STOP MET DIE SCHAAMTE

Stop met de schaamte en neem het serieus

Dit is het verhaal van Anneke. Een vrouw die haar hele leven wist dat ze een tweelingzusje heeft gehad maar zich nooit heeft gerealiseerd dat dit verlies haar leven zo heeft gekleurd.
We gingen ergens beschut zitten om geen last van de opkomende wind te hebben…., dachten we. Helaas bleek achteraf het tegendeel waar te zijn.
De wind was een extreme stoorzender voor de microfoon geweest gedurende het hele gesprek. Maar juist omdat dit ook weer zo’n mooi verhaal is wil ik het toch heel graag met jullie delen. Daarom heb ik grote delen van het interview hieronder uitgeschreven. 
Als je wilt kun je het interview bekijken met de wind als altijd aanwezige factor en af en toe in de hoofdrol.

Hoe ben jij er ooit achter gekomen?

“Het was bekend. In de placenta zat een tweede kindje ingekapseld. De schatting was dat het zo’n vijf maanden heeft geleefd. Voor mijn moeder was het niet herkenbaar als een kind en daarnaast,  mijn moeder heeft het nooit gezien.”
Zelf heeft ze dus haar hele leven geweten dat ze van oorsprong een tweeling was. Thuis werd er over gesproken alsof ze ooit ziek was geweest, verder werd er geen aandacht aan geschonken. Zij zelf maar ook haar ouders hebben zich nooit gerealiseerd dat aan dit verlies ook iets vast zat. De impact heeft niemand zich ooit maar één moment gerealiseerd.

Een lege plek aan haar rechter kant

Twee jaar geleden las ze het boek ‘Drama in de moederschoot’. Geadviseerd door een therapeut. Ze was stomverbaasd toen ze het las en had geen idee dat alles waar ze al haar hele leven last van had dat dat daar vandaan kwamen.
Het meest herkenbare in dit boek waren voor haar de volgende punten.
Het altijd zoeken en niet vinden, de onrust en  een lege plek aan haar rechter kant ervaren. Niemand mocht rechts van haar lopen. Daarnaast had ze altijd een vieze smaak in haar mond waar ze niet van begreep waar die vandaan kwam. En van alles twee dingen kopen zonder het te snappen, ook dat deed ze altijd.

Op de vraag of ze ook weet of ze één of twee-eiig is geweest zegt Anneke dat ze hier ooit een opstelling op heeft gedaan. En via die opstelling leek het een-eiig te zijn geweest. Maar zeker weet ze dit niet.
Twee jaar geleden viel er veel op z’n plek nadat ze dat boek had gelezen.  Ze is toen terug gegaan naar die therapeut en heeft nogmaals een sessie gedaan. Sindsdien mogen mensen rechts van haar lopen en is die vieze smaak in haar mond verdwenen.

Vriendinnen en het gemis van haar zusje

Wat ze langzaam maar zeker begint te begrijpen is de verlatingsangst die ze haar hele leven al voelt. Dit heeft ze altijd gehad maar ze heeft nooit echt begrepen waar die vandaan kwam. Nu snapt ze de symptomen en hoe dit zit,  met name binnen relaties. Ze is vooral op zoek naar vrouwen en vriendinnen en heeft ook altijd een hartsvriendin gehad. Er zijn zelfs vriendinnen waar ze al 40 jaar mee bevriend is.
De vriendschappen lijken een gat op te vullen, het gemis van haar zusje. En omdat ze alleen maar broers heeft dacht ze dat haar gemis daar door kwam; ze had geen zusje, had die zo graag gehad en zocht dat gemis in vriendinnetjes.

Heb je wel eens het gevoel gehad maar voor de helft te leven?

“Oh ja!! Het gevoel voor de helft te leven. En tegelijk alles dubbel doen. Twee banen willen hebben, twee studies tegelijk willen doen. Tweelingen willen hebben, teleurgesteld zelfs dat ik geen tweelingen kreeg. Twee relaties wilde ik heel graag, maar dat was te ingewikkeld.”
Via de opstelling was ook naar voren gekomen dat ze ook het leven van haar zusje aan het leven was. Dat was heel vermoeiend, twee levens te moeten leven, daar is ze nu dan ook mee gestopt. Dat heeft enorm veel rust gegeven maar ook duidelijkheid.

Sinds kort is ze toe aan het begrijpen én voelen van haar verdriet. Vaak als je er achter komt dat je een alleengeboren tweeling bent, kom je in een rouwproces terecht.  Ik vroeg haar of ze het gevoel heeft dat ze haar verlies nog aan het verwerken is? “Oh ja, ik zit er nog middenin, ik was ook niet meteen aan dat rouwproces begonnen. Eerst ben ik gaan uitzoeken en wilde de dingen rationeel begrijpen.” 

Zijn er nu nog bepaalde therapieën die je doet?

Regressietherapie en ademhalingstherapie. Dat werkt echt heel bijzonder, vooral bij de ademhalingstherapie had ze niet gedacht dat dit zo zou werken.
Tijdens het gesprek word ik afgeleid door haar hondje (Gertruida) die ze bij zich heeft. Een chihuahua die duidelijk haar zusje vervangt aldus Anneke zelf. Zo voelt dat echt voor haar. Ze zijn pas twee maanden samen, ze is heel aanhankelijk en bang om verlaten te worden. “Ze heeft verlatingsangst“, aldus Anneke. Het lijkt erop alsof Gertruida (Truitje) de verlatingsangst van Anneke spiegelt. Voor nu vind ze dat heerlijk, lekker samen zijn, veel knuffelen…

Zoek elkaar en stop met die schaamte

Wat haar heel erg hielp is professionele hulp zoeken. Praten met familie is oké, haar broers hebben meteen van alles herkend toen ze het vertelde. Maar daar blijft het dan bij. Een therapeut helpt je dieper te gaan, een stap te zetten. En die kan je ook weer in contact brengen met ‘lotgenoten’. Hoe gek dat woord ook klinkt. De actieve, besloten faceboek groep is daar een bevestiging van voor haar. Herkenning in je verhaal door anderen is heel fijn.
“Zoek elkaar! Mensen die jou het best begrijpen zijn ook alleengeboren tweeling. Zo merkte ik zelf dat een verhaal van iemand anders mij bekend voor kwam. De angst om van je kleinkind te houden, dat herkende ik zelf ook zo!! (De emotie eronder, de angst om ze te verliezen.) Maar dat zeg je niet hardop, dat doe je niet. Stop met je schaamte en deel je gevoel en ontdek dat we dat allemaal hebben.”

De impact snappen van dit verlies is heel belangrijk

Op de lagere school had ze een klasgenootje die een tweeling was geweest. Haar tweelingzusje was maar een jaar oud geworden. De foto’s aan de muur daar in huis, daar was ze zo van slag van. De foto van dat zusje van maar één jaar oud en dan dit meisje, vele jaren ouder…. Ze snapte totaal niet dat ze hier zo overstuur van was. Het was fijn geweest als haar ouders het hadden begrepen, gesnapt. De impact van haar verlies hadden geweten.

Terugkijken op het leven kunnen we doen maar Anneke zegt heel direct: “Kijk vooral naar de volgende generaties, naar de kinderen van nu. Als je symptomen bij je kind of kleinkind herkent, neem het serieus!”
Vroeger gaf ze zichzelf twee namen als kind. Daar moest ze maar mee stoppen zei de omgeving. Dat is leuk als je klein bent maar als je groter bent dan past dat niet meer.  Niet meer doen! Nogmaals, neem het serieus.”

Een kind geeft zelf aan wat het nodig heeft

Als ouders zijnde mag je het erkennen en tegelijk loslaten. Dat je die ander ook zijn of haar plekje mag gunnen.
“Ja, maar ook.. Wat het kind nodig heeft geeft het zelf wel aan. Bij mij werd het weggelachen terwijl ze het wel wisten. En toch werd die link niet gelegd tussen wat ik deed en het verlies van mijn zusje.
Daarom is het zo belangrijk dat het naar buiten komt en mensen snappen wat dit verlies voor impact op je heeft.” Ook al ben je nog zo klein, het doet iets met je. Je gevoel liegt niet.

Heb je nog een tip of advies?

Een beetje lachend zegt Anneke: “Neem zo’n klein hondje als je nog in de fase zit dat je dat nodig hebt. De aanhankelijkheid is heerlijk. En ach, als je daar doorheen bent zal die aanhankelijkheid vast minder worden.”
Alleengeboren tweelingen hebben de neiging om (veel) dieren om zich heen te verzamelen. Vooral de zielige exemplaren worden met liefde opgevangen (AR).

Ondanks de ruis heb ik het interview toch bewerkt tot video zodat jij als lezer het kunt bekijken.
Streven naar perfectie en dan de dingen moeten loslaten en accepteren zoals ze zijn omdat perfectie niet is gelukt…… Ook voor mij zitten er nog genoeg uitdagingen in de alledaagse dag.

©Aranka Reeuwijk

 

 

Facebooktwitterlinkedin

BLIJF JEZELF SERIEUS NEMEN

Neem jezelf serieus in de dingen die zich aandienen

Ken je dat? De angst om teleurgesteld of gekwetst te worden. Maar ook de angst dat mensen niet meer terugkomen als ze weg zijn gegaan. Emotionele en fysieke reacties die niet lijken te kloppen bij de situatie. ‘Overtrokken’ zal een buitenstaander zeggen. En zelf snap je het eerlijk gezegd eigenlijk ook niet goed.
Herkenbare punten voor veel alleengeboren tweelingen. Zo ook voor Babs met wie ik een mooi gesprek had deze zomer onder de schaduw van een grote, oude, wijze boom. Een gesprek over haar verlies, hoe ze erachter kwam en hoe dit ongemerkt haar leven heeft gekleurd. 

Die ene bewuste documentaire

Babs weet nog heel goed wanneer ze er achter kwam dat ze van een tweeling is geweest. Augustus 2015 werd ze opgenomen in het ziekenhuis vanwege ernstige hartkloppingen. Ze moest een nachtje blijven en had gehoord dat die avond Annejet van der Zijl bij het programma ‘Zomergasten’ kwam. Ergens voelde ze dat ze moest kijken, had geen idee waarom, maar deed er alles aan om dit voor elkaar te krijgen.
Die avond, terwijl ze zat te kijken, gebeurde er niet veel zegt ze zelf, maar de volgende morgen werd ze van uit het niets verdrietig en moest heel erg huilen. Langzaam maar zeker kwamen een aantal links vanuit het verleden naar boven en begon ze dit verdriet te begrijpen.

Een droom, een workshop, een bloeding

Haar moeder had een heftige bloeding in het begin van de zwangerschap gehad. Ze dachten dat ze een miskraam had en haar moeder was dan ook behoorlijk ondersteboven. Het was net na de oorlog, een tijd waarin haar moeder al veel spanning en verdriet had meegemaakt. En dan ook nog een miskraam…
“De emoties van mijn moeder uit die tijd heb ik in mijn eigen lichaam opgeslagen denk ik. De relatie met mijn moeder was mogelijk ook hierdoor altijd een beetje lastig; we begrepen elkaar niet”, aldus Babs.
Ooit in een workshop kreeg ze een opdracht om een steen uit te zoeken en te bevoelen of er een boodschap in zat. Zelf voelde ze helemaal niks. Maar de cursusleider zag in de steen een manlijk embryo. Pas jaren later, in dat ziekenhuisbed, viel het voor haar op z’n plek.
Tijdens psychosynthese had ze eens een droom. Een droom over een huis met een kamer waar iets bijzonders op de grond lag. Pas na het zien van het interview met Annejet kon ze deze droom plaatsen. Wil je weten wat dit voor een droom was, bekijk dan het interview.

Dit heb ik eerder meegemaakt!

Het uitgaan van haar eerste vriendje weet ze nog heel goed. Dat hij haar vertelde niet meer samen verder te willen en een ander had, dat kwam binnen recht in haar hart. En meteen de gedachte ‘ik heb dit eerder meegemaakt!’. De vraag was alleen, wanneer?!
Het feit dat haar ex man op een dag vanuit het buitenland liet weten terug te komen naar Nederland, dat zette haar verdriet en besef aan dat ze zo ontzettend verlangde naar het feit dat iemand naar haar terug zou keren. Als een rode draad verdwenen mensen altijd en kwamen niet meer terug.

De oorzaak weten scheelt zó veel

Het worstelen met verdriet dat groter is dan bij de situatie lijkt te horen kent ze heel goed. Alsof je reactie tien keer vergroot is.
Een therapeut vertelde haar ooit eens dat ze een niet verwerkt trauma heeft; het verlies van haar tweelingbroertje. En juist doordat dit verlies zó vaag is, is het zo heftig. Helemaal door meerdere verliezen die ze in haar leven heeft geleden op relationeel gebied die als het ware bovenop dit eerste verlies zijn komen te liggen.
Nu ze weet wat de oorzaak is van heel veel dingen kan ze het makkelijker plaatsen en is er al veel opgelost. Alleen de lichamelijke ongemakken probeert ze nu nog aan te pakken. De hartkloppingen die ze al langere tijd heeft worden nu langzaam maar zeker minder.

Tips?

“Neem jezelf serieus in de dingen die zich aandienen. Hoe vaag het ook is, ga het aan en onderzoek het. Het was veel heftiger dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Het heeft mijn leven enorm bepaald en vormgegeven. Tegelijk heeft het me ook veel gebracht.” 
“Zie dat het iets is dat op een bepaalde manier zich kan voordoen in je leven. Iets wat je in het begin eigenlijk niet begrijpt. Maar geloof maar, het komt op het juiste moment! Onderneem actie, ga met jezelf aan de slag en zoek een goede begeleider. Alleen doen is niet verstandig. Dingen zoals dit zitten zo diep, daar heb je iemand anders bij nodig om het zichtbaar te krijgen.”

Babs heeft nog veel meer mooie dingen gezegd. In het onderstaande filmpje kun je het hele interview bekijken.

©Aranka Reeuwijk

 

Facebooktwitterlinkedin

SOMS MAG IETS OOK GEHEIM BLIJVEN

Soms mag iets ook geheim blijven

Een diep verlangen naar een soulmate of maatje, het liefst van het andere geslacht.  Eigen gevoelens richting mensen van het andere geslacht zorgen voor verwarring met het verlangen naar de niet geboren tweelinghelft, dit kan voor problemen in diverse relaties zorgen.
Zomaar weer twee punten die kenmerkend zijn voor alleengeboren tweelingen die een tweelinghelft van het andere geslacht hebben verloren. Op een snikhete dag sprak ik Annebel, onder een prachtige oude beuk. Een dag, zo warm dat mijn camera het begaf en we met kunst en vliegwerk op een andere manier moesten opnemen. 

Hoe lang weet je al dat je van een tweeling bent

Zo’n drie, vier jaar geleden kwam Annebel iets op het spoor over alleengeboren tweelingen omdat ze op zoek was naar kenmerken die horen bij een vitamine B12 tekort. Ze werd meteen getriggerd door wat ze las en was geïnteresseerd. Deed wat testjes en scoorde op heel veel dingen positief. Alles viel eigenlijk op z’n plek leek wel en gaandeweg denkt ze dat het haast wel zo moet zijn. Maar ergens zit er nog een soort twijfel, ongeloof.

Jeugdervaringen irt verlaten worden en andere kenmerken

Annebel vertelt mij dat ze via een stuitligging is geboren. Daarnaast is ze linkshandig en het gevoel van gemis is heel herkenbaar voor haar. Maar het zijn vooral jeugdervaringen die voor haar een link leggen met het verlies van een tweelingbroertje. Als kind vond ze het altijd vreselijk als haar vader wegging. Ze had enorme moeite met alleen zijn en verlaten worden.  Ze was dan ook heel blij toen haar broertje werd geboren. Vierenhalf jaar oud was ze en heel trots op hem. Daarnaast voelde ze zich heel verantwoordelijk voor haar kleine broertje.
Toen hij een half jaar was ging Annebel met haar ouders naar Engeland, toen is hij niet meegegaan. Ze vond dit vreselijk. En dat ze hem zo maar afgaven aan ‘vreemden’!
Vaak fantaseerde ze dat ze een grote broer had en gelukkig had ze in die tijd een buurjongen die af en toe fungeerde als broer.
Eens zag ze een fototentoonstelling over tweelingen en die boeide haar vreselijk, toen wist ze nog niet van het bestaan van alleengeboren tweelingen. Daarnaast hebben symmetrie, gezichten en spiegelingen haar altijd al veel gedaan.

Het idee dat er een wereld onder ons is

Een soort spiegelwereld, daar fantaseerde ik wel eens over. Het idee dat er onder onze wereld een andere wereld is. Vroeger was dat een scene in een sprookje dat mij heel erg boeide. Net zoals Mozes in het bieze mandje, dat vond ik prachtig, maar ook het verhaal ‘Broertje en zusje’… Gevoelsmatig zeg ik dat het een broertje is geweest.
Zelf heeft ze één kind, een zoon. Het duurde lang voor ze een kind wilde waarna het heel lang duurde voor ze een kind kreeg. Een helderziende had haar al gezegd dat er iets in de weg zat, daarom lukte het niet goed om kinderen te krijgen. “Er staat iemand voor je”, zei deze persoon. Geen idee wat die bedoelde. Nu kan ze zich voorstellen wat hij toen zag.
Tijdens de zwangerschap voelde ze zich heerlijk, ‘compleet’. Na de geboorte werd haar zoontje in de couveuse van haar weggereden. Dat moment herinnert ze zich nog goed.  Ze heeft zich nog nooit zó beroofd gevoeld.

Begrip en inzicht

Dat ik erachter ben gekomen dat ik een tweelingbroer heb gehad heeft voor mij voor begrip en inzicht gezorgd. Dingen vielen op z’n plek. Voorheen snapte ik vaak niet waar bepaalde gevoelens vandaan kwamen. Het voelt soms als een oplossing voor problemen die ik heb.”

Hulp gezocht bij therapeuten?

Op een goed moment is ze, eerder vanuit nieuwsgierigheid dan vanuit noodzaak, bij een therapeut geweest waar ze haar eigen geboorte, middels een regressie, heeft over gedaan. Dat hielp haar om het verlies serieus te nemen.
Annebel heeft ook familieopstellingen gedaan en die zijn voor haar heel helder qua informatie. Die zorgen ervoor dat ze dingen beter begrijpt.

Haar hoofd en hart zitten nog niet helemaal op één lijn. “Mijn inbeeldingskracht is heel groot maar tegelijk wil ik de dingen wel rationeel begrijpen. Aantoonbare bewijzen zouden zo mooi zijn maar die zullen er niet komen.”
In 2006 liep zij een heftige hersenschudding op waardoor ze een tijdje bij een psycholoog is geweest. Tijdens een sessie zag ze in een visualisatie een soort kolkend donker water waar iets in bewoog. De psycholoog dacht toen aan een mogelijke miskraam van haar moeder vóór Annebel’s geboorte. In de loop der jaren is dit beeld regelmatig teruggekomen en is ze het in relatie gaan brengen met het verlies van haar tweelingbroer. De angst voor donker water en kolken is er nog steeds.

Nog adviezen?

Familieopstellingen heb ik heel veel aan gehad. Ook de opstellingen van anderen zien heeft mij veel geholpen. Ik laat het rustig in mijzelf naar boven komen om te kijken wat ik hier mee in verband kan brengen. Ik heb gemerkt dat dingen op z’n plaats kunnen vallen na een opstelling en dat geeft helderheid en rust. Sprookjesboeken kunnen heel helend zijn, vooral de boeken die je als kind al raakte. Mogelijk valt dan het kwartje voor jezelf.
Maar ook dingen die je graag deed. Zo keek ik vroeger altijd veel in de spiegel en snapte niet goed hoe dat zat; dat ik dan mijzelf zag, hoe dat kon. Dat intrigeerde me enorm.”

Het is moeilijk iets te geloven en voor waar aan te nemen wat je niet zeker weet. Maar van de andere kant is het goed om dingen onder ogen te zien, vertelt ze mij. Dat heeft ze vooral geleerd tijdens haar laatste familieopstelling. De representant die stond voor haar broer die duidelijk zei “zie me nou eens“.

“Ik ben mijn hele leven geïntrigeerd geweest door onbereikbaarheid. Ik was gefascineerd door de afstand, de kloof, maar wilde die tegelijkertijd oplossen, er bij kunnen komen. Tegenwoordig vraag ik me af, mag iets soms niet gewoon geheim blijven? Ik heb niet meer zo de behoefte om alles te weten.”

In het onderstaande filmpje kun je het interview met Annebel en mij bekijken.

© Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

THE DANISH GIRL

The Danish Girl, het leven van Lily Elbe

Lily zat al die tijd al in hem verborgen, maar had tot nu toe niet de kans gekregen zich te laten zien. Het was Gerda, Einar’s eigen vrouw, die Lily wakker maakte. Niet wetende wat de consequenties hier van zouden zijn.
The Danish Girl is een prachtige film gebaseerd op het leven van Lily Elbe, voorheen Einar Wagener, en Gerda Wagener die leefde in Kopenhagen in de vroege jaren ’20. Een verhaal over de eerste transgender die bekend is in de geschiedenis.

Krankzinnig

Hoe is het om je van binnen vrouw te voelen terwijl je uiterlijk een mannenlichaam hebt? Om te horen te  krijgen van artsen dat je krankzinnig bent, leidt aan persoonsverwarring, waarschijnlijk homoseksueel bent, of zelfs schizofreen. Daarnaast beschuldigd wordt van waanideeën en pervers gedrag? Zeker in die tijd (jaren twintig begin vorige eeuw) zal het zeker niet gemakkelijk zijn geweest om voor dit soort gevoelens uit te komen.

Spiegelingen

De makers van deze film hebben ontzettend goed hun best gedaan om die tweestrijd, die gespletenheid die Einar waarschijnlijk voelde, gedurende de hele film in beeld te brengen. Misschien dat niet iedere kijker het opvalt maar de film begint al met spiegelingen in het water, een donkere, melancholische sfeer en een obsessie van Einar voor een moeras om dat perfect weer te geven op het doek. Zelf zegt hij tegen zijn vrouw op een goed moment: ‘Ik verdwijn niet in het moeras, het moeras zit in mij.’
De spiegelingen zetten zich voort in ramen, in water en spiegels. Soms is alleen het spiegelbeeld zichtbaar, dan weer de persoon zelf plus reflectie.

Een bijzonder mooi gefilmde scene is als hij in Parijs naar een peepshow gaat en je de reflectie van de danseres in zijn ruit ziet terwijl hijzelf ook zichtbaar is. De kijker wordt meegenomen in haar bewegingen terwijl je in de reflectie Einar ziet die haar bewegingen nadoet. Dan weer gefilmd uit zijn standpunt, dan weer vanuit haar standpunt. De wisseling tussen man-vrouw. Prachtig. En tegelijk heel verdrietig.

En symmetrie

Daarnaast lijkt de regisseur wel een fascinatie te hebben voor symmetrieën. De minimalistische inrichting van hun huis geeft prachtige doorkijkjes en symmetrische beelden. Maar ook een klassieke woonwijk voor die tijd die perfect vanuit het midden van de straat is gefilmd en zo links rechts hetzelfde is. Er lijkt bewust gekozen te zijn voor inrichtingen waarbij de ruimtes in balans zijn. Het zorgt op een bepaalde manier voor rust binnen de hele film maar voor mij gaf het nog een extra dimensie.

Einar wordt Lily

In onze tijd is soms lastig aan kleding of haardracht te zien of iemand man of vrouw is. Begin vorige eeuw was dat duidelijk anders. Zo droegen mannen hun scheiding in het haar rechts en vrouwen links. Daar hebben ze in deze film ook aandacht aan besteedt. Want na de operatie heeft zij de scheiding in het haar ineens links in plaats van zoals Einar had rechts.

Eén van de mooiste scenes vind ik als Lily en Gerda samen in bed liggen. Het waarom wordt niet duidelijk in de film maar tussen hun in hebben ze een vitrage opgehangen zodat ze elkaar nog enkel door een waas kunnen zien. Door deze vitrage heen maken ze contact met hun handen, heel subtiel in beeld gebracht. Een prachtig beeld.
Het feit dat zij op het laatst droomt van haar moeder met haar als baby in haar armen en dan de naam ‘Lily’ noemt is een bevestiging van zijn/haar gevoelens.
Zelfs haar moeder heeft geaccepteerd dat ze Lily is en niet Einar.

Relatie met alleengeboren tweelingen

Je vrouw voelen terwijl je als man bent geboren is geen vreemd gegeven binnen het fenomeen alleengeboren tweelingen. Vooral alleengeboren tweelingen die een tweelinghelft van het andere geslacht hebben gehad kunnen verwarring ervaren binnen in zichzelf.
Over Lily/Einar werd beweerd dat hij/zij interseksueel was met mogelijk het syndroom van Klinefelter als oorzaak (hierbij heeft een man een extra X chromosoom). De oorzaak van dit syndroom is vooralsnog niet bekend maar mij zou het niks verbazen als het te maken heeft met een verdwenen tweelinghelft.

Einar zegt op een goed moment tegen zijn vrouw dat hij niet in het openbaar wil verschijnen als zichzelf. Meer en meer Lily wordt.  En dat als hij droomt het Lily’s dromen zijn. Hij zou zo graag Einar willen doden, hij voelt niks meer bij Einar, maar als hij dat doet dood hij ook Lily mee. Een enorme worsteling en tweestrijd die ik vaker bij cliënten tegenkom. Energetisch lijkt er verwarring te zijn over wie nu wie is.

Chimera

Uit onderzoek is gekomen dat chimera een kenmerk kan zijn bij alleengeboren tweelingen. Is het een bewuste keuze van de makers geweest om te kiezen voor een jack russel wiens vacht op de kop precies in het midden van kleur verandert? (Dit zie je wel eens bij zoogdieren als er sprake is van chimera.)
En is het toeval dat ze in de film Einar/Lily laten zeggen dat hij/zij op zoek gaat naar een antwoord terwijl hij achter een geschilderd paneel staat met twee engeltjes? Ik heb wel eens begrepen dat er in films eigenlijk nooit iets bij toeval wordt gedaan maar altijd alles een reden heeft. Dus waarom die twee engeltjes?

In ieder geval geeft deze film prachtig weer hoe je gevoelens volledig in de war geschopt kunnen worden als het gaat over je geaardheid en tegelijk deze gevoelens niet liegen. Maar wel voor een hoop vragen zorgen! Wie ben ik eigenlijk?!
De film is via Netflix te bekijken.
Mocht je naar aanleiding van deze blog (of de film) vragen hebben, stel die dan gerust via het contactformulier.

©Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

PIPPI LANGKOUS of JAMES BOND

Voor de Pippi’s en James Bond’s onder ons

Al vroeg in je leven besloot je dat ‘je klein en kwetsbaar opstellen’ je niet zouden gaan redden om te overleven. Sterk zou je moeten zijn.
De ander die je zo nodig dacht te hebben, je tweelinghelft in jouw geval, die is overleden en is er niet meer om je liefde en steun te geven. Die heeft jou in de steek gelaten. Althans, zo voelt het voor jou; je voelt je verraden en vreselijk alleen.

Eeuwige eenzame strijd

Als je al vroeg in je leven de ervaring hebt dat je het alleen moet doen en je schrap moet zetten om te blijven leven, zonder rugdekking, dan geeft dat jou de overtuiging dat je zult moeten overleven op eigen kracht. Zo mooi verbeeld in de karakters Pipi Langkous en James Bond.
‘De anderen’ geloof je niet meer en het grote geheel, waarin jij geboren mocht worden, vertrouw je al helemaal niet meer. Zo is de toon gezet voor de strijd vóór en met jezelf. Eeuwige prestatie naar de buitenwereld toe met als prijs verlies van contact met jezelf en uiteindelijk ook je omgeving.

Jij met je bang?! Ik ben nieuwsgierig!

Net als Pippi Langkous ben je meestal niet bang maar is het juist je durf die je stuurt om nieuwe stappen te zetten. Focus op waar je naar toe wilt is een kwaliteit van je en zorgt er voor dat je beslissingen durft te nemen. Zoals een boogschutter zijn pijl richt op het doel, zo hou jij ook je doel voor ogen. Dit maakt dat je doortastend en niet bang bent om tot actie over te gaan, in wezen ben je een geboren leider. Waar een ander bang is voor iets nieuws zijn nieuwe situaties voor jou juist een uitdaging.
Je eigen autonomie hierin is belangrijk, die is je dierbaar. En van daaruit ben je heel goed in leiding nemen en anderen veiligheid en zekerheid bieden, twee dingen die je zelf zo mist. Je eigen gemis is in die zin je kracht geworden.

Vechten of bevriezen

Sommige alleengeboren tweelingen hebben de neiging om zich terug te trekken als het spannend wordt. De Pippi’s en James Bond’s (veel vaker zijn dit de twee-eiige alleengeboren tweelingen, waarbij de ander een jongetje was) trekken hun gevechtstuniek aan. Figuurlijk wordt er een pantser aangetrokken, vooral om het hart te beschermen om zich maar niet te laten raken. Zo krijg je een uitstraling dat je sterk en onkwetsbaar bent en de hele wereld aankunt, zonder hulp. Deze schijnbare onkwetsbaarheid zie je terug in je houding; kin op, borst vooruit, ademhaling hoog in de borst. Je pompt jezelf als het ware naar boven toe op. Sommige mensen zullen het arrogantie noemen.

Strijdend ten onder

In plaats van je eigen koning of koningin te zijn ben je een krijger die in alles een strijd ziet en er ook nog eens alles aan doet om die strijd te winnen. Echter, een strijd tegen jezelf zul je nooit winnen. Je bent dan immers altijd de verliezer.

Een rots in de branding, niet omver te krijgen, dat straal je uit. In wezen zit er onder dit masker een heel klein eenzaam bang gekwetst jongetje of meisje die van binnen schreeuwt om steun, figuurlijk én letterlijk graag. Zoals Pippi die zo graag net als Tommie en Anika een vader en moeder had willen hebben. Maar dit toegeven…. Geen denken aan! En stel je eens voor dat James Bond zou zeggen dat hij een klus niet aankan?! Dat zou een ware nederlaag zijn. Kin op, borst vooruit en gaan!

Jouw besluit

Toen jouw tweelinghelft je verliet in de buik heb je een duidelijke beslissing genomen. “Ik kan alles al en alles wat ik kan moet ik alleen doen.” En dat alles al kunnen, dat mag je in dit geval ook heel letterlijk nemen. Nog voor dat je iets hebt geleerd zou je het al moeten kunnen, fouten maken en falen kunnen fatale gevolgen hebben, zo denk je. Zeker als je nog kind bent en alles in het leven aan het ontdekken bent. Oefenen is voor losers.
Natuurlijk zit er een heel ander gevoel onder deze overtuiging. Eigenlijk ben je doodsbang om gekrenkt te worden als je op wat voor manier dan ook laat merken iets moeilijk te vinden of zelfs niet te kunnen. Om je niet te laten vernederen heb je een hoge intelligentie en dito sensitiviteit ontwikkeld om snel te kunnen denken en reageren (en iets eventueel écht in één keer te kunnen). Op die manier laat je niks aan het toeval over.
Niets ontgaat je en eigenlijk word je hier zó moe van en zou je het zó graag anders willen. Maar ja, wie neemt dan het heft in handen en, gaat het dan wel goed?

Afscheid nemen

Om een stap te kunnen zetten naar je eigen zachtheid is het nodig afscheid te nemen van jouw overtuigingen. Het denken in polariteiten mag je loslaten. Je mag gaan zien dat er geen moed kan zijn zonder angst. Maar ook dat leven en dood en macht en onmacht niet zonder elkaar kunnen. Het is niet alleen maar macht of alleen maar onmacht, beiden hebben elkaar nodig zoals de dag en de nacht niet zonder elkaar kunnen. Enne, hulp vragen is echt geen schande.

De kracht van je hart

Ik heb zelf (maar ook cliënten) mogen ontdekken en ervaren hoe waardevol en krachtig de toepassing van de hartcoherentie is om jezelf te helen. Als je je lichaam voor het gemak opdeelt in stukjes dan heb je je hoofd (denken) en daar tegenover je buik (gevoel). Deze twee kun je met elkaar in verbinding brengen via je hart.

Via deze methode kun je mild en zonder druk de verbindende kracht van je hart terugwinnen, in je eigen tempo. En ja meneer of mevrouw ongeduld 😉  dat vergt oefening en kan even duren.
Er is veel moed voor nodig om de Pippi Langkous of James Bond ladder af te dalen. Dat weet je zelf heel goed. En ondanks je eventuele haast raad ik je aan jezelf hier de tijd voor te geven. Je hoeft het niet in één keer te beheersen.
Krijg je hulp van een coach of therapeut dan is het cruciaal dat hij of zij jou je eigen tempo laat aangeven. Jij bepaalt, jij bent de baas en neemt het initiatief of het tijd is om de grond onder jouw ladder te raken.

© Aranka Reeuwijk

ps. Niet alleen maar alleengeboren tweelingen ontwikkelen deze afweermechanismen om zich staande te houden. Er zijn genoeg andere situaties in iemands leven waardoor die zich terugtrekt en zich niet meer laat raken. Vaak zijn het (één van) de ouders die er niet voor je was/waren.

Facebooktwitterlinkedin

ZACHT EN LIEFDEVOL

Wees zacht en liefdevol voor jezelf

Een diep verlangen naar een soulmate of maatje van de andere sekse. Verslaafd aan liefde en tegelijk doet liefde veel pijn. Eigen (seksuele) verlangens voor een partner zorgen voor verwarring met het verlangen naar de niet geboren tweelinghelft, dit kan voor problemen in relaties zorgen. Het accepteren van de eigen genetische imprint is vaak moeilijk: Een vrouw mag een vrouw wezen, een man mag man wezen.
Zomaar weer een paar punten die kenmerkend zijn voor alleengeboren tweelingen die een tweelinghelft van het andere geslacht hebben verloren.
Githana kwam ‘via Keulen en Aken’ op de plek waar we hadden afgesproken. Het was een letterlijke lange reis voordat ze aankwam op de plek waar ze wezen moest. Maar misschien juist daarom werd het een mooi gesprek. 

Nieuwsgierigheid naar antwoorden

Ze wist het haar hele leven al, Githana. Niet dat ze van een tweeling was maar dat ze iets miste in haar leven. Maar ja, wat dan?! Jarenlang is ze op zoek geweest en heeft een weg afgelegd via waarzeggers, handlezers en spiritualiteit op zoek naar antwoorden. Ooit was er een therapeut die heel stellig was in haar uitspraak. “Je bent het vierde kind, niet het derde.” Ze kon dit niet plaatsen en begreep het ook niet. Op dat moment kwam het idee van een tweeling niet in haar op.
Nieuwsgierigheid is haar drijfveer geweest. Op zoek naar de oorzaak van haar gevoel.

De trigger

Zo’n twee, drie jaar geleden ontmoette ze een bijzondere man waardoor ze aan haar persoonlijke en spirituele ontwikkeling is gaan werken. In diezelfde tijd is ze ook met de MIR methode gaan werken. En hierdoor kwam veel naar boven, alleen, ze kon het niet plaatsen. Op een goed moment is ze gaan floaten (floaten is gewichtloos drijven op een laag zeer zout water), en daar is toen iets gebeurd, dat was een duidelijke trigger. Via google heeft ze mijn site gevonden en wat ze daar las kwam erg binnen. Eindelijk begreep ze het!

Dat gevoel van iemand te missen!

Dat gevoel van gemis, dat was intens herkenbaar. Ook het niks afmaken, perfectionistisch en tegelijk slordig zijn, op zoek naar een soulmate, als laatste weg gaan op feestjes dat kwam haar allemaal erg bekend voor. Maar vooral dat gemis, die kwam binnen.

Schrijven gaf inzicht

Vanaf dat moment is Githana heel veel gaan schrijven en de opdrachten uit mijn boek gaan maken. Hierdoor kwam er veel naar boven uit haar leven wat ze eigenlijk vergeten was. Zo is er een voorval geweest toen ze 20 werd. Groot feest, waarna ze aan het eind het gevoel had of ze in een diep zwart gat viel. Totaal overstuur. Toen snapte ze het niet, nu achteraf kan ze het plaatsen.
Afscheid nemen is en blijft ‘een dingetje’, loslaten van personen is erg moeilijk voor haar. Als iemand vertrekt dan raakt dat haar in haar ziel, zelfs bij vakantie gaan van anderen. Bang dat ze niet terug komen, maar vooral het afscheid nemen zelf kost moeite.  Nu doet ze haar best om dit een plekje te geven.
Het geeft eigenlijk wel rust dat ze nu weet dat er ooit een tweelingbroer is geweest, maar op dit moment komt ze even niet verder.
Wel voelt het al lichter dan dat het ooit is geweest, maar het loslaten is moeilijk. Dit zal zeker ook komen door haar ongeduld zegt ze zelf. Ze wil graag dat het NU gebeurt… Maar ja, zo werkt het vaak niet 😉 .

Geef het een plek en wees dankbaar dat je een engel bij je hebt

“Je hebt gewoon een extra beschermingengel en wordt in de juiste richting gestuurd,” zegt Githana. “Wees daar dankbaar voor. Zelf mediteer ik veel en leg op die manier contact. En leer te luisteren! Je hoeft het niet alleen te doen.”
Zo af en toe krijgt ze tekens op haar pad, als ze dit nodig heeft. Vaak is dit een wit veertje voor haar voeten. “Hij is er gewoon altijd bij.”

Hou vooral heel veel van jezelf

“Ik dacht van mijzelf te houden maar dat bleek toch niet zo te zijn. Wees positief en voel de liefde voor jezelf. Maar ook, niet zo hard en streng zijn tegen jezelf want dan ben je teleurgesteld als iets niet gaat zoals het moet gaan.
In het verleden ben ik vaak boos op mijzelf geweest als ik iets stoms had gedaan. Hier kon ik dagen verdrietig en teleurgesteld door zijn. Alles moest altijd perfect zijn, ik mocht geen fouten maken. En daar ging het fout. Dan ging ik het te goed doen en ging het juist fout.”

Githana merkt dat ze steeds makkelijker met de flow mee gaat, stabieler is en met kleine stapjes vooruit gaat.

Wil je het hele interview beluisteren kijk dan via onderstaande link.

© Aranka Reeuwijk

 

Facebooktwitterlinkedin

ALS JE DE WEG GAAT, KOMT DE OPLOSSING

Als man je leven starten met een broertje en dan alleen verder moeten

Verspilling van de eigen talenten. Een groot ‘survivor guilt’ gevoel naar anderen. Moeite met accepteren van wie ze zijn en verantwoording nemen voor hun eigen leven. Graag het onmogelijke doen waardoor heling lastig is. Emoties goed onder controle houden of volledig wegdrukken. En  eeuwig op zoek naar een soulmate. Een aantal kenmerkende eigenschappen voor een alleengeboren twee-eiige tweeling bij wie de ander van hetzelfde geslacht was.
Het was een zonnige, maar uiterst winderige dag, toen ik met Jan sprak over zijn verlies en hoe zijn zoektocht naar zichzelf is geweest, met alles wat zich daar bij aandiende. 

Een heel leven op zoek geweest

Jan vertelt mij in dit gesprek dat hij eigenlijk zijn hele leven een leegte heeft gevoelt. Deze leegte was de aanleiding voor een lange zoektocht, in eerste instantie naar het kind in zichzelf.
Diverse boeken heeft hij gelezen, op zoek naar antwoorden op zijn vragen, en uiteindelijk lezend in het boek ‘Drama in de moederschoot’ las hij van alles wat hij herkende.  Deze herkenning was voor hem al bijna voldoende want zodra hij het antwoord op zijn eeuwige vraag gevonden had was het goed. Het klopte allemaal ineens en dat gaf zowel herkenning als erkenning.  Mijn boek, Ik wou dat ik twee hondjes was,  was ook herkenbaar maar daarnaast hoopte hij in dit boek handvatten te vinden om verder met dit verlies om te kunnen gaan.  Om niet meer in die valkuil te vallen die leegte op te willen vullen.  Oefeningen uit mijn boek heeft hij keer op keer gedaan tot het goed voelde.
Uiteindelijk is hij verder op zoek gegaan en heeft hij veel gehad aan het boek van Althea Hayton. (Haar boek is heel geschikt voor mensen die rationeel willen begrijpen.)

Wat is de impact geweest?

Een innerlijke pijn en een gevoel van een diepe schreeuw van binnen, maar vooral door wat hij in z’n leven deed op dat moment, kwam er een soort rouwproces op gang. Door het boek van Althea werd hem duidelijk dat hij, dat wat in de baarmoeder is gebeurd, in zijn leven keer op keer op andere manieren trachtte te herhalen.*
Voor Jan zelf werd dit vooral duidelijk in het werk wat hij heeft gedaan; altijd zorgen voor anderen. Maar nu is hij op een punt gekomen dat hij hier mee wil stoppen. Zorgen voor anderen was een vervanging van het zorgen voor z’n tweeling broertje. Door minder te zorgen voor anderen zet hij zichzelf steeds meer op de eerste plek. Ook al levert dat af en toe nog een schuldgevoel op van ‘ik leef wel en jij niet’.

Na elke stap wordt het alleen maar beter

Zijn hele leven lang heeft hij de valkuil gekend om de innerlijke leegte op te vullen middels zekerheid van werk. Maar hij is er nu wel achter gekomen dat dit vooral energie kost in plaats van geeft. Dat is niet de oplossing.

Daarnaast kan hij nu, terugkijkend op zijn leven, zien dat hij verslavingsgevoelig is. Op de momenten dat hij steeds dieper terug viel probeerde hij het innerlijke gat te vullen middels drank en roken. Hij kon zich hier helemaal in verliezen maar dit roken en drinken heeft hij, met dank aan een bijzondere ervaring, van de ene op de andere dag opgegeven.

“Blijf bij jezelf en kijk naar jezelf. Wordt je bewust van wat je doet en dat dit niet altijd de oplossing is. Maar als je de weg gaat, dan komt de oplossing. Terug kun je niet en dat lukt ook niet. Wees niet bang want na elke stap wordt het alleen maar beter. Je wordt steeds minder onzeker en bang om die volgende stap te zetten.” aldus Jan.

Beluister het hele interview via onderstaand filmpje. Zoals ik in het begin al noemde was het een winderige dag. Delen van het interview zijn daarom ondertiteld. Deze ondertiteling kun je zelf activeren via instellingen (het wieltje re onder > Nederlandse ondertiteling aan).

©Aranka Reeuwijk

Zij beschrijft in het boek ‘A healing path for wombtwin survivors’ dat je als alleengeboren tweeling vaak je hele leven bezig bent om ‘the dream of the womb’ angstvallig in stand te houden. Zelf heb ik dit proces uitgelegd in het verhaal ‘Een verschrikkelijk ongeluk’ dat is opgenomen in het boek Alleen en toch samen.

Facebooktwitterlinkedin

THE WOUNDED HEALER

Wat als je je leven bent gestart als meerling?

Een diep gewond gevoel van binnen. Heling vinden voor jezelf door het juist aan anderen te geven waardoor ‘the wounded healer’ ontstaat. Er alles aan doen om groepen bij elkaar te houden en het vreselijk vinden als er subgroepjes ontstaan of mensen er buiten vallen. En als laatste, de neiging hebben om veel te veel te doen.
Zomaar een paar punten die kenmerkend zijn voor een alleengeboren meerling.

Het was een prachtige zonnige dag toen ik samen met Yolanda tegen een hele mooie oude plataan ging zitten om een gesprek met haar te voeren over het verlies van haar meerlingzusje en -broertje. Hoe bijzonder is het om vanuit je diepste wezen te ‘weten’ dat je bent gestart met z’n drietjes. 

Het was via een berichtje op facebook van mij dat Yolanda eind 2013 ineens ontdekte dat ze vrijwel alle kenmerken herkende die horen bij een alleengeboren tweeling. Zich anders dan anderen voelen en zich buiten gesloten voelen waren de meest herkenbare punten voor haar op dat moment.
Hierna is ze ‘aan het werk gegaan’ om te onderzoeken hoe het verlies bij haar mogelijk is gegaan. Hoe een simpele oefening een antwoord kon geven waarbij het zelfs gevoelsmatig duidelijk werd dat er sprake was geweest van een drieling en wanneer de anderen zijn overleden. Ons lichaam is zo wijs!

En dan weet je dit ineens

Deze her-ontdekking was voor Yolanda ontzettend fijn omdat ze nu bepaalde gevoelens een plek kon geven. Dat was een geweldige eerste stap. Hierna is ze er nog meer over gaan lezen en luisteren. Meedoen aan een opstelling na een lezing gaf haar een bijzondere ervaring. Gevraagd worden in een opstelling van iemand anders als overleden tweelinghelft en zodoende mogen ervaren wat onvoorwaardelijke liefde werkelijk is. Een ervaring die ze niet snel zal vergeten.

Wat heeft het haar opgeleverd?

De ontdekking dat ze ooit met z’n drieën zijn gestart heeft Yolanda eigenlijk veel positiefs opgeleverd. Als kind heeft ze op een goed moment haar gevoel uitgeschakeld.  Of beter gezegd, eigenlijk de verbinding met haar broer en zus geblokkeerd waardoor ze haar lijntje naar zichzelf ook verloor. Juist door het hervinden van het feit dat ze niet altijd alleen is geweest heeft ze zichzelf weer terug gevonden.

Zelf geeft ze aan dat de rouw om hun verlies niet heel groot is geweest. Het is heel duidelijk voor haar dat het was afgesproken om alleen geboren te worden. Het feit dat zij niet zijn geboren is niet iets om verdrietig om te zijn. Ook al is het gevoel van gemis er soms best.
Maar juist de periode dat ze haar meerlingbroer en -zus niet heeft willen zien en horen, dáár heeft ze om gerouwd.  Een jarenlange verloochening van hun en uiteindelijk ook zichzelf.

Van alleengeboren meerlingen is bekend dat ze de neiging hebben veel te veel te doen. Maar Yolanda heeft juist lange tijd heel weinig gedaan om bij zichzelf te kunnen blijven. Ze herkent deze valkuil echter wel. Eenmaal aan de slag gaand heeft ze de neiging te veel te doen.
Daarnaast is ze hoogsensitief. Een kwaliteit die past bij alleengeboren meerlingen en die Yolanda een groot deel van haar leven niet heeft willen erkennen. Nu ze meer in haar eigen kracht komt ervaart ze dat haar sensitiviteit zich ook weer ontvouwt.

Meer tijd voor jezelf nemen om beter te kunnen voelen

“Ga wandelen”, zegt Yolanda. “Voor mij werkt het helend om veel naar buiten te gaan en contact met de natuur maken. Daarnaast helpt het mij om niet alleen maar bezig te zijn met de ander maar meer met mijzelf.”

Nieuwsgierig geworden? Beluister dan het hele interview.

© Aranka Reeuwijk

 

Facebooktwitterlinkedin

JUIST DOOR DE DONKERE KANT ZIE JE OOK HET LICHT

Hoe is het om een alleengeboren één-eiige tweeling te zijn?

“Juist door de donkere kant zie je ook het licht weer beter.”

Eenzaamheid, het gevoel een deel van zichzelf te missen en maar voor de helft te leven, praten tegen een onzichtbaar vriendinnetje en moeite hebben met het aangaan van relaties. Zo maar vier punten die kenmerkend zijn voor een alleengeboren één-eiige tweeling. 
Op een maandagochtend praatte ik met Klasina over haar persoonlijke verlies. Hoe het voor haar is geweest om erachter te komen dat ze ooit een tweelingzusje heeft gehad en hoe dit verlies haar leven heeft bepaald en haar heeft gevormd tot wie ze nu is geworden.

Via een familieopstelling kwam Klasina er een aantal jaren geleden achter dat ze een tweelingzusje heeft gehad. Het gevoel klopte; er mocht een kindje in de kinderrij bij geplaatst worden en zij voelde meteen “dit hoort bij mij”. Zo sterk zelfs dat het direct als een deel van haarzelf voelde. Een deel wat zij haar hele leven al had gemist en een gespleten gevoel had gegeven. Maar ook had gezorgd voor een heel leven eenzaam voelen.

Na deze familieopstelling is ze gaan zoeken op internet en gaan lezen over alleengeboren tweelingen en vielen er heel wat kwartjes op z’n plek. Vele kenmerken die horen bij een alleengeboren tweeling herkende ze en tegelijk wees ze het toentertijd rationeel af. “Dit kan niet, dit is echt onzin..” En terwijl ze deze gedachten had reageerde haar lichaam en liet haar weten dat het absoluut geen onzin was.

Samen, maar dan anders

Klasina heeft gedurende haar leven vaak het gevoel gehad niet thuis te horen op aarde en voelde zich soms gek en anders dan anderen. Lezen over alleengeboren tweelingen en in contact komen met andere alleengeboren tweelingen heeft haar mening veranderd en haar doen inzien dat heel veel gevoelens verklaarbaar zijn vanuit dit prenatale verlies en helemaal niet gek zijn.
Het verlangen om terug te keren naar haar zusje is groot geweest. Zo groot zelfs dat ze het leven op een goed moment niet meer zo zag zitten. Samen begonnen aan deze levensreis en gehoopt het samen te gaan doen stond ze er zomaar alleen voor op aarde. Het inzicht dat ‘samen’ ook op een andere manier kan, kwam op een goed moment en heeft haar manier van hoe ze nu in het leven staat veranderd.

Je hoeft het niet alleen te doen

Het besef dat je als alleengeboren tweeling het niet alleen hoeft te doen was een eyeopener. Klasina heeft veel getekend en geschreven tijdens haar verwerkingsproces om alles op een rijtje te zetten en zichzelf weer uit die diepe put omhoog te worstelen. Durven kijken naar zichzelf, haar partner vragen om te spiegelen en ook om feedback te geven. Maar ook het delen van haar dagboekverhalen met haar partner hebben Klasina geholpen tijdens dit proces. Om samen het gesprek aan te kunnen gaan en zelf stappen te zetten.

Ga het aan!

Klasina heeft haar hele proces middels een sprookje en bijpassende eigen tekeningen vorm gegeven. Een boekje dat midden 2017 uit zal komen en zeker voor mensen die zelf een één-eiige tweeling zijn geweest een aanrader is en heel herkenbaar zal zijn.
“Ga opstellingen doen”, zegt ze. “Ga door de pijn en het verdriet heen. Maar vooral ook, erken je gevoel en ga het aan!”

Of zoals ik zelf eens ergens las. Je kunt blijven worstelen halverwege de put, maar het risico is dan groot dat je verdrinkt. Als je je laat zakken tot de bodem dan kun je je daar uiteindelijk weer afzetten om naar boven terug te keren.

Nieuwsgierig geworden? Beluister dan het hele interview.

©Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

ALLEENGEBOREN TWEELING NIET ALTIJD ALLEEN GEBOREN

Een alleengeboren tweeling is niet altijd alleen geboren

Dat gezegd hebbende kan ik het in onderstaand filmpje nuanceren en uitleggen. De laatste tijd zie ik berichtjes of filmpjes van mensen langskomen waarin ze zeggen dat alleengeboren tweelingen altijd alleen worden geboren, maar dat is niet waar.
Hoe het precies zit leg ik in dit filmpje uit. Zoals het bij zoveel dingen in het leven is, is zo is het ook bij alleengeboren tweelingen. Tenslotte zijn er ook meerdere tinten grijs 😉 . Een naam of omschrijving is niet altijd dekkend omdat dit om de doodeenvoudige reden niet mogelijk is. Zo wordt een alleengeboren tweeling in het Engels ook wel aangeduid met de term Vanishing twin syndrome, terwijl niet iedere twin ook daadwerkelijk ‘vanished’.

Tweeling soms van oorsprong een drieling

Een tweeling kan van oorsprong een drieling zijn geweest.  Hoe is het om als twee-eiige tweeling geboren te worden en je eeneiige broer of zus te missen? En hoe zit het eigenlijk met IVF?
Na het kijken van dit filmpje begrijp je hopelijk hoe veel variaties er mogelijk zijn en hoe gecompliceerd het soms is.

Wil je weten welke kenmerken er bij een alleegeboren tweeling horen? Kijk dan eens op deze pagina.

©Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin