij de ander een jongetje was) trekken hun gevechtstuniek aan. Figuurlijk wordt er een pantser aangetrokken, vooral om het hart te beschermen om zich maar niet te laten raken. Zo krijg je een uitstraling dat je sterk en onkwetsbaar bent en de hele wereld aankunt, zonder hulp. Deze schijnbare onkwetsbaarheid zie je terug in je houding; kin op, borst vooruit, ademhaling hoog in de borst. Je pompt jezelf als het ware naar boven toe op. Sommige mensen zullen het arrogantie noemen.

Strijdend ten onder

In plaats van je eigen koning of koningin te zijn ben je een krijger die in alles een strijd ziet en er ook nog eens alles aan doet om die strijd te winnen. Echter, een strijd tegen jezelf zul je nooit winnen. Je bent dan immers altijd de verliezer.

Een rots in de branding, niet omver te krijgen, dat straal je uit. In wezen zit er onder dit masker een heel klein eenzaam bang gekwetst jongetje of meisje die van binnen schreeuwt om steun, figuurlijk én letterlijk graag. Zoals Pippi die zo graag net als Tommie en Anika een vader en moeder had willen hebben. Maar dit toegeven…. Geen denken aan! En stel je eens voor dat James Bond zou zeggen dat hij een klus niet aankan?! Dat zou een ware nederlaag zijn. Kin op, borst vooruit en gaan!

Jouw besluit

Toen jouw tweelinghelft je verliet in de buik heb je een duidelijke beslissing genomen. “Ik kan alles al en alles wat ik kan moet ik alleen doen.” En dat alles al kunnen, dat mag je in dit geval ook heel letterlijk nemen. Nog voor dat je iets hebt geleerd zou je het al moeten kunnen, fouten maken en falen kunnen fatale gevolgen hebben, zo denk je. Zeker als je nog kind bent en alles in het leven aan het ontdekken bent. Oefenen is voor losers.
Natuurlijk zit er een heel ander gevoel onder deze overtuiging. Eigenlijk ben je doodsbang om gekrenkt te worden als je op wat voor manier dan ook laat merken iets moeilijk te vinden of zelfs niet te kunnen. Om je niet te laten vernederen heb je een hoge intelligentie en dito sensitiviteit ontwikkeld om snel te kunnen denken en reageren (en iets eventueel écht in één keer te kunnen). Op die manier laat je niks aan het toeval over.
Niets ontgaat je en eigenlijk word je hier zó moe van en zou je het zó graag anders willen. Maar ja, wie neemt dan het heft in handen en, gaat het dan wel goed?

Afscheid nemen

Om een stap te kunnen zetten naar je eigen zachtheid is het nodig afscheid te nemen van jouw overtuigingen. Het denken in polariteiten mag je loslaten. Je mag gaan zien dat er geen moed kan zijn zonder angst. Maar ook dat leven en dood en macht en onmacht niet zonder elkaar kunnen. Het is niet alleen maar macht of alleen maar onmacht, beiden hebben elkaar nodig zoals de dag en de nacht niet zonder elkaar kunnen. Enne, hulp vragen is echt geen schande.

De kracht van je hart

Ik heb zelf (maar ook cliënten) mogen ontdekken en ervaren hoe waardevol en krachtig de toepassing van de hartcoherentie is om jezelf te helen. Als je je lichaam voor het gemak opdeelt in stukjes dan heb je je hoofd (denken) en daar tegenover je buik (gevoel). Deze twee kun je met elkaar in verbinding brengen via je hart.

Via deze methode kun je mild en zonder druk de verbindende kracht van je hart terugwinnen, in je eigen tempo. En ja meneer of mevrouw ongeduld 😉  dat vergt oefening en kan even duren.
Er is veel moed voor nodig om de Pippi Langkous of James Bond ladder af te dalen. Dat weet je zelf heel goed. En ondanks je eventuele haast raad ik je aan jezelf hier de tijd voor te geven. Je hoeft het niet in één keer te beheersen.
Krijg je hulp van een coach of therapeut dan is het cruciaal dat hij of zij jou je eigen tempo laat aangeven. Jij bepaalt, jij bent de baas en neemt het initiatief of het tijd is om de grond onder jouw ladder te raken.

© Aranka Reeuwijk

ps. Niet alleen maar alleengeboren tweelingen ontwikkelen deze afweermechanismen om zich staande te houden. Er zijn genoeg andere situaties in iemands leven waardoor die zich terugtrekt en zich niet meer laat raken. Vaak zijn het (één van) de ouders die er niet voor je was/waren.

pps. Wat nu als je het gevoel hebt alleen op de wereld te zijn. Het lijntje met boven iedere dag aan je trekt en op aarde komen als een dagelijks gevecht voelt.

Geïnspireerd door Handboek chakra psychologie van A. Judith en De Maskermaker van W. Veenbaas.

Facebooktwitterlinkedin