VRAAG EN HET WORDT GEGEVEN

Klinkt makkelijk nietwaar? Je slingert een vraag het universum in en binnen afzienbare tijd staat je bestelling voor je neus.  Zo simpel kan het toch niet zijn, want dan was ieder mens rijk en gelukkig.
En toch werkt het zo, heb ik zelf mogen ervaren de afgelopen tien jaar. Toen ik ooit een boek kocht met deze titel wist ik ergens diep van binnen dat het inderdaad zo is. Máár, dat er ook iets meer voor nodig is om het werkelijkheid te laten worden. 

Eerst zien dan geloven

Ik ben zo iemand die het dan gaat testen. Kijken of het werkt en dat je je vragen het universum in kunt slingeren en dat ze dan beantwoord worden.
Maar ik ben ook zo iemand die, als ze op een dag merkt dát het inderdaad zo simpel is, het universum op de proef stelt en kijkt of het iedere keer werkt.
Zo heb ik ontdekt dat ik kan vragen om werk, om cliënten. Zodra ik die vraag hardop stel krijg ik binnen een dag nieuwe aanvragen. Klinkt bizar eenvoudig hé?!
En dat is het ook, ware het niet dat er wel wat voor nodig is om dit ook zo voor je te laten werken. Want negen van de tien keer zitten er (onbewuste) overtuigingen in jou die je tegenhouden om te krijgen wat je wilt. Die had ik zelf ook tot die tijd.
Ik wilde natuurlijk heel graag heel veel meer mensen helpen maar tegelijk zat er een overtuiging in de weg (of eigenlijk heel wat meer dan één). ‘Kan ik deze mensen echt wel helpen en heb ik daar wel voldoende energie voor. Wat als ik het te druk krijg, kan ik dat wel aan. Straks doe ik weer te veel en word ik weer ziek…..

Wat houd jou tegen?

Heb jij enig idee welke overtuigingen jij hebt die het universum tegenhouden om jouw wensen te verhoren? Meestal zijn dit gedachten als ‘ik ben het niet waard, ik kan het toch niet, dat werkt niet voor mij, ik geloof er niet in, ik geloof niet dat ik het kan, ik ben bang (om te falen, voor mijn omgeving..), ik voel me schuldig, wat zullen ze wel niet van me denken….’ Heb jij er nog een paar die in dit rijtje passen?
Dus terwijl je misschien al een wens het universum in durft te slingeren heb je hem zelf al getackeld voordat die ook maar je mond heeft kunnen verlaten.

Innerlijke saboteurs

Wat zijn dat toch een rotzakken, die innerlijke saboteurs! Die houden je tegen om werkelijk van het leven te gaan genieten.
Zo ook alleengeboren tweelingen.  Die zijn er heel goed in om zichzelf tegen te houden via verschillende wegen. Ze zeggen dat ze graag iets willen gaan doen (genieten van het leven, gezond worden, studie starten, hobby, werk..) maar ondertussen zijn er diverse excuses die er voor zorgen dat ze veilig blijven zitten waar ze zitten. Geen grote successen alsjeblieft, dat kunnen ze niet aan, hoe graag ze dat willen en tegelijk eng vinden (of denken het niet te kunnen).

Stel je gewenste situatie voor

Toen ik dat boek (Vraag en het wordt gegeven) aan het lezen was heb ik voor mijzelf heel gedetailleerd dingen opgeschreven die ik graag wilde bereiken. Een wens als ‘ik wil gelukkig worden’ is veel te algemeen, die moet je gaan verkleinen tot hele praktische beelden. Hoe ziet gelukkig worden er bijvoorbeeld voor jou uit? Hoe voel je je dan, hoe zie je er uit, wat doe je, wat denk je, wat ruik je ….? Daarnaast is de zin ‘ik wil gelukkig worden’ een wens die je je hele leven voor je uit kunt blijven schuiven. Beter is het om te wensen dat je gelukkig wilt ZIJN.
Beter stel je je voor hoe het is als je doel is bereikt.

Kill your darlings

Maar dan is het wel handig om eerst die overtuigingen die je in de weg staan, om zeep te helpen. Je mag gaan inzien dat ook jij het verdient om gezond en gelukkig te zijn. Dat je van het leven mag genieten, plezier mag hebben, succesvol mag zijn in de breedste zin des woords.
Je hebt lang genoeg in je eigen schaduw gestaan. Neem je voor om er dit jaar uit te stappen (uit die schaduw) en je zelf al het zonlicht te gunnen dat je verdient. Groei en straal!!

En natuurlijk help ik jou daar graag bij.

© Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

GEWOONTEDIER

Hoe erg we het misschien ook verafschuwen, in meer of mindere mate zijn we allemaal gewoontedieren. Je drinkt je koffie het liefst altijd hetzelfde. Je rijdt iedere dag dezelfde route naar je werk of school. Zonder dat je er erg in hebt heb je een vaste volgorde als je je aankleed en misschien ben jij ook wel zo iemand die graag alles een vaste plek geeft in huis.

Gewoontes geven rust

Allemaal niks mis mee. Gewoontes geven een zekere rust. Je hoeft niet bij iedere handeling na te denken omdat je hem nu eenmaal altijd hetzelfde doet. Door herhaling ontstaat ook oefening. Kijk maar naar iemand die iets nieuws wil leren; die blijft het herhalen totdat het lukt. Niks mis mee dus om een gewoontedier te zijn.
Als je maar af en toe jezelf uit de tent lokt om het op gezette tijden even anders te doen. Dat houd je wakker en alert.

Belemmerende gewoontes

Een ander verhaal wordt het als je gewoontes hebt waarvan je zelf niet snapt dat je ze doet en liever nog zou hebben dat je er vandaag mee stopt. Maar gek genoeg lukt dat niet.
Waarom cijfer jij jezelf altijd weg? Of heb je de onuitstaanbare gewoonte om overal voor te dringen. Of lopen jouw vriendschappen altijd op een fiasco uit?
Zodra je gewoontepatronen hebt die niet bijdragen aan je eigen geluk zul je jezelf eens flink achter de oren moeten krabben en bedenken wat ze je nog te bieden hebben.
Meestal is het zo dat ze ooit heel zinvol waren, maar ze zijn een beetje blijven hangen in dat moment, terwijl ze hun doel tegenwoordig danig voorbij schieten.

Geboortepatronen

Tegenwoordig kun je bijna geen website of tijdschrift meer openen of er wordt wel iets geopperd over geboortepatronen. Iedereen lijkt ineens expert te zijn als het gaat om deze patronen te interpreteren en analyseren.
Wat mij betreft zijn er 1001 mogelijke verklaringen te geven voor iemands huidige gedrag en gewoontes in relatie tot hoe diegene ter wereld is gekomen. Tenslotte is ieder mens uniek en kun je niet een vaststaand protocol hier in ontwikkelen. Natuurlijk zijn er veel overeenkomstigheden maar ‘de uitzondering bevestigt de regel’ is hier naar mijn idee nog meer van toepassing. Fifty shades of birth 😉

Alleengeboren tweelingen en patronen

In ieder geval geldt dit voor alleengeboren tweelingen. Er is er geen één die precies binnen de regels past en het volgens het boekje doet. Denk ik eindelijk eens van te voren zeker te weten wat er is gebeurd, lacht het universum mij genadeloos uit en komt er een scenario te voorschijn wat ik zelf nog niet had kunnen bedenken.
Dus door de jaren heen ben ik, naarmate ik meer kennis heb ontwikkeld, steeds terughoudender geworden in stellig beweren hoe iets is.
Wat ik eigenlijk altijd tegen iemand zeg is ‘volg je eigen gevoel’. Als iemand tegen mij zegt “zou het niet zo kunnen zijn dat…” dan kun je er vrij zeker van zijn dat dit zo is.

Rondslingerende zakken

Zo zijn er mensen die als de dood zijn voor water, bang zijn om te stikken, te verdrinken. Is er sprake geweest van een tweelingverlies dan is de kans groot dat er iets met het vruchtwater is geweest (er van uitgaande dat de geboorte goed is verlopen).
Iemand die van voeding altijd een issue maakt daar is mogelijk in beginsel van de zwangerschap een probleem geweest met voeding. Grote kans dat er niet genoeg voor beiden was. En iemand die zichzelf altijd slimmer vindt dan anderen, die heeft waarschijnlijk een tweelinghelft gehad waarbij er iets mis is gegaan met de hersenontwikkeling. Ken je mensen die altijd en overal maar plasticzakken laten rondslingeren? Grote kans dat er sprake is geweest van een leeg vruchtzakje.
En zo zijn er legio, soms gekke, gewoontes te noemen die verband houden met een tweelingverlies. Zaak is dat je die leert zien en op de juiste manier interpreteren.

Heb je zelf behoefte om eens te onderzoeken hoe jouw (hinderlijke) gewoontes verband houden met het verlies van je tweelinghelft dan ben je van harte welkom natuurlijk om dit uit te zoeken.
Het mooie van hinderlijke gewoontes, die verband houden met je verlies, is dat deze vaak al verdwijnen zodra je je er bewust van wordt.

© Aranka Reeuwijk


Facebooktwitterlinkedin

CLIENT ALS SPIEGEL

Het mooie van werken met mensen is dat je dagelijks gespiegeld wordt door al hun verhalen en gedragingen; de client als spiegel dus. Ik hoor hun persoonlijke verhalen, hoe schrijnend hun weg soms is (geweest) totdat ze ontdekken wat waarschijnlijk dé missing link blijkt te zijn: Ze zijn niet alleen hun leven gestart maar waren eerst met twee of meer. Via via kwam het ineens op hun pad, ze gingen speuren op internet en kwamen allemaal punten tegen die hun ogen steeds meer openden. Hun lichaam begon soms te reageren door te trillen of ze hadden een hart dat bijna hun borstkas uit bonkte. Vaak liepen de tranen spontaan over hun wangen, tegenhouden lukte niet. Dít was het!! Hier waren ze al zo lang naar op zoek.

Hoofd als stoorzender

Op een dag besluiten ze contact met mij op te nemen om een afspraak te maken.
Eng? Jazeker!
Maar ze willen onderzoeken of hun gevoel klopt. Of ze werkelijk van een twee- of meerling zijn. Zo zit menigeen op een dag tegenover mij om samen uit te zoeken of het waar is. Want dat hoofd, dat is vrijwel altijd een grote stoorzender. Die houdt niet van ‘geloven’ en hypothese, die wil zekerheid en keiharde bewijzen. Iets wat ik helaas niet kan geven. Maar ik kan wel helpen om iemand zijn of haar gevoel toe te laten en hier op te leren vertrouwen.

Het mooie van al deze dappere mensen is dat hun verhalen mij niet vreemd in de oren klinken. Als experiment zou ik eens kunnen voorstellen dat iemand z’n mond houdt en dat ik ga vertellen waar ie zoal last van heeft (gehad) en graag anders zou willen. Grote kans dat ik er niet ver naast zit.
Niet zo gek natuurlijk dat ik weet waar iemand doorheen gaat. Ik heb zelf tenslotte een soortgelijke weg afgelegd. En na honderden mensen te hebben begeleid kan ik wel zeggen dat er heel veel overlap is in verhalen.

Herkenning

Ik begrijp het heel goed als mensen zeggen dat het leven te groot en te zwaar voelt. Dat ze liever in hun eigen vertrouwde bubbel blijven zitten. Maar ook dat ze het gevoel hebben dat ze het niet aan kunnen ken ik. Bang zijn voor wat zichtbaar wordt en los komt.
Soms vertel ik ze dan hoe het voor mij is geweest.
Want hoe goed het nu met mij gaat, af en toe zag ik het toen op dat moment niet meer zitten. Voelde het allemaal veel te zwaar en veel te donker. Als mensen mij nu zien geloven ze niet als ik ze vertel dat ik vaak genoeg met gedachtes heb rondgelopen dat het allemaal niet meer hoefde voor mij. De andere kant voelde veel aantrekkelijker dan het leven zelf. Ik werd er nog roekelozer van dan ik altijd al was. Het werd nog gevaarlijker als ik ziek werd. Dan was de trek nog groter en werd ik voor de uitdaging gestelt om op te geven of juist voor het leven te kiezen.
En als ik dan zie hoe deze mooie mensen in gevecht zijn mét zichzelf en tégen hun verdriet, hun best doen om woorden te geven aan dat wat er van binnen speelt, zich ondertussen het liefst zouden willen verstoppen tot alles voorbij is, dan kan ik dat alleen maar herkennen en dankbaar zijn dat ik er doorheen ben gegaan. Het licht aan het eind van de tunnel is wat ik al deze mensen ook gun. Soms is de enige weg er dwars door heen. En dat kan verdomd zwaar aanvoelen.

Stapje voor stapje

Het lijkt, als je aan het begin staat, zo ongelofelijk eng en groot. Maar weet dat je het niet in één keer hoeft te doen. Stapje voor stapje, in je eigen tempo. Dat is ook zoiets van veel alleengeboren tweelingen; het moet het liefst goed en snel en in één keer. Fouten maken is not done. Keihard zijn ze voor zichzelf en oh wat herken ik dat! Boos op mijzelf als t niet ging zoals ik wilde of had bedacht (ik bedacht altijd alles vooraf).

Maar zoals bij zo veel dingen in het leven, als je er doorheen bent, als alles achter de rug is, dan kijk je om en denkt dan ‘dat viel toch nog best mee’. De scherpe kantjes vergeet je door de tijd. Net zoals bij een bevalling 😉 .
Misschien scheelt het om te weten dat ik weet waar jij doorheen gaat en dat ik je vaak zonder woorden al begrijp. Ik begeleid je dan ook graag en met liefde in jouw proces.


© Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

Love of my life

Er zijn een aantal artiesten die mij al mijn hele leven intrigeren. In eerste instantie natuurlijk vooral en alleen door hun muziek. Maar naarmate ik ouder werd was het ook iets anders wat mij fascineerde of intrigeerde. Het was vaak hun leefstijl, hun manier hoe ze deelnamen (of nemen) aan het leven. En misschien meer nog de spagaat tussen privé en hun werk. Hoe daar soms twee gezichten zichtbaar waren.
Deze blog zou dus over meerdere artiesten kunnen gaan maar om het jou als lezer niet te ingewikkeld te maken heb ik voor nu duidelijk een keus gemaakt.  “Love of my life” kan maar over één iemand gaan….

Gas of rem erop?

Een alleengeboren tweeling herken je aan de manier waarop deze persoon in het leven staat. Veelal vinden ze het hier op aarde niet echt fijn, voelen zich eenzaam en hebben het gevoel altijd iets te missen. Hierdoor houden ze zichzelf tegen in alles wat ze doen. Een soort autorijden met de handrem erop.
Maar er is ook een groep die werkelijk alles uit het leven lijkt te willen halen wat er in zit en tegelijk houden ze zichzelf toch ook tegen. Dat is soms lastig om goed uit te leggen. Daarom ben ik blij dat er artiesten zijn die in hun gedrag precies laten zien (vaak uitvergroot) hoe zo’n alleengeboren tweeling leeft en zich voelt. Een leven voor twee leven met twee tegengestelde kanten. Heel sensitief zijn maar dit niet laten zien. Roofbouw plegen op eigen lichaam en dat zelf heel goed weten. Doorgaan ten koste van heel veel maar niet anders lijken te kunnen. En daarnaast verwaarlozen ze, naast dat ze zichzelf verwaarlozen, vaak hun dierbaren.

Clark Kent

Ik zat, zoals vele mensen met mij, twee keer in de bioscoop om de film Bohemian Rapsody te gaan kijken. Als Queen fan had ik mijzelf de eerste keer voorgenomen niet te veel verwachtingen te hebben. Dus ik liet mij verrassen.
En dat heeft de film ook gedaan! Vanaf de allereerste minuut tot de allerlaatste aftiteling heb ik bijna met ingehouden adem en tranen in mijn ogen zitten kijken. Want hoe geef je in hemelsnaam een artiest (een legende) als Freddie Mercury weer zonder te veel te verdwijnen in alle grootsheid?! Een man die zowel verlegen als ook een zeer exentrieke kant had en die alles uit het leven leek te willen halen.

Het succes van deze film is mede te danken aan de waanzinnig goede acteur die zich een heel belangrijk punt afvroeg vooraf dat hij er aan begon. Zoals hij zelf zei in een interview: “Achter superman zit altijd een Clark Kent. Ik ben op zoek gegaan naar de Clark Kent in Freddie Mercury.
En dat heeft hij fenomenaal over gebracht!
Want de bijna hysterisch overdreven optredens met extravagante kleding, mantel en kroon, die kennen veel mensen wel en daar ga je in een film niet echt mee raken.
Maar juist het contrast van een sensitieve, verlegen, vaak eenzame jongen die ‘toevallig’ goed kon performen en zingen dat maakte dat ik en vele mensen met mij zo geraakt werden. Mensen die het (zij het in mindere mate) herkennen bij zichzelf. En wat je zelf (her)kent, dat resoneert en raakt je in je hart.

Verkapte eenzaamheid

Het uiterlijk vertoon was een prachtige fascade die hij aan de buitenwereld liet zien. Hij haalde alles uit het leven. Niks was te gek. Feesten die over de top waren en waar drank en drugs rijkelijk vloeide. Mannen, vrouwen, hij heeft ze alle twee gehad.
Had in zijn hoofd vaak precies wat hij wilde, met als gevolg dat hij niet de meest gemakkelijke persoon was om mee samen te leven en te werken. Hij was in zekere zin behoorlijk perfectionistisch.
Hij hield met weinig rekening behalve zichzelf. Hield je hem niet bij dan had je pech en werd je zonder pardon ingeruild voor iemand anders. Hij werkte ergens naar toe, misschien niet eens bewust, en alles wat hem in de weg stond werd aan de kant gemaaid.

Omdat mensen hem soms niet bijhielden, of hij vreselijk bot tegen ze was, raakte hij ook mensen kwijt. Ik vermoed dat hij op zielsniveau behoorlijk eenzaam was. Zijn grootste liefde, daar kon hij niet mee samen leven en moest hij laten gaan.
Er zijn meerdere momenten in de film waarop de eenzaamheid goed voelbaar was. Maar één moment is mij vooral bijgebleven. Het moment dat ze bezig zijn met de opname voor de clip ‘I want to break free’. De overige bandleden zijn op de achtergrond nog in het decor bezig terwijl Freddie, alleen op de voorgrond, met een veelzeggende blik in de spiegel, zijn pruik afzet. Niet verbonden met de rest, een moment in zijn eigen wereld, op zijn eigen eiland, waar niemand anders deel van uitmaakte.

Ben jij een alleengeboren tweeling die alles uit het leven wil halen? Herken je tot op zekere hoogte deze manier van leven, ben je als het ware op zoek naar jouw ‘ love of my life’ en wil je er mee stoppen omdat je ergens wel weet dat dit ongezond voor je is?
Weet dat je welkom bent om hier eens samen naar te kijken.

© Aranka Reeuwijk

Love of my life

Facebooktwitterlinkedin

CONTROLE

Je vraagt iemand om jou te helpen maar het gaat niet zoals je had gehoopt (niet goed, te langzaam, verkeerde volgorde…) dus neem je het roer meteen weer over. 
Of je vraagt überhaubt niet om hulp omdat je vindt dat je het zelf gewoon beter kunt.
Herken je dit? Dan is deze blog voor jou.

Uit handen geven

Eigenlijk is er niemand die het zo goed kan als jij. In ieder geval is er altijd wel wat aan te merken als een ander het doet. De keren dat je om hulp vroeg kon je het allemaal weer over doen. Nee, beter doe je het zelf, gaat het zoals je in je hoofd had bedacht en gaat het ook nog eens snel.

Alleengeboren tweelingen zijn over het algemeen kampioen in iets niet uit handen kunnen en willen geven. Laat staan dat ze de controle loslaten!  Alles wat ze doen, doen ze doordacht en met zekere aandacht zodat het gaat zoals ze hebben bedacht dat het moet gaan. Of zoals ze het altijd al doen. De kopjes staan allemaal met het oortje dezelfde kant op in de kast. Vorken en lepels liggen keurig netjes ‘lepeltje lepeltje’ in de la. Alle handdoeken op dezelfde manier opgevouwen en het liefst op kleur gerangschikt in de kast. Kussen op de bank semi nonchalant neergelegd. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Alles geordend en onder controle..

Heel vaak krijg ik de vraag waarom dit nou is 

Hoe komt het dat alleengeboren tweelingen zulke ‘control freaks’ zijn?!
Eigenlijk is het antwoord redelijk simpel. Deze, soms extreme, neiging tot controle willen hebben over alles, heeft zijn oorsprong in de baarmoeder. Aan de start van je leven had je graag controle willen hebben. Het ging niet meer goed met je tweelinghelft. Hij of zij werd langzaam maar zeker zwakker of overleed misschien wel abrubt. Wat er ook precies is gebeurd, op dat moment moest je machteloos ervaren hoe de ander jou verliet. Misschien wel gevoelsmatig in de steek liet. En dat was pijnlijk, verwarrend en intens verdrietig. Ineens was je alleen (of, als er sprake was van een meerling en je hebt een levende tweelingbroer/zus waren jullie ineens samen) terwijl de tijd daarvoor heel fijn en sereen was. 

Met het weinige bewustzijn wat je toen had probeer je misschien nog de situatie te bevatten. Het trauma ligt opgeslagen in je celgeheugen en in je oudste brein en zorgt er voor dat het je leven zal mede bepalen. Het vormt een overtuiging die hardnekkig en moeilijk lost te laten is. Gedurende je leven zul je uit alle macht proberen over iedere situatie in je leven controle te houden. Tenslotte, als je dat niet doet gaat het mis. Dat is wat je met iedere cel in je lichaam geloofd. 

Op eieren lopen

Ben je tevreden met zoals je alles nu doet? Blijf dat dan vooral doen. Maar het is handig om de mensen om je heen eens te vragen of zij er ook tevreden mee zijn. 
Als jij namelijk alles altijd via jouw eigen manier gedaan wilt hebben, dan vraagt dat veel van de omgeving. Die lopen zonder dat jij je dat wellicht beseft op eieren omdat ze aan jouw eisen moeten voldoen. En ik kan je met zekerheid zeggen, die zijn tamelijk hoog! Alles wat anderen al eventueel doen controleer je ook nog eens en desnoods doe je het zelfs over omdat jij niet tevreden bent. Komt dat bekend voor? 

Doorbreken van patronen

Oude hardnekkige patronen zijn, zoals de naam al doet vermoeden, hardnekkig. Die doorbreek je niet zomaar. Maar niets is onmogelijk. Mits je dit zelf wilt veranderen. Ik weet dat je van dit gedrag behoorlijk moe kunt worden, zo niet burn-out van kunt raken. En dat is niet iets wat je bovenaan je wensenlijstje hebt staan denk ik. 
Het is dus verstandig om eens serieus naar deze gewoonte te kijken. Waar ligt de oorzaak van jouw neiging tot niet los kunnen laten. 
Natuurlijk ben je altijd van harte welkom bij mij om hier naar te kijken. Tenslotte ben ik ervarings-deskundig en heb ondertussen al honderden andere alleengeboren tweelingen op weg geholpen om deze controle te kunnen laten voor wat ‘ie is.

Fouten maken is niet erg. Fouten maken is niet dodelijk.

©Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

RUPSJE NOOITGENOEG

Rupsje Nooitgenoeg

Er is nooit genoeg voor jou. Althans, zo ervaar je het. Te vroeg werd je teleurgesteld in je leven en ontving je niet de liefde, warmte of voeding die je zo nodig had. En door dit gemis heb je je verlangens op een dag bijgesteld. Niemand kan aan jouw verlangens tegemoet komen en er zal nooit genoeg voor jou zijn. Zo ervaar jij dat.
Van buiten lijkt het alsof je genoegen neemt met wat je hebt maar van binnen voel je iedere dag een tekort. Als een soort Rupsje Nooitgenoeg. Dit gevoel doet pijn, maakt je boos en zorgt voor onderdrukte wrok. Maar je uitspreken of zelf de verantwoording nemen om verandering te krijgen, daar denk je liever niet aan.
Als er al eens iemand is die je geeft waar jij diep van binnen zo naar verlangt dan kun je het niet meer toelaten. Je hebt hoge randvoorwaarden opgeworpen waar eigenlijk niemand aan kan voldoen.
Jouw grote innerlijke gemis zorgt ervoor dat je je steeds meer terugtrekt en passief wordt in je doen en laten.

Gebrek aan levenszin

Het gevoel van tekort levert gebrek aan vitaliteit op waardoor jouw eigen innerlijke vuur is verworden tot een klein waakvlammetje. Je voelt je vaker moe en zwak dan krachtig en vitaal.
Het lijkt erop alsof je het contact met de bron bent kwijtgeraakt waardoor je het vertrouwen mist dat ook jij voor jezelf kunt zorgen. Om iedere dag tot actie te komen kost je heel veel moeite. Zo veel dat je er liever voor kiest om passief te wachten. En is er een moment waarop je dan een keer van je laat horen, dan zijn je behoeftes zo immens groot dat ze niet te vervullen zijn waardoor er een self fulfilling prophecy ontstaat. ‘Zie je wel, het is nooit (goed) genoeg.’
Het gevoel van tekort ken je te goed met als gevolg dat het woord overvloed niet (meer) in jouw vocabulaire voorkomt.
Leven vanuit overvloed, überhaubt leven zonder te vechten, dat ken je niet. Zonder hulp je hoofd boven water houden, hoe onrechtvaardig dit ook voor jouw gevoel is, hou je al heel lang vol en maakt je tegelijk diep van binnen boos.

Quid pro quo

Je staat altijd voor een ander klaar, helpt graag en past daarvoor zelfs vaak je eigen leven aan met een onuitgesproken hoop hier wat voor te krijgen. Voor wat hoort wat.
Maar iets doen voor een ander in de verwachting dat je hier iets voor terugkrijgt, dat zal zich ontpoppen tot een bodemloze put. De ander kan immers nooit aan jouw verlangens voldoen. De verhouding is in veel gevallen lang geleden al scheef getrokken. En zo blijf je je hele leven verlangens houden die de buitenwereld niet voor je kan oplossen.
Jouw innerlijke gemis van je niet geboren tweelingbroer- of zus tracht je op te vullen door klaar te staan voor anderen, ten koste van jezelf. Je gunt de ander meer ruimte dan jijzelf, zet jezelf op de tweede plaats. Maar diep van binnen maakt het je boos dat er zo weinig ruimte voor jou is. Liever zou je je alle ruimte toe-eigenen. Je hebt namelijk heel sterk het gevoel dat je recht hebt op meer, alles om je heen voelt te nauw, maar het werkelijk leven, vanuit je hart, dat lukt je niet. Af en toe doe je een poging en neem je ineens veel ruimte voor jezelf. Alleen het werkelijk voelen vanuit je basis, dat is je onbekend. Alsof je je eigen lichaam nooit werkelijk goed hebt betrokken.

Tekorten in de baarmoeder

Waarom voel jij je zo?
Heel vaak is er in het begin van de zwangerschap, in de eerste weken, een tekort geweest aan voeding en of ruimte. Er was niet genoeg voor jullie twee. Je mag je realiseren dat een zo’n pril begin van jouw leven nog niet het bewustzijn heeft als dat jij nu hebt. Het was jij of de ander en hoe je het ook went of keert, jij bent uiteindelijk geboren, was in dit eerste begin de sterkste. Jij hebt de ruimte en voeding genomen die je nodig had om in leven te blijven. En daar zit voor een groot deel de oorzaak van jouw gevoelens.

Voeding

Voeding is voor jou al je hele leven een issue. Dit kan letterlijk voeding zijn in de vorm van eten. Maar ook roken, drinken of shoppen zijn manieren om de leegte te vullen. Een gevoel van pijn of innerlijke leegte uit zich in een gevoel van honger. Honger naar eten, naar een sigaret, naar iets nieuws…
Zo ben je geneigd om te eten, om je te vullen, maar niet om te voeden. Altijd te veel in huis hebben of te veel meenemen op reis. Het idee dat er een tekort kan optreden zit diep.

Omarm je innerlijk kind

Je mag tot het inzicht gaan komen dat innerlijke honger naar liefde, aandacht of warmte niet op te vullen is middels voeding of andersinds. Jouw innerlijke leegte staat niet synoniem met de buitenwereld. De buitenwereld kan jouw leegte niet vullen.
Jouw levensles is om je eigen innerlijke kind te dragen, te troosten. Dat stukje in jou dat zich zo boos, verdrietig en eenzaam & verlaten heeft gevoeld toen je tweelinghelft overleed.
Je mag gaan inzien dat je dit deel van jou mag koesteren en liefhebben. Dat ook jij bestaansrecht hebt. En dat er meer dan genoeg is voor jou en alles en iedereen om je heen.

© Aranka Reeuwijk

 

ps. Niet alleen maar alleengeboren tweelingen ontwikkelen dit afweermechanisme om zich staande te houden. Er zijn genoeg andere situaties in iemands vroege leven waardoor die zich terugtrekt en zich niet meer laat raken. Vaak zijn het (één van) de ouders die er niet voor je was/waren.

pps. Wat nu als je het gevoel hebt alleen op de wereld te zijn. Het lijntje met boven iedere dag aan je trekt en op aarde komen als een dagelijks gevecht voelt. Of als je als een soort Pippi Langkous door het leven gaat? Meer iemand die altijd een deur op een kier laat staan, ‘voor het geval dat’?

Geïnspireerd door Handboek chakra psychologie van A. Judith en De Maskermaker van W. Veenbaas.

Facebooktwitterlinkedin

DROOM GROOT

Droom groot, op een dag zullen je dromen uitkomen
“Alleengeboren tweelingen in het licht”

Internationaal congres voor en over alleengeboren tweelingen op 21 en 22 juni 2019

Ik zou er bijna een sprookje van kunnen maken. ‘Er was eens een meisje die droomde van…’ Maar daarmee doe ik mijzelf geen eer aan. Het is geen sprookje maar serieuze realiteit.
Feit blijft dat je groot mag dromen en dan stapje voor stapje mag merken dat je iedere dag dichter bij je droom komt. Het eindproduct leek mij aan het begin groot, onbereikbaar en eng. Maar als ik één ding heb geleerd de afgelopen tien jaar dan is het wel dat je op een dag gewoon moet beginnen. Een stap moet zetten. Dan nog één en nog één tot je op een dag omkijkt en ziet dat je er al bent.

Een zaal vol mensen

En zo ben ik ineens een paar jaar verder en gaat een droom in vervulling. Een congres over en voor alleengeboren tweelingen dat zelfs internationale allures moet gaan krijgen omdat er, nog voordat het online stond, al interesse werd getoond vanuit het buitenland. Dat heb je als buitenlandse sprekers het al gaan delen in hun netwerk 😉 .
Je snapt, er gingen heel wat oude overtuigingen en angsten door mijn hoofd heen. En nóg! Want de grootste nachtmerrie is natuurlijk dat niemand interesse toont en het niet door gaat. Dus stel ik mij dagelijks de lokatie voor, vol met mensen. De hoofdzaal tot de nok toe gevuld met mensen. Wij die de laatste maand voor aanvang nog van alles extra moeten regelen om al die mensen kwaliteit te bieden.
“Je mag groot dromen Arank, het is tijd om weer een stap te zetten.”
Maar jullie mogen best weten dat ik het ook héél erg spannend vind!

Leve de moderne technologie

Om zo veel mogelijk mensen te interesseren hebben we ons uiterste best gedaan om prachtige sprekers uit binnen- en buitenland te vragen om hier aan mee te werken. En hoe mooi dat niemand, niemand!, heeft gezegd dit niet te willen. Stuk voor stuk waren ze enthousiast en zeiden meteen JA.
Het waren spannende tijden met wéér van die persoonlijke overtuigingen. Iemand die wereldwijd lezingen geeft een mail sturen en hopen op antwoord. (Overtuiging: Waarom zou ze op onze vraag ingaan? Ze kent ons niet.) Een heel leuk antwoord terugkrijgen en nog geen dag later met elkaar aan de telefoon zitten. Overtuiging overboord.
Voet bij stuk moeten houden omdat er bij een andere spreker iets mis ging met de communicatie. Mails die terugkwamen, skype afspraken die mis liepen. Adem in, adem uit. Ook deze bleek heel enthousiast te zijn.
En zo kwam het dat ik soms op de meest ongelukkige tijden zat te praten met toekomstige sprekers (soms ook vanwege het tijdsverschil).

De voorbereidingen zijn getroffen. Nu zijn we aanbeland bij de volgende stap.
Het voelt bijna als een zwangerschap ;-), het congres heeft vanuit de kant van de stichting genoeg bedding om te bestaan. Tijd voor ons om het kenbaar te gaan maken aan de buitenwereld en jouw interesse te gaan wekken.

Hulp is welkom

En om die buitenwereld te bereiken hebben we ook jou nodig! Als je je geroepen voelt om ons te helpen dit wijd uit te dragen voel je dan vooral vrij om ieder bericht op social media te delen. Ken je andere wegen die interessant kunnen zijn dan mag je mij of de stichting een berichtje sturen. Wellicht heb je een groot netwerk waarin je informatie over dit congres kunt delen. Maar bedenk dat alle kleine beetjes helpen: kleine netwerken zijn ook waardevol.
Vanuit de stichting ATN ontwikkelen we een flyer die rondgestuurd mag worden. Schrijf een mail en we zorgen dat ie jouw kant op komt.
Heb jij zelf lijntjes naar bijvoorbeeld media of andere interessante bronnen en draag je ons een warm hart toe dan zijn we je heel dankbaar als we daar gebruik van mogen maken.

Samen gaan we de alleengeboren tweelingen in het licht zetten.
Ik kijk er naar uit om jullie allemaal te ontmoeten tijdens (één van) deze dagen.
Meer informatie over het congres vind je op deze pagina. 

©Aranka Reeuwijk

ps. Ken je dat gedicht van Marianne Williamson?

Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn.
Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn.
Het is ons licht, niet onze schaduw
die ons het meest beangstigt.
We vragen ons af Wie ben ik om briljant, prachtig, talentvol, fantastisch te zijn?
Maar, wie ben jij om dat niet te zijn?
Je bent een kind van God.
Je onbelangrijk voordoen
bewijst de wereld geen dienst.
Er is niets verlichts aan je klein te maken
opdat andere mensen zich bij jou
niet
onzeker zullen voelen.
Wij zijn allemaal bedoeld
om te stralen 
zoals kinderen.
We zijn geboren om de glorie van God,
die in ons is, te onthullen.
Die is niet alleen maar in sommigen van ons;
die is in iedereen!
En als wij ons eigen licht laten stralen,
geven we onbewust andere mensen
toestemming hetzelfde te doen.

Als wij van onze eigen angst bevrijd zijn,
bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.

 

Facebooktwitterlinkedin

HET BELANG VAN RITME EN REGELMAAT

Het belang van ritme en regelmaat

Alleengeboren tweelingen hebben, meer nog dan andere mensen, behoefte aan regelmaat. “Hé, maar ik niet hoor”, denk je misschien meteen. “Jawel, ook jij.” Tenslotte ben je ook gewoon mens en voor iedereen is een zeker ritme belangrijk om gezond en fit te blijven. 
Maar juist als je al voor je geboorte een trauma hebt mee gemaakt is de balans in je stress-systeem verstoord. De basislijn, die zo normaal is bij gezonde mensen, bereik je vrijwel niet wat zo veel betekent dat je lichaam voortdurend in een staat van paraatheid staat. Altijd klaar voor actie, een dagelijkse innerlijke onrust, een hoofd dat overuren maakt…. is dat herkenbaar?

Help! Ik ben de regelmaat kwijt.

Laatst deelde ik zelf een berichtje op facebook over het feit dat onze kinderen alle twee dit jaar verschillende schooltijden hebben. Gevolg is dat ik iedere avond goed moet bedenken wie er als eerste naar school moet. Ja, ik ben een moeder die graag opstaat als haar kinderen naar school moeten. Daarnaast vind ik het gewoon fijn om op tijd op te staan omdat ik vaak genoeg te doen heb. En die onregelmatigheid in ons dagritme was de reden waarom ik dat bericht deelde.
Ik word er nog steeds gek van.
De reacties van vrienden en kennissen op mijn berichtje gingen vooral over het feit dat ze oud genoeg zijn om zelf hun ontbijt te maken etc etc. Hierdoor was ik zelf even in de war waarom ik er moeite mee heb dat iedere dag nu anders begint.
En ineens wist ik het! Ik ben de regelmaat kwijt van weleer. Gewoon iedere werk/school-dag op dezelfde tijd op staan, kinderen half negen de deur uit, rijk voor mij alleen 😉 . Mails beantwoorden, huis opruimen, wandelen met m’n buurhondje, consulten (voorbereiden)… Hoe saai ik het stiekem ook vind, ik gedij er goed op.
Maar nu ben ik dus al sinds de zomervakantie ontregeld. Met gevolg dat ik lastig op gang kom en mijzelf met moeite tot actie kan aanzetten.

Ik ben een regelmeisje 😉 .

Ja, ik regel en organiseer graag ook van alles, maar meer nog heb ik behoefte aan regelmaat. Die twee dagen in het jaar bijvoorbeeld dat de klok verzet wordt heeft bij mij altijd veel gevolgen (ik zal blij zijn als het straks over is). Volledig ontregelde interne klok waardoor ik soms letterlijk ziek word. En zo ook nu.  Iedere dag begint op een ander tijdstip in huize Reeuwijk. Na twee weken werd ik er gek van en heb voor mijzelf besloten de wekker standaard op half acht (of evt. vroeger) te zetten. Ongeacht wie er uit moet, ik sta op zodat mijn dag op tijd begint.

Gelukkig ben ik niet uniek en bijzonder. Ieder mens functioneert namelijk beter in een zeker ritme. Ons hele lichaam is ritme en functioneert optimaal ín een zeker ritme en óp een bepaalde vorm van regelmaat. Leg je hand op je borst en voel het bewegen van je hart en je longen; hoe veel ritme wil je nog meer hebben!?
Maar ook al je andere organen gedijen op een zeker ritme; hun eigen ritme. Onze hersenen lijken misschien stil te liggen maar niets is minder waar. Er vindt zelfs in je hoofd een bepaalde golfbeweging plaats. Zo ook je lever, je spijsverteringsstelsel, je nieren…. alles heeft een eigen ritme. Zodra dit ritme is verstoord, door stress, word je ziek. 

Ontregelt zenuwstelsel

En dat is ook precies wat er bij veel alleengeboren tweelingen het geval is. Door het trauma in de baarmoeder, het verlies van je tweelinghelft, heb je al veel stress ervaren wat een enorme impact heeft op je hele functioneren. Het stress-systeem staat 24/7 op scherp in plaats van dat het ook af en toe achterover mag leunen en ontspannen.
De verschillende delen in je hersenen werken niet naar behoren samen. Hierdoor kan het zijn dat bepaalde basale functies niet goed worden waargenomen. Het contact met je eigen lichaam is niet optimaal waardoor signalen als honger, dorst of moeheid niet goed gevoeld kunnen worden. Er zijn dan ook heel veel alleengeboren tweelingen die slecht voor zichzelf zorgen; ze voelen de basale behoeftes niet.

Balans herstellen

Door jezelf in een zeker dagritme te drukken gaat je hele systeem beter functioneren. Als je vanuit je zelf niet goed voelt wanneer het tijd is om te pauzeren en te drinken of te eten, dan zul je dat met hulpmiddelen moeten doen. Vaste tijden eten, vaste tijden opstaan en naar bed gaan. Gewoon simpel een alarm zetten op je telefoon.
Voor ons moderne mens klinkt dit wellicht heel saai maar geloof me maar als ik zeg dat dit goed is om beter in je lichaam te komen en meer rust te ervaren.

Alles heeft een ritme om ons heen. Alles ademt als het ware, zelfs de aardbol heeft een (adem)ritme. Kijk of je mee kunt ademen met dit natuurlijke ritme, met de seizoenen, met de dag en de nacht… Spiegel je aan de natuur en hervindt op die manier je eigen ritme, en van daaruit jezelf, weer.

© Aranka Reeuwijk

Facebooktwitterlinkedin

IK HEB VRIENDEN DUS IK BEN

Ik heb vrienden dus ik ben

Ze kwamen ineens bij bosjes op mijn pad. En dat betekent meestal dat ik er iets over mag gaan schrijven.
Wie ‘ze’ zijn?
Mensen die op een bepaalde manier anderen nodig lijken te hebben om zeker te zijn van hun eigen bestaan.  Alsof de ander en de mening van de ander brandstof is voor ze. 
Het is iets wat mij de laatste tijd opviel en dan vooral bij alleengeboren tweelingen.
Hoe zit dat dan? Zijn die twee met elkaar gelinked?

Social Media

De waarde die vaak wordt gegeven aan het aantal vrienden of volgers op social media is verbazingwekkend in mijn ogen. Alhoewel, dat is niet helemaal waar, dat lieg ik. Een jaar of zes geleden hechtte ik er zelf ook nog veel waarde aan. “Yes, 2000 volgers op twitter, meer dan 1000 connecties op LinkedIn, al 500 likes op mijn facebook pagina….” Ik werd opgemerkt, gezien door de buitenwereld. Op een zekere manier had ik al die likes, volgers en vrienden nodig om zichtbaar te worden en te voelen dat ik er toe deed. Alsof ik mijn eigen bestaansrecht liet afhangen van al die mensen. ‘Ik heb veel volgers dus ik besta.’
Voor mijzelf is daar de afgelopen jaren veel in veranderd en hecht ik eigenlijk niet zo veel waarde meer aan al die virtuele ‘vrienden’ en doe ik wat ik doe omdat ik in mijzelf geloof. Het is fijn dat ik zo veel mensen weet te bereiken, maar ik houd de aantallen op al die media niet meer bij. Sterker nog, ik ben veel kritischer geworden in wie ik accepteer.

Ik herken het dus wel degelijk maar heb het achter me  kunnen laten. Juist omdat ik het ken valt het mij op dat veel alleengeboren tweelingen hun eigenwaarde af lijken te meten aan de mening van een ander. En dat er waarde wordt gehecht aan heel veel vrienden (op social media). Is het omdat die vrienden jou op een bepaalde manier laten voelen dat je zelf belangrijk bent voor de wereld, dat je er toe doet? Want als al die anderen jou(w werk) niet waarderen, wie doet dat dan wel?
Dat je mag beginnen met jezelf te zien en te waarderen vergeet je misschien bijna.

Stel je eens voor: al die mensen om je heen vallen weg. Voor wie doe je het dan nog? Voor wie leef jij dan? Kun je alleen functioneren. Los van de mening van anderen?

Afhankelijk zijn van de mening van een ander

Mensen zijn van nature sociale wezens en hebben de ander nodig om te overleven, maar hoe solitair ben jij binnen de kring waarin je vertoeft? Ga je spreekwoordelijk dood als anderen jou niet zien of waarderen? Hecht je meer waarde aan de mening van de ander dan aan die van jezelf?

Duik eens in je herinnering. Een gebeurtenis waarbij je de mening van de ander belangrijk vond. Je had bijvoorbeeld iets nieuws gekocht en was er blij mee. Je vond het super mooi of handig (afhankelijk wat het was) en iemand die je hoog hebt zitten vroeg je om zijn of haar mening. Die persoon vond het echter minder mooi dan jij.
Dat was een domper op jouw geluk! En ineens begon je zelf ook te twijfelen. Misschien was het inderdaad niet zo mooi/handig als je in eerste instantie zelf vond. De mening van die ander zorgde ervoor dat je het zelf even niet meer wist.

Of die keer dat je een feestje gaf en veel mensen lieten weten het leuk te vinden maar niet te kunnen komen.
Je voelde je afgewezen, niet gezien, haalde meteen allerlei wilde ideeën in je hoofd over dat men jou niet leuk vond.
Het plezier dat je eerst had gevoeld om dit te organiseren was in één klap weg en al die negatieve overtuigingen over jezelf deden hun best je nog verder de put in te praten.

Plaats je een mooi bericht op facebook, vind je zelf, wordt het door niemand gezien en krijg je totaal geen likes of reacties. Onder die 1700 vrienden is er ineens niemand die de tijd neemt om te reageren. Dat facebook hier mogelijk een rol in speelt heb je niet door (een gecompliceerd geheel van algoritmes). Jouw focus ligt te willen worden gezien en op likes en reacties die helaas uitblijven. Van narigheid verwijder je het bericht maar weer.

Bestaansrecht

Als alleengeboren tweeling meet je je bestaansrecht vaak af aan ‘de ander’. De mening van de ander telt zwaarder dan je eigen mening. Pas als anderen jou zien staan en waarderen wat je doet/zegt/draagt/eet… dan ben je gelukkig.
Het heeft voor een deel te maken met je eigen plek innemen hier op aarde met alles erop en eraan. Zelf kunnen inzien dat jij recht hebt op een plek en dat daar ook het hebben van een eigen mening bij hoort. Jouw plek is niet ergens een afgelegen hoekje waarin je je nauwelijks kunt bewegen. Een hoekje in de kamer van waaruit je je best doet om zichtbaar te worden zonder dat je een stap naar voren zet. Af en toe gooi je iets in de groep. Voorzichtig deel je je mening en vlak je die af door er zelf al twijfels bij te laten horen of schrijven. Je dekt je in voor het geval je tegengas krijgt en je je mening moet gaan verdedigen. Op het moment dat het te spannend wordt kun je weer snel wegkruipen in je hoekje. Gordijn er omheen en onzichtbaar ben je.

Je plek innemen heeft ook te maken met het feit dat veel alleengeboren tweelingen systemisch gezien niet (helemaal) op hun eigen plek staan. Onbewust heb je ook het leven van je tweelingbroer of -zus willen invullen. En daar kun je behoorlijk onzeker (en onrustig) van worden: twee levens leven. Je leeft dan vanuit twee energieên waardoor je niet goed voelt wie je nu eigenlijk zelf bent. Daarnaast, daar word je ook niet echt zichtbaar van!
De uitdaging is om volledig vanuit je eigen energie te gaan leven. Maar ik realiseer me heel goed dat dit voor een aantal van jullie lastig is en voor sommigen zelfs niet te doen. Met hulp is er echter veel mogelijk en kun je, mits je dat wilt, bewust een stap zetten richting je eigen plek.

Ik ben

Als je gaat staan voor wie jij bent kies je voor het leven. Plus de verantwoordelijkheden die horen bij het leven. Verantwoording nemen voor het feit dat je je eigen plek inneemt en je eigen keuzes maakt. Een eigen mening vormt, die je vasthoudt omdat je er zelf in gelooft. In plaats van dat je je bij het minste of geringste tegengas omver laat blazen en je eigen mening 180 graden draait omdat die ander dat zo ziet.
Je hoeft niet meteen je hoofd boven het maaiveld uit te steken Meer gaan staan voor wie je bent en wat jij zegt, denkt, doet, voelt, dat mag alleen best.
‘IK BEN’ en ik heb recht op mijn plek hier op aarde, ik heb mijn eigen mening en ik ben niet afhankelijk van (die van) anderen.

©Aranka Reeuwijk

 

Facebooktwitterlinkedin

EMOTIES EN GEUREN

De kracht van geuren op emoties

Die geur, als het na een aantal warme zomerse dagen flink heeft geregend en geonweerd…. dan ruik je de aarde en de ontlading van de lucht. De geur van de zelfgemaakte appeltaart van je oma.
Dat verse stokbrood van het kleine Franse bakkertje. Of wat dacht je van de kruidige geur van een alpenweide of de zilte zeelucht…… als je dit ruikt ben je meteen weer op de desbetreffende plek. Geuren doen iets met je emoties.

Baby’s en geuren

Als we geboren worden kunnen we al heel goed geuren onderscheiden. Zo kan een baby de geur van zijn of haar moeder herkennen. Niet voor niks dat je vaak het advies krijgt om een gedragen shirt van moeder bij de baby in de wieg te leggen als het huilt en moeder afwezig is. Zo kunnen ze hun moeder ruiken en hebben ze het gevoel veilig te zijn. Het is dan ook niet zo handig om zelf als kersverse mama sterke geurtjes te gebruiken; je kindje moet dan tussen de chemische geuren die van jou zien te ontdekken.
Veel volwassenen hebben met baby’s en geur een hele andere associatie. Als je ze vraagt welke geur ze associëren met baby’s dan zeggen ze vaak ‘Zwitsal’. Als ze dat ruiken dan zien ze als het ware meteen een baby voor zich 😉 .

Wist je dat…..  

De zenuw die vanaf onze neus naar onze hersenen loopt één van de bovenste drie hersenzenuwen is? En dat de signalen vanuit deze zenuw worden geregistreerd vlakbij het centrum dat emoties signaleert en reguleert? Dat is dan ook de reden waarom geur zo’n krachtige invloed op onze emoties heeft. Je ruikt iets en je bent als het ware meteen op de plek waar de geur jou aan herinnert. Ook al is dat heel wat jaren geleden. Het kan zelfs zo zijn dat je een bepaalde situatie allang bent vergeten maar op het moment dat je de bijbehorende geur ruikt herinner je het je ineens weer. Bijzonder, niet waar?!

Geur als alarmbel 

Omdat geur zo’n basale zintuigervaring is kan het je ook heel goed helpen, hoe gek dat ook klinkt. Het past een beetje in het plaatje van ‘onderbuikgevoel en intuïtie’. Zowel positief als negatief dus.
Geuren kunnen je rustig maken, laten ontspannen. Denk bijvoorbeeld aan de geur van lavendel, of dennenbomen. Ongemerkt ga je meteen dieper ademen en ontspan je als je deze geuren ruikt.
Maar geuren kunnen je ook juist stimuleren en aanzetten tot actie. Moet je veel werk verzetten en nadenken, dan is rozemarijn heel goed. Wil je het lekker puur natuur (dat is gewoon het beste) en heb je geen zuivere essentiële olie in een flesje bij de hand, koop dat een rozemarijnstruikje en zet die op je bureau. Even met je handen er door heen en de geur komt vrij (je breekt dan de bolletjes waar de essentiële olie in zit open). 

Een geur kan je ook in een fractie van een seconde een seintje geven van ‘niet pluis, wegwezen’. Zoals de geur van gas. Als ik dat bijvoorbeeld ruik gaan al mijn alarmbellen rinkelen.
Maar er zijn meer geuren die ons onbewust waarschuwen. Zo zijn mensen (net als dieren) in staat om angst bij een ander te ruiken. Kun je je nog zo zeker voordoen, die ander heeft al geroken dat je bang bent.
En onze partner kiezen we, zonder dat we daar alert op zijn, voor een groot deel op zijn of haar geur uit. Mensen, we zijn net dieren 😉 .

Geur als steuntje in de rug bij therapie

En omdat geuren zo snel werken zijn ze bijzonder handig binnen therapie in te zetten om je een steuntje in de rug te geven. Of net dat ene zetje te geven dat je nodig had om een stap te zetten.
Klinkt het raar? Dat snap ik best. Maar hoe gek het ook klinkt, een geur kan als een soort medicijn werken. Mits een goede uitgekozen en op de juiste manier ingezet. En het voordeel van een essentiële olie is dat deze al is omgezet zodat je lichaam het direct kan opnemen. Heel anders dan bv bij kruiden; dan moet je lichaam er eerst nog wat mee doen.
Een passende geur doet iets met iemand. Zodra je die ruikt verandert je blik in je ogen, je klaart op, ontspant, landt (eindelijk) op aarde..
Uit diverse onderzoeken is al jaren bekent dat geuren therapeutisch kunnen werken. 

Sinaasappel, citroen, mandarijn en alleengeboren tweelingen

Iemand die zich wat down voelt en sombere gedachten heeft, die kan heel erg opklaren van de geur van citrusvruchten. De geur van sinaasappel, en dan vooral de schil, kan heel veel rust geven op angstige momenten. Het neemt vooral angst voor nieuwe en onbekende situaties weg en helpt je om meer vanuit je hart te handelen.
Alleengeboren tweelingen denken heel vaak in tekorten, het is nooit genoeg. Hoe fijn is het dan als je met behulp van deze geur weer mag gaan ervaren dat er gewoon altijd genoeg is!
En dat je mag gaan voelen dat  je je niet over de kop hoeft te werken (voor twee hoeft te werken 😉 ). De geur van sinaasappel stimuleert je om oplossingen te vinden voor jouw problemen. Daarnaast helpt het je om spontaner te worden en plezier en vreugde in het leven te ervaren. Je verbindt je als het ware weer meer met jouw innerlijke kind.

Lavendelvelden en jezelf laten zien

Ooit wel eens langs of door de lavendelvelden in Frankrijk gelopen? Een intense geurervaring.
Ook lavendel is een hele krachtige geur die emotioneel veel voor je kan betekenen. Veel alleengeboren tweelingen ondervinden problemen in het zich uiten en laten zien. Ze hebben een diepliggende angst om gezien en gehoord te worden. Liever maken ze zichzelf onzichtbaar. Lavendel steunt je als je je liever verstopt achter een masker en je ware zelfexpressie is geblokkeerd.
Door dagelijks zuivere lavendel(olie) te gebruiken lukt het je op den duur steeds makkelijker om je gevoelens uit te drukken en je minder onzeker te voelen. 

Puur, natuur en bijna te simpel

Zo maar twee hele simpele voorbeelden van wat geuren voor je kunnen betekenen.
En sceptisch als ik ben wil ik altijd eerst zelf ontdekken en ervaren of iets ook echt wel zo goed is als anderen zeggen. Zelf heb ik de kracht van essentiële oliën in korte tijd mogen ervaren en ik kan niet anders zeggen dat ik verbaasd ben. Hoe zoiets, ogenschijnlijk, simpels zo veel impact op je kan hebben.
En naturlijk heb ik mijn medische achtergrond en weet ik hoe zintuigen en emoties werken en gekoppeld kunnen zijn. Zelf ben ik altijd al van de geuren geweest. Een geur brengt me in een andere wereld, terug in de tijd of waar dan ook. Dat het ook een ondersteuning kan zijn in een psychologisch proces heb ik mij nooit gerealiseerd. Maar het werkt!

Als je het ook eens wilt uitproberen raad ik je aan om de meest zuivere olie te nemen die er is of kies voor de plant/vrucht in zijn natuurlijke vorm. Een lavendelolie van vier euro kun je beter laten staan. Die is niet puur en zal meer bevatten dan alleen maar lavendel olie. Voor vragen mag je me altijd benaderen.

© Aranka Reeuwijk

ps. Nog een leuke link naar een ander artikel over geuren.

Facebooktwitterlinkedin