THE DANISH GIRL

The Danish Girl, het leven van Lily Elbe

Lily zat al die tijd al in hem verborgen, maar had tot nu toe niet de kans gekregen zich te laten zien. Het was Gerda, Einar’s eigen vrouw, die Lily wakker maakte. Niet wetende wat de consequenties hier van zouden zijn.
The Danish Girl is een prachtige film gebaseerd op het leven van Lily Elbe, voorheen Einar Wagener, en Gerda Wagener die leefde in Kopenhagen in de vroege jaren ’20. Een verhaal over de eerste transgender die bekend is in de geschiedenis.

Krankzinnig

Hoe is het om je van binnen vrouw te voelen terwijl je uiterlijk een mannenlichaam hebt? Om te horen te  krijgen van artsen dat je krankzinnig bent, leidt aan persoonsverwarring, waarschijnlijk homoseksueel bent, of zelfs schizofreen. Daarnaast beschuldigd wordt van waanideeën en pervers gedrag? Zeker in die tijd (jaren twintig begin vorige eeuw) zal het zeker niet gemakkelijk zijn geweest om voor dit soort gevoelens uit te komen.

Spiegelingen

De makers van deze film hebben ontzettend goed hun best gedaan om die tweestrijd, die gespletenheid die Einar waarschijnlijk voelde, gedurende de hele film in beeld te brengen. Misschien dat niet iedere kijker het opvalt maar de film begint al met spiegelingen in het water, een donkere, melancholische sfeer en een obsessie van Einar voor een moeras om dat perfect weer te geven op het doek. Zelf zegt hij tegen zijn vrouw op een goed moment: ‘Ik verdwijn niet in het moeras, het moeras zit in mij.’
De spiegelingen zetten zich voort in ramen, in water en spiegels. Soms is alleen het spiegelbeeld zichtbaar, dan weer de persoon zelf plus reflectie.

Een bijzonder mooi gefilmde scene is als hij in Parijs naar een peepshow gaat en je de reflectie van de danseres in zijn ruit ziet terwijl hijzelf ook zichtbaar is. De kijker wordt meegenomen in haar bewegingen terwijl je in de reflectie Einar ziet die haar bewegingen nadoet. Dan weer gefilmd uit zijn standpunt, dan weer vanuit haar standpunt. De wisseling tussen man-vrouw. Prachtig. En tegelijk heel verdrietig.

En symmetrie

Daarnaast lijkt de regisseur wel een fascinatie te hebben voor symmetrieën. De minimalistische inrichting van hun huis geeft prachtige doorkijkjes en symmetrische beelden. Maar ook een klassieke woonwijk voor die tijd die perfect vanuit het midden van de straat is gefilmd en zo links rechts hetzelfde is. Er lijkt bewust gekozen te zijn voor inrichtingen waarbij de ruimtes in balans zijn. Het zorgt op een bepaalde manier voor rust binnen de hele film maar voor mij gaf het nog een extra dimensie.

Einar wordt Lily

In onze tijd is soms lastig aan kleding of haardracht te zien of iemand man of vrouw is. Begin vorige eeuw was dat duidelijk anders. Zo droegen mannen hun scheiding in het haar rechts en vrouwen links. Daar hebben ze in deze film ook aandacht aan besteedt. Want na de operatie heeft zij de scheiding in het haar ineens links in plaats van zoals Einar had rechts.

Eén van de mooiste scenes vind ik als Lily en Gerda samen in bed liggen. Het waarom wordt niet duidelijk in de film maar tussen hun in hebben ze een vitrage opgehangen zodat ze elkaar nog enkel door een waas kunnen zien. Door deze vitrage heen maken ze contact met hun handen, heel subtiel in beeld gebracht. Een prachtig beeld.
Het feit dat zij op het laatst droomt van haar moeder met haar als baby in haar armen en dan de naam ‘Lily’ noemt is een bevestiging van zijn/haar gevoelens.
Zelfs haar moeder heeft geaccepteerd dat ze Lily is en niet Einar.

Relatie met alleengeboren tweelingen

Je vrouw voelen terwijl je als man bent geboren is geen vreemd gegeven binnen het fenomeen alleengeboren tweelingen. Vooral alleengeboren tweelingen die een tweelinghelft van het andere geslacht hebben gehad kunnen verwarring ervaren binnen in zichzelf.
Over Lily/Einar werd beweerd dat hij/zij interseksueel was met mogelijk het syndroom van Klinefelter als oorzaak (hierbij heeft een man een extra X chromosoom). De oorzaak van dit syndroom is vooralsnog niet bekend maar mij zou het niks verbazen als het te maken heeft met een verdwenen tweelinghelft.

Einar zegt op een goed moment tegen zijn vrouw dat hij niet in het openbaar wil verschijnen als zichzelf. Meer en meer Lily wordt.  En dat als hij droomt het Lily’s dromen zijn. Hij zou zo graag Einar willen doden, hij voelt niks meer bij Einar, maar als hij dat doet dood hij ook Lily mee. Een enorme worsteling en tweestrijd die ik vaker bij cliënten tegenkom. Energetisch lijkt er verwarring te zijn over wie nu wie is.

Chimera

Uit onderzoek is gekomen dat chimera een kenmerk kan zijn bij alleengeboren tweelingen. Is het een bewuste keuze van de makers geweest om te kiezen voor een jack russel wiens vacht op de kop precies in het midden van kleur verandert? (Dit zie je wel eens bij zoogdieren als er sprake is van chimera.)
En is het toeval dat ze in de film Einar/Lily laten zeggen dat hij/zij op zoek gaat naar een antwoord terwijl hij achter een geschilderd paneel staat met twee engeltjes? Ik heb wel eens begrepen dat er in films eigenlijk nooit iets bij toeval wordt gedaan maar altijd alles een reden heeft. Dus waarom die twee engeltjes?

In ieder geval geeft deze film prachtig weer hoe je gevoelens volledig in de war geschopt kunnen worden als het gaat over je geaardheid en tegelijk deze gevoelens niet liegen. Maar wel voor een hoop vragen zorgen! Wie ben ik eigenlijk?!
De film is via Netflix te bekijken.
Mocht je naar aanleiding van deze blog (of de film) vragen hebben, stel die dan gerust via het contactformulier.

©Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

PIPPI LANGKOUS of JAMES BOND

Voor de Pippi’s en James Bond’s onder ons

Al vroeg in je leven besloot je dat ‘je klein en kwetsbaar opstellen’ je niet zouden gaan redden om te overleven. Sterk zou je moeten zijn.
De ander die je zo nodig dacht te hebben, je tweelinghelft in jouw geval, die is overleden en is er niet meer om je liefde en steun te geven. Die heeft jou in de steek gelaten. Althans, zo voelt het voor jou; je voelt je verraden en vreselijk alleen.

Eeuwige eenzame strijd

Als je al vroeg in je leven de ervaring hebt dat je het alleen moet doen en je schrap moet zetten om te blijven leven, zonder rugdekking, dan geeft dat jou de overtuiging dat je zult moeten overleven op eigen kracht. Zo mooi verbeeld in de karakters Pipi Langkous en James Bond.
‘De anderen’ geloof je niet meer en het grote geheel, waarin jij geboren mocht worden, vertrouw je al helemaal niet meer. Zo is de toon gezet voor de strijd vóór en met jezelf. Eeuwige prestatie naar de buitenwereld toe met als prijs verlies van contact met jezelf en uiteindelijk ook je omgeving.

Jij met je bang?! Ik ben nieuwsgierig!

Net als Pippi Langkous ben je meestal niet bang maar is het juist je durf die je stuurt om nieuwe stappen te zetten. Focus op waar je naar toe wilt is een kwaliteit van je en zorgt er voor dat je beslissingen durft te nemen. Zoals een boogschutter zijn pijl richt op het doel, zo hou jij ook je doel voor ogen. Dit maakt dat je doortastend en niet bang bent om tot actie over te gaan, in wezen ben je een geboren leider. Waar een ander bang is voor iets nieuws zijn nieuwe situaties voor jou juist een uitdaging.
Je eigen autonomie hierin is belangrijk, die is je dierbaar. En van daaruit ben je heel goed in leiding nemen en anderen veiligheid en zekerheid bieden, twee dingen die je zelf zo mist. Je eigen gemis is in die zin je kracht geworden.

Vechten of bevriezen

Sommige alleengeboren tweelingen hebben de neiging om zich terug te trekken als het spannend wordt. De Pippi’s en James Bond’s (veel vaker zijn dit de twee-eiige alleengeboren tweelingen, waarbij de ander een jongetje was) trekken hun gevechtstuniek aan. Figuurlijk wordt er een pantser aangetrokken, vooral om het hart te beschermen om zich maar niet te laten raken. Zo krijg je een uitstraling dat je sterk en onkwetsbaar bent en de hele wereld aankunt, zonder hulp. Deze schijnbare onkwetsbaarheid zie je terug in je houding; kin op, borst vooruit, ademhaling hoog in de borst. Je pompt jezelf als het ware naar boven toe op. Sommige mensen zullen het arrogantie noemen.

Strijdend ten onder

In plaats van je eigen koning of koningin te zijn ben je een krijger die in alles een strijd ziet en er ook nog eens alles aan doet om die strijd te winnen. Echter, een strijd tegen jezelf zul je nooit winnen. Je bent dan immers altijd de verliezer.

Een rots in de branding, niet omver te krijgen, dat straal je uit. In wezen zit er onder dit masker een heel klein eenzaam bang gekwetst jongetje of meisje die van binnen schreeuwt om steun, figuurlijk én letterlijk graag. Zoals Pippi die zo graag net als Tommie en Anika een vader en moeder had willen hebben. Maar dit toegeven…. Geen denken aan! En stel je eens voor dat James Bond zou zeggen dat hij een klus niet aankan?! Dat zou een ware nederlaag zijn. Kin op, borst vooruit en gaan!

Jouw besluit

Toen jouw tweelinghelft je verliet in de buik heb je een duidelijke beslissing genomen. “Ik kan alles al en alles wat ik kan moet ik alleen doen.” En dat alles al kunnen, dat mag je in dit geval ook heel letterlijk nemen. Nog voor dat je iets hebt geleerd zou je het al moeten kunnen, fouten maken en falen kunnen fatale gevolgen hebben, zo denk je. Zeker als je nog kind bent en alles in het leven aan het ontdekken bent. Oefenen is voor losers.
Natuurlijk zit er een heel ander gevoel onder deze overtuiging. Eigenlijk ben je doodsbang om gekrenkt te worden als je op wat voor manier dan ook laat merken iets moeilijk te vinden of zelfs niet te kunnen. Om je niet te laten vernederen heb je een hoge intelligentie en dito sensitiviteit ontwikkeld om snel te kunnen denken en reageren (en iets eventueel écht in één keer te kunnen). Op die manier laat je niks aan het toeval over.
Niets ontgaat je en eigenlijk word je hier zó moe van en zou je het zó graag anders willen. Maar ja, wie neemt dan het heft in handen en, gaat het dan wel goed?

Afscheid nemen

Om een stap te kunnen zetten naar je eigen zachtheid is het nodig afscheid te nemen van jouw overtuigingen. Het denken in polariteiten mag je loslaten. Je mag gaan zien dat er geen moed kan zijn zonder angst. Maar ook dat leven en dood en macht en onmacht niet zonder elkaar kunnen. Het is niet alleen maar macht of alleen maar onmacht, beiden hebben elkaar nodig zoals de dag en de nacht niet zonder elkaar kunnen. Enne, hulp vragen is echt geen schande.

De kracht van je hart

Ik heb zelf (maar ook cliënten) mogen ontdekken en ervaren hoe waardevol en krachtig de toepassing van de hartcoherentie is om jezelf te helen. Als je je lichaam voor het gemak opdeelt in stukjes dan heb je je hoofd (denken) en daar tegenover je buik (gevoel). Deze twee kun je met elkaar in verbinding brengen via je hart.

Via deze methode kun je mild en zonder druk de verbindende kracht van je hart terugwinnen, in je eigen tempo. En ja meneer of mevrouw ongeduld 😉  dat vergt oefening en kan even duren.
Er is veel moed voor nodig om de Pippi Langkous of James Bond ladder af te dalen. Dat weet je zelf heel goed. En ondanks je eventuele haast raad ik je aan jezelf hier de tijd voor te geven. Je hoeft het niet in één keer te beheersen.
Krijg je hulp van een coach of therapeut dan is het cruciaal dat hij of zij jou je eigen tempo laat aangeven. Jij bepaalt, jij bent de baas en neemt het initiatief of het tijd is om de grond onder jouw ladder te raken.

© Aranka Reeuwijk

ps. Niet alleen maar alleengeboren tweelingen ontwikkelen deze afweermechanismen om zich staande te houden. Er zijn genoeg andere situaties in iemands leven waardoor die zich terugtrekt en zich niet meer laat raken. Vaak zijn het (één van) de ouders die er niet voor je was/waren.

Facebooktwitterlinkedin

ZACHT EN LIEFDEVOL

Wees zacht en liefdevol voor jezelf

Een diep verlangen naar een soulmate of maatje van de andere sekse. Verslaafd aan liefde en tegelijk doet liefde veel pijn. Eigen (seksuele) verlangens voor een partner zorgen voor verwarring met het verlangen naar de niet geboren tweelinghelft, dit kan voor problemen in relaties zorgen. Het accepteren van de eigen genetische imprint is vaak moeilijk: Een vrouw mag een vrouw wezen, een man mag man wezen.
Zomaar weer een paar punten die kenmerkend zijn voor alleengeboren tweelingen die een tweelinghelft van het andere geslacht hebben verloren.
Githana kwam ‘via Keulen en Aken’ op de plek waar we hadden afgesproken. Het was een letterlijke lange reis voordat ze aankwam op de plek waar ze wezen moest. Maar misschien juist daarom werd het een mooi gesprek. 

Nieuwsgierigheid naar antwoorden

Ze wist het haar hele leven al, Githana. Niet dat ze van een tweeling was maar dat ze iets miste in haar leven. Maar ja, wat dan?! Jarenlang is ze op zoek geweest en heeft een weg afgelegd via waarzeggers, handlezers en spiritualiteit op zoek naar antwoorden. Ooit was er een therapeut die heel stellig was in haar uitspraak. “Je bent het vierde kind, niet het derde.” Ze kon dit niet plaatsen en begreep het ook niet. Op dat moment kwam het idee van een tweeling niet in haar op.
Nieuwsgierigheid is haar drijfveer geweest. Op zoek naar de oorzaak van haar gevoel.

De trigger

Zo’n twee, drie jaar geleden ontmoette ze een bijzondere man waardoor ze aan haar persoonlijke en spirituele ontwikkeling is gaan werken. In diezelfde tijd is ze ook met de MIR methode gaan werken. En hierdoor kwam veel naar boven, alleen, ze kon het niet plaatsen. Op een goed moment is ze gaan floaten (floaten is gewichtloos drijven op een laag zeer zout water), en daar is toen iets gebeurd, dat was een duidelijke trigger. Via google heeft ze mijn site gevonden en wat ze daar las kwam erg binnen. Eindelijk begreep ze het!

Dat gevoel van iemand te missen!

Dat gevoel van gemis, dat was intens herkenbaar. Ook het niks afmaken, perfectionistisch en tegelijk slordig zijn, op zoek naar een soulmate, als laatste weg gaan op feestjes dat kwam haar allemaal erg bekend voor. Maar vooral dat gemis, die kwam binnen.

Schrijven gaf inzicht

Vanaf dat moment is Githana heel veel gaan schrijven en de opdrachten uit mijn boek gaan maken. Hierdoor kwam er veel naar boven uit haar leven wat ze eigenlijk vergeten was. Zo is er een voorval geweest toen ze 20 werd. Groot feest, waarna ze aan het eind het gevoel had of ze in een diep zwart gat viel. Totaal overstuur. Toen snapte ze het niet, nu achteraf kan ze het plaatsen.
Afscheid nemen is en blijft ‘een dingetje’, loslaten van personen is erg moeilijk voor haar. Als iemand vertrekt dan raakt dat haar in haar ziel, zelfs bij vakantie gaan van anderen. Bang dat ze niet terug komen, maar vooral het afscheid nemen zelf kost moeite.  Nu doet ze haar best om dit een plekje te geven.
Het geeft eigenlijk wel rust dat ze nu weet dat er ooit een tweelingbroer is geweest, maar op dit moment komt ze even niet verder.
Wel voelt het al lichter dan dat het ooit is geweest, maar het loslaten is moeilijk. Dit zal zeker ook komen door haar ongeduld zegt ze zelf. Ze wil graag dat het NU gebeurt… Maar ja, zo werkt het vaak niet 😉 .

Geef het een plek en wees dankbaar dat je een engel bij je hebt

“Je hebt gewoon een extra beschermingengel en wordt in de juiste richting gestuurd,” zegt Githana. “Wees daar dankbaar voor. Zelf mediteer ik veel en leg op die manier contact. En leer te luisteren! Je hoeft het niet alleen te doen.”
Zo af en toe krijgt ze tekens op haar pad, als ze dit nodig heeft. Vaak is dit een wit veertje voor haar voeten. “Hij is er gewoon altijd bij.”

Hou vooral heel veel van jezelf

“Ik dacht van mijzelf te houden maar dat bleek toch niet zo te zijn. Wees positief en voel de liefde voor jezelf. Maar ook, niet zo hard en streng zijn tegen jezelf want dan ben je teleurgesteld als iets niet gaat zoals het moet gaan.
In het verleden ben ik vaak boos op mijzelf geweest als ik iets stoms had gedaan. Hier kon ik dagen verdrietig en teleurgesteld door zijn. Alles moest altijd perfect zijn, ik mocht geen fouten maken. En daar ging het fout. Dan ging ik het te goed doen en ging het juist fout.”

Githana merkt dat ze steeds makkelijker met de flow mee gaat, stabieler is en met kleine stapjes vooruit gaat.

Wil je het hele interview beluisteren kijk dan via onderstaande link.

© Aranka Reeuwijk

 

Facebooktwitterlinkedin

ALS JE DE WEG GAAT, KOMT DE OPLOSSING

Als man je leven starten met een broertje en dan alleen verder moeten

Verspilling van de eigen talenten. Een groot ‘survivor guilt’ gevoel naar anderen. Moeite met accepteren van wie ze zijn en verantwoording nemen voor hun eigen leven. Graag het onmogelijke doen waardoor heling lastig is. Emoties goed onder controle houden of volledig wegdrukken. En  eeuwig op zoek naar een soulmate. Een aantal kenmerkende eigenschappen voor een alleengeboren twee-eiige tweeling bij wie de ander van hetzelfde geslacht was.
Het was een zonnige, maar uiterst winderige dag, toen ik met Jan sprak over zijn verlies en hoe zijn zoektocht naar zichzelf is geweest, met alles wat zich daar bij aandiende. 

Een heel leven op zoek geweest

Jan vertelt mij in dit gesprek dat hij eigenlijk zijn hele leven een leegte heeft gevoelt. Deze leegte was de aanleiding voor een lange zoektocht, in eerste instantie naar het kind in zichzelf.
Diverse boeken heeft hij gelezen, op zoek naar antwoorden op zijn vragen, en uiteindelijk lezend in het boek ‘Drama in de moederschoot’ las hij van alles wat hij herkende.  Deze herkenning was voor hem al bijna voldoende want zodra hij het antwoord op zijn eeuwige vraag gevonden had was het goed. Het klopte allemaal ineens en dat gaf zowel herkenning als erkenning.  Mijn boek, Ik wou dat ik twee hondjes was,  was ook herkenbaar maar daarnaast hoopte hij in dit boek handvatten te vinden om verder met dit verlies om te kunnen gaan.  Om niet meer in die valkuil te vallen die leegte op te willen vullen.  Oefeningen uit mijn boek heeft hij keer op keer gedaan tot het goed voelde.
Uiteindelijk is hij verder op zoek gegaan en heeft hij veel gehad aan het boek van Althea Hayton. (Haar boek is heel geschikt voor mensen die rationeel willen begrijpen.)

Wat is de impact geweest?

Een innerlijke pijn en een gevoel van een diepe schreeuw van binnen, maar vooral door wat hij in z’n leven deed op dat moment, kwam er een soort rouwproces op gang. Door het boek van Althea werd hem duidelijk dat hij, dat wat in de baarmoeder is gebeurd, in zijn leven keer op keer op andere manieren trachtte te herhalen.*
Voor Jan zelf werd dit vooral duidelijk in het werk wat hij heeft gedaan; altijd zorgen voor anderen. Maar nu is hij op een punt gekomen dat hij hier mee wil stoppen. Zorgen voor anderen was een vervanging van het zorgen voor z’n tweeling broertje. Door minder te zorgen voor anderen zet hij zichzelf steeds meer op de eerste plek. Ook al levert dat af en toe nog een schuldgevoel op van ‘ik leef wel en jij niet’.

Na elke stap wordt het alleen maar beter

Zijn hele leven lang heeft hij de valkuil gekend om de innerlijke leegte op te vullen middels zekerheid van werk. Maar hij is er nu wel achter gekomen dat dit vooral energie kost in plaats van geeft. Dat is niet de oplossing.

Daarnaast kan hij nu, terugkijkend op zijn leven, zien dat hij verslavingsgevoelig is. Op de momenten dat hij steeds dieper terug viel probeerde hij het innerlijke gat te vullen middels drank en roken. Hij kon zich hier helemaal in verliezen maar dit roken en drinken heeft hij, met dank aan een bijzondere ervaring, van de ene op de andere dag opgegeven.

“Blijf bij jezelf en kijk naar jezelf. Wordt je bewust van wat je doet en dat dit niet altijd de oplossing is. Maar als je de weg gaat, dan komt de oplossing. Terug kun je niet en dat lukt ook niet. Wees niet bang want na elke stap wordt het alleen maar beter. Je wordt steeds minder onzeker en bang om die volgende stap te zetten.” aldus Jan.

Beluister het hele interview via onderstaand filmpje. Zoals ik in het begin al noemde was het een winderige dag. Delen van het interview zijn daarom ondertiteld. Deze ondertiteling kun je zelf activeren via instellingen (het wieltje re onder > Nederlandse ondertiteling aan).

©Aranka Reeuwijk

Zij beschrijft in het boek ‘A healing path for wombtwin survivors’ dat je als alleengeboren tweeling vaak je hele leven bezig bent om ‘the dream of the womb’ angstvallig in stand te houden. Zelf heb ik dit proces uitgelegd in het verhaal ‘Een verschrikkelijk ongeluk’ dat is opgenomen in het boek Alleen en toch samen.

Facebooktwitterlinkedin

THE WOUNDED HEALER

Wat als je je leven bent gestart als meerling?

Een diep gewond gevoel van binnen. Heling vinden voor jezelf door het juist aan anderen te geven waardoor ‘the wounded healer’ ontstaat. Er alles aan doen om groepen bij elkaar te houden en het vreselijk vinden als er subgroepjes ontstaan of mensen er buiten vallen. En als laatste, de neiging hebben om veel te veel te doen.
Zomaar een paar punten die kenmerkend zijn voor een alleengeboren meerling.

Het was een prachtige zonnige dag toen ik samen met Yolanda tegen een hele mooie oude plataan ging zitten om een gesprek met haar te voeren over het verlies van haar meerlingzusje en -broertje. Hoe bijzonder is het om vanuit je diepste wezen te ‘weten’ dat je bent gestart met z’n drietjes. 

Het was via een berichtje op facebook van mij dat Yolanda eind 2013 ineens ontdekte dat ze vrijwel alle kenmerken herkende die horen bij een alleengeboren tweeling. Zich anders dan anderen voelen en zich buiten gesloten voelen waren de meest herkenbare punten voor haar op dat moment.
Hierna is ze ‘aan het werk gegaan’ om te onderzoeken hoe het verlies bij haar mogelijk is gegaan. Hoe een simpele oefening een antwoord kon geven waarbij het zelfs gevoelsmatig duidelijk werd dat er sprake was geweest van een drieling en wanneer de anderen zijn overleden. Ons lichaam is zo wijs!

En dan weet je dit ineens

Deze her-ontdekking was voor Yolanda ontzettend fijn omdat ze nu bepaalde gevoelens een plek kon geven. Dat was een geweldige eerste stap. Hierna is ze er nog meer over gaan lezen en luisteren. Meedoen aan een opstelling na een lezing gaf haar een bijzondere ervaring. Gevraagd worden in een opstelling van iemand anders als overleden tweelinghelft en zodoende mogen ervaren wat onvoorwaardelijke liefde werkelijk is. Een ervaring die ze niet snel zal vergeten.

Wat heeft het haar opgeleverd?

De ontdekking dat ze ooit met z’n drieën zijn gestart heeft Yolanda eigenlijk veel positiefs opgeleverd. Als kind heeft ze op een goed moment haar gevoel uitgeschakeld.  Of beter gezegd, eigenlijk de verbinding met haar broer en zus geblokkeerd waardoor ze haar lijntje naar zichzelf ook verloor. Juist door het hervinden van het feit dat ze niet altijd alleen is geweest heeft ze zichzelf weer terug gevonden.

Zelf geeft ze aan dat de rouw om hun verlies niet heel groot is geweest. Het is heel duidelijk voor haar dat het was afgesproken om alleen geboren te worden. Het feit dat zij niet zijn geboren is niet iets om verdrietig om te zijn. Ook al is het gevoel van gemis er soms best.
Maar juist de periode dat ze haar meerlingbroer en -zus niet heeft willen zien en horen, dáár heeft ze om gerouwd.  Een jarenlange verloochening van hun en uiteindelijk ook zichzelf.

Van alleengeboren meerlingen is bekend dat ze de neiging hebben veel te veel te doen. Maar Yolanda heeft juist lange tijd heel weinig gedaan om bij zichzelf te kunnen blijven. Ze herkent deze valkuil echter wel. Eenmaal aan de slag gaand heeft ze de neiging te veel te doen.
Daarnaast is ze hoogsensitief. Een kwaliteit die past bij alleengeboren meerlingen en die Yolanda een groot deel van haar leven niet heeft willen erkennen. Nu ze meer in haar eigen kracht komt ervaart ze dat haar sensitiviteit zich ook weer ontvouwt.

Meer tijd voor jezelf nemen om beter te kunnen voelen

“Ga wandelen”, zegt Yolanda. “Voor mij werkt het helend om veel naar buiten te gaan en contact met de natuur maken. Daarnaast helpt het mij om niet alleen maar bezig te zijn met de ander maar meer met mijzelf.”

Nieuwsgierig geworden? Beluister dan het hele interview.

© Aranka Reeuwijk

 

Facebooktwitterlinkedin

JUIST DOOR DE DONKERE KANT ZIE JE OOK HET LICHT

Hoe is het om een alleengeboren één-eiige tweeling te zijn?

“Juist door de donkere kant zie je ook het licht weer beter.”

Eenzaamheid, het gevoel een deel van zichzelf te missen en maar voor de helft te leven, praten tegen een onzichtbaar vriendinnetje en moeite hebben met het aangaan van relaties. Zo maar vier punten die kenmerkend zijn voor een alleengeboren één-eiige tweeling. 
Op een maandagochtend praatte ik met Klasina over haar persoonlijke verlies. Hoe het voor haar is geweest om erachter te komen dat ze ooit een tweelingzusje heeft gehad en hoe dit verlies haar leven heeft bepaald en haar heeft gevormd tot wie ze nu is geworden.

Via een familieopstelling kwam Klasina er een aantal jaren geleden achter dat ze een tweelingzusje heeft gehad. Het gevoel klopte; er mocht een kindje in de kinderrij bij geplaatst worden en zij voelde meteen “dit hoort bij mij”. Zo sterk zelfs dat het direct als een deel van haarzelf voelde. Een deel wat zij haar hele leven al had gemist en een gespleten gevoel had gegeven. Maar ook had gezorgd voor een heel leven eenzaam voelen.

Na deze familieopstelling is ze gaan zoeken op internet en gaan lezen over alleengeboren tweelingen en vielen er heel wat kwartjes op z’n plek. Vele kenmerken die horen bij een alleengeboren tweeling herkende ze en tegelijk wees ze het toentertijd rationeel af. “Dit kan niet, dit is echt onzin..” En terwijl ze deze gedachten had reageerde haar lichaam en liet haar weten dat het absoluut geen onzin was.

Samen, maar dan anders

Klasina heeft gedurende haar leven vaak het gevoel gehad niet thuis te horen op aarde en voelde zich soms gek en anders dan anderen. Lezen over alleengeboren tweelingen en in contact komen met andere alleengeboren tweelingen heeft haar mening veranderd en haar doen inzien dat heel veel gevoelens verklaarbaar zijn vanuit dit prenatale verlies en helemaal niet gek zijn.
Het verlangen om terug te keren naar haar zusje is groot geweest. Zo groot zelfs dat ze het leven op een goed moment niet meer zo zag zitten. Samen begonnen aan deze levensreis en gehoopt het samen te gaan doen stond ze er zomaar alleen voor op aarde. Het inzicht dat ‘samen’ ook op een andere manier kan, kwam op een goed moment en heeft haar manier van hoe ze nu in het leven staat veranderd.

Je hoeft het niet alleen te doen

Het besef dat je als alleengeboren tweeling het niet alleen hoeft te doen was een eyeopener. Klasina heeft veel getekend en geschreven tijdens haar verwerkingsproces om alles op een rijtje te zetten en zichzelf weer uit die diepe put omhoog te worstelen. Durven kijken naar zichzelf, haar partner vragen om te spiegelen en ook om feedback te geven. Maar ook het delen van haar dagboekverhalen met haar partner hebben Klasina geholpen tijdens dit proces. Om samen het gesprek aan te kunnen gaan en zelf stappen te zetten.

Ga het aan!

Klasina heeft haar hele proces middels een sprookje en bijpassende eigen tekeningen vorm gegeven. Een boekje dat midden 2017 uit zal komen en zeker voor mensen die zelf een één-eiige tweeling zijn geweest een aanrader is en heel herkenbaar zal zijn.
“Ga opstellingen doen”, zegt ze. “Ga door de pijn en het verdriet heen. Maar vooral ook, erken je gevoel en ga het aan!”

Of zoals ik zelf eens ergens las. Je kunt blijven worstelen halverwege de put, maar het risico is dan groot dat je verdrinkt. Als je je laat zakken tot de bodem dan kun je je daar uiteindelijk weer afzetten om naar boven terug te keren.

Nieuwsgierig geworden? Beluister dan het hele interview.

©Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

ALLEENGEBOREN TWEELING NIET ALTIJD ALLEEN GEBOREN

Een alleengeboren tweeling is niet altijd alleen geboren

Dat gezegd hebbende kan ik het in onderstaand filmpje nuanceren en uitleggen. De laatste tijd zie ik berichtjes of filmpjes van mensen langskomen waarin ze zeggen dat alleengeboren tweelingen altijd alleen worden geboren, maar dat is niet waar.
Hoe het precies zit leg ik in dit filmpje uit. Zoals het bij zoveel dingen in het leven is, is zo is het ook bij alleengeboren tweelingen. Tenslotte zijn er ook meerdere tinten grijs 😉 . Een naam of omschrijving is niet altijd dekkend omdat dit om de doodeenvoudige reden niet mogelijk is. Zo wordt een alleengeboren tweeling in het Engels ook wel aangeduid met de term Vanishing twin syndrome, terwijl niet iedere twin ook daadwerkelijk ‘vanished’.

Tweeling soms van oorsprong een drieling

Een tweeling kan van oorsprong een drieling zijn geweest.  Hoe is het om als twee-eiige tweeling geboren te worden en je eeneiige broer of zus te missen? En hoe zit het eigenlijk met IVF?
Na het kijken van dit filmpje begrijp je hopelijk hoe veel variaties er mogelijk zijn en hoe gecompliceerd het soms is.

Wil je weten welke kenmerken er bij een alleegeboren tweeling horen? Kijk dan eens op deze pagina.

©Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

DE DOOD VAN JE HUISDIER

De dood van je huisdier

Voor sommige mensen zal het wellicht vreemd of zelfs onvoorstelbaar zijn. Dat iemand ontroostbaar en totaal van de kaart is als zijn of haar huisdier overlijdt. Maar een huisdier moeten missen als gevolg van de dood is voor heel wat mensen een groot verlies. Helemaal als ze hun tweelinghelft al voor hun geboorte hebben verloren. Ongeacht of ze hiervan op de hoogte zijn of niet. Ben je heel vroeg in je jeugd, of zelfs al voor je geboorte, geconfronteerd met de dood dan wordt het overlijden van een huisdier, over het algemeen, als zeer intens ervaren.

Vervanging

Misschien vraag je je af waardoor het komt dat het overlijden van je huisdier zo enorm bij je binnenkomt, terwijl je omgeving hier heel anders over denkt.
Vanuit de wetenschap dat je in eerste instantie met twee of meer bent geweest bij de start van je leven is het logisch te verklaren. Maar ook is het logisch om de link te leggen naar een huisdier die belangrijk voor je is. Het gemis van je tweelinghelft probeer je op verschillende manieren op te vullen. Sommige mensen doen dit door middel van materie; die kopen van alles, verzamelen de gekste dingen of kunnen niks wegdoen.
De plek van de overleden ander kun je ook ongemerkt op (laten) vullen door een persoon of huisdier. Het is vooral de onvoorwaardelijke liefde die je ontvangt van een dier die in de buurt komt van het gevoel dat je hebt ervaren in de baarmoeder. Of je je dit nu herinnert of niet, dat maakt niet uit. Dat gevoel zit opgeslagen in je lichaam en zoek je in alles. En als je het tegenkomt dan herken je het, hoe dan ook.

Ik had liever dat mijn partner was overleden

En zo kan een huisdier ongemerkt belangrijker voor jou worden dan voor de buitenwereld zichtbaar is. Dit dier wordt als het ware jouw tweelinghelft. Je zou bijna kunnen zeggen dat die de plek van de ander inneemt. Samen kunnen jullie lezen en schrijven en zijn onafscheidelijk en het wegvallen van dit dier slaat dan ook een enorm gat in je ziel.
Vanuit de wetenschap dat een dier deze plek makkelijk invult is het een kleine stap om te begrijpen waarom het verlies van dit huisdier zo intens binnenkomt.
Recent las ik een artikel via Blendle (voor €0,39 kun je t hele artikel lezen) uit ‘Het Parool’ over rouwen om een huisdier, waarin een uitspraak van psycholoog Nienke Endenberg mij direct triggerde. Zij wordt in dit artikel geciteerd met de volgende uitspraak:  “Ik heb eens een mevrouw in mijn praktijk gehad die zei: ik had liever dat mijn partner was overleden dan mijn hond.

Meer dan alleen maar een huisdier

Hoe bizar deze uitspraak ook mag klinken, dit is een uitspraak die een alleengeboren tweeling gezegd zou kunnen hebben. Vreemd voor een buitenstaander uiteraard, maar volledig te begrijpen vanuit het idee dat dit huisdier veel meer was dan ‘alleen maar’ Poekie de poes of Wodan de hond. Dit dier, wat er altijd was voor zijn of haar baasje, onvoorwaardelijk, die vulde een hele belangrijke leegte met bijbehorende pijn op. Die was als het ware zijn of haar tweelinghelft geworden.

Denk goed na

De volgende keer als iemand intens verdrietig is om het verlies van zijn of haar huisdier, bedenk dan eens dat dit dier mogelijk een hele belangrijke taak heeft vervult en niet zo maar ook vervangen kan worden door een opvolger. Een mens vervang je tenslotte ook niet binnen een week door een ander persoon als die is overleden. En zo is het voor deze mensen ook. Dit dier was heel bijzonder en het wegvallen van hem of haar laat een groot verdriet en leegte achter. Die hebben tijd nodig om te helen.

Ik heb dit zelf ook gehad met één van mijn katten (ik heb er vijf gehad in mijn leven). Maar deze ene, die was speciaal. Hoe dat komt, ik weet het niet precies. Hij was eigenzinnig, kon uiterst humeurig en beledigd zijn als ik te lang weg was geweest. Maar ook voelde hij mij in alles aan en was zeer gevoelig. Als ik thuis was, was hij meestal aan mijn zijde te vinden. Na zeventien jaar lief en leed te hebben gedeeld is hij op mijn schoot overleden. En ook al is hij al heel wat jaren niet meer bij me, soms kan ik hem zomaar ineens missen. Een opvolger is er nog niet gekomen. Soms, heel soms, kriebelt het wel maar ik wil het een eventuele opvolger niet aandoen dat hij vergeleken gaat worden.

©Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

VOLG JE HART

Volg je hart

Jarenlang is dit mijn motto geweest en was het ook zelfs mijn twitter en whatsapp naam. Komende vanuit de hartcoherentie was dat natuurlijk niet zo’n hele gekke keuze. Maar zoals dat gaat, bij mij althans, op een goed moment is het tijd om keuzes te maken, een boek te sluiten en een ander open te slaan. In mijn geval het boek van de ‘alleengeboren tweelingen’.

Nu ben ik het van mijzelf gewend dat ik nogal eens twee dingen tegelijk doe. Ik denk altijd weer dat ik dat wel kan. Alleen de vraag is of dat inderdaad mogelijk is en of dat nu wel zo verstandig is. Om je alvast uit de droom te helpen; nee, dat is niet mogelijk en helemaal niet verstandig (beiden zullen dan maar voor de helft aandacht krijgen). Twee stippen op de horizon werkt niet. Dat mocht ik zelf recent maar weer eens aan den lijve ondervinden.

Keuzes maken

Soms lukt het niet, keuzes maken. Dan vind ik twee dingen tegelijk leuk en zet me voor alle twee in en dénk dan dat IK dat best wel kan. Zo ook dit keer.
Een oude hobby van mijzelf en partner werd en wordt steeds serieuzer waarbij het meer nog mijn man is bij wie dit verder gaat dan alleen maar leuk. Diep van binnen zou hij er iedere dag, betaald, mee bezig willen zijn.
En ik, ik vind het leuk en ga er in mee, geloof er ook in. Ik steun en help waar nodig (want helpen kan ik goed) met als gevolg dat ik bijna vergeet wat nu werkelijk mijn eigen keuze is waarin ik helemaal mijn hart kan volgen. Met als gevolg dat mijn eigen bedrijf op een goed moment bijna stilstond.

Ten koste van mijzelf

Ik schreef er al eens eerder een blog over, helpen ten koste van jezelf want dat kunnen alleengeboren tweelingen zo goed. De ander helpen door er desnoods helemaal in op te gaan en zichzelf weg te cijferen en op te offeren. De ander vraagt daar helemaal niet om, dat doe je gewoon. Het is een soort tweede natuur.
En zonder dat je er erg in hebt loop je er helemaal op leeg. Je hebt ongemerkt een energie-lek waardoor je moe wordt en maar niet snapt waardoor dit komt. Want laten we eerlijk zijn, het helpen daar beleef je plezier aan. En in mijn geval vind ik datgene waar hij mee bezig is ook heel erg leuk en heb ik hele goede ideeën (vind ik zelf) en help er graag aan mee om het succesvol te laten worden.

Maar…….

Terwijl ik mij zo had gestort op ‘zijn’ project had ik ongemerkt mijzelf vergeten plus dat waar ik zo warm voor loop; alleengeboren tweelingen. Mijn levensmissie zeg maar.
Het waren een aantal dingetjes die mij m’n ogen opende zodat ik begreep wat er gaande was.
De moeheid nam toe en ik had steeds minder zin en plezier in dagelijkse zaken. En ik kon mijn vinger er niet opleggen waar dat nu door kwam. Het universum gaf mij hint na hint in de hoop dat ik ze doorhad. Tevergeefs. Pas achteraf kon ik het zien en vielen ze op hun plek.
Een vriendin appte mij op een goed moment met de vraag hoe het nu echt met mij ging in alle drukte. Ze voelde me niet meer in alles wat ik deelde op social media, zo schreef ze. Dat zette mij aan het denken. Helemaal toen ik volledig opgeladen na een dag intensief opstellingen te hebben begeleid thuis kwam.
Ineens was het mij pijnlijk duidelijk. Ik mag, en moet, mijn eigen stip aan de horizon in de gaten houden. De stippen van anderen zijn leuk, maar niet voor mij bedoelt. Af en toe mag ik er een scheve blik op werpen maar mijn eigen stip staat pal voor me en die mag door niks of niemand bedekt worden. Een hele uitdaging.

Hoe zit dat met jou?

Ik ken enorm veel alleengeboren tweelingen die altijd maar moe zijn en met diverse lichamelijke klachten kampen. Tegelijk hebben ze in hun hoofd hele mooie (grootse) ideeën en plannen die helaas niet tot uitvoer worden gebracht. Die zijn zo mooi, dat kan bijna niet gaan lukken. Een complete boekenkast met negatieve overtuigingen kunnen ze opentrekken om dit idee maar vooral idee te laten zijn. Bang voor het succes 😉 .
En dat is zonde. Wat ik denk, ben er bijna van overtuigd zelfs, dat wanneer ze die juist wel durven aan te pakken en uit te voeren, dat zij dan in een enorme energie flow gaan komen. Best eng, als je altijd maar op halve kracht hebt geleefd om dan ineens te ervaren hoe het is om ‘alles’ aan te kunnen en er zelfs nog energie van te krijgen. Dat is even schrikken. Maar geloof me, als je er eenmaal aan bent gewend, dan voelt het heerlijk.

Dus, Volg je hart! En vind je passie.

©Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

INTIMITEIT VERSUS SEKSUALITEIT

Onvoorwaardelijke intimiteit vs seksualiteit

Laatst kwam ik op een site een stukje tekst tegen dat mij erg tegen de borst stuitte. Tweelingen zouden in de baarmoeder duidelijk erotisch getinte ervaringen hebben in het contact met elkaar, ongeacht het geslacht van beide foetussen.

De gevoelens die kinderen ervaren tijdens een intiem contact, zowel in de baarmoeder als na de geboorte, zijn naar mijn idee van een geheel andere aard. Wij als volwassenen koppelen er ideeën aan vanuit onze eigen ervaringen. Jonge kinderen zoeken onvoorwaardelijke liefde in contact met  mensen of dieren. Die hebben niks met erotiek of seksualiteit te maken (uitzonderingen daar gelaten). Pas rond de puberteit worden er seksuele gevoelens wakker en gekoppeld aan intieme contacten met andere mensen.

Intimiteit kan op vele lagen worden ervaren

Tweelingen ervaren elkaars contact in de baarmoeder als zeer intiem en onvoorwaardelijk. Je zou kunnen zeggen dat er bijna geen intiemere ervaring is in je leven dan dit gevoel. Helemaal als er sprake is van een-eiig samen zijn. Daar is niks seksueels aan (ook al komen we allemaal voort uit seksuele energie).  Het gevoel dat zij voor elkaar hebben is een gevoel dat lastig te omschrijven is maar in de buurt komt van de gevoelens die je voor je kind voelt.  Een gevoel van onvoorwaardelijke liefde.
Zeker de band tussen moeder en kind komt het dichtst in de buurt. Voor een bepaalde tijd zijn moeder en kind immers samen één geweest, letterlijk verbonden met elkaar. Vraag een moeder maar eens of ze seksuele gevoelens voor haar kind heeft.  Ze zal je raar aankijken. Een jong kind zal niet eens begrijpen wat je bedoelt als je deze vraag stelt. Die wil alleen maar heel graag tegen mama aan kruipen. Liever nog, ín haar kruipen.

Zo is het ook in het contact dat je als mens met een dier kunt hebben. Een dier houdt onvoorwaardelijk van jou en is er gewoon en kruipt graag tegen je aan en jij waarschijnlijk ook tegen hem/haar. Een hond, kat, paard of wat voor dier dan ook, vraagt zich niet af waarom jij chagrijnig of boos bent en of je alsjeblieft ‘gewoon’ kunt doen. Die is er voor je. Het is een contact dat op een bepaalde manier intiem is, maar niet zoals met een partner.

Relaties met een partner

En hier zit nu ook precies  de verwarring bij alleengeboren tweelingen op latere leeftijd. De intieme ervaring van samenzijn in de baarmoeder en daarna het intens missen van die ander zit zo diep verankerd in al hun cellen dat ze vanuit een onbewust missen op zoek blijven gaan naar dit eerste gevoel. En wat benadert dit gevoel het meest? Een intieme relatie met een partner. Echter, de alleengeboren tweeling is op zoek in deze relatie naar een nabootsing van het contact dat ze hebben ervaren in de baarmoeder. De partner is in de meeste gevallen op zoek naar heel wat anders, namelijk een seksuele intieme relatie.
En zo zullen er hoogstwaarschijnlijk na bepaalde tijd barsten ontstaan in dit contact. Verwachtingen van beide kanten stroken niet meer met elkaar (tenzij beiden een AT, dan wordt het een ander verhaal). De alleengeboren tweeling is op zoek naar intimiteit, samen één zijn en kunnen versmelten. En dat hoeft niet automatisch een seksuele versmelting in te houden.

Het feit dat er therapeuten zijn die beweren dat alleengeboren tweelingen erotische ervaringen hebben met elkaar in de baarmoeder klopt mijns inziens dus totaal niet. De ervaringen die ze hebben zijn heel intiem, versmeltend in elkaars energie en ogen misschien erotisch voor een buitenstaander. Maar de tragiek is juist dat alleengeboren tweelingen vaak schrikken op het moment dat een partner meer wil dan ‘alleen maar’ samen zijn. Hun behoeftes en verlangens hebben eerder iets kinderlijks over zich.

Op zoek naar vriendschap

Dat is dan weer de verwarring die buitenstaanders waarnemen als een alleengeboren tweeling als volwassene contact zoekt met bijvoorbeeld jonge kinderen. Deze laatste groep is puur, eerlijk en zonder opsmuk. Die zijn in vriendschappen niet op zoek naar seksualiteit, die willen ‘gewoon’ vriendschap. En dat is wat de alleengeboren tweeling ook zo graag wil. Geen poespas, gewoon vriendjes zijn. Beetje hangen tegen elkaar, beetje ‘friemelen en vlooien’ en aan elkaar zitten plukken.
Andere volwassenen leggen op deze contacten hun eigen gedachtes en gevoelens en zien het als ziekelijk en bedreigend voor de kinderen.
Hetzelfde geldt voor dieren. Die zijn ook, net als jonge kinderen, zonder oordeel en houden onvoorwaardelijk van je. Niet voor niks dat zo veel alleengeboren tweelingen graag onder dieren zijn of er zelf een aantal hebben. Ik ken er genoeg die het huis vol hebben met honden, katten, kippen en wat al niet meer.

Het is lastig je draai te vinden in deze wereld als je niet past binnen het bestaande plaatje, maar op zoek bent naar iets anders. Hoe mooi zou het zijn als we zonder oordeel naar elkaar kunnen gaan kijken?

© Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin